BOOKSPOT

Άννυ Κωνσταντινίδου στον ΔΩΔΩΝΗ SUPER FM: «Θέλω να πιστεύω πως μέσα από το μπάσκετ κέρδισα τον σεβασμό ανθρώπων»

0

Η Αννυ Κωνσταντινίδου ή αλλιώς ο θηλυκός Γκάλης, μίλησε στην εκπομπή του Μιχάλη Μερτζιανίδη «στη Λακκούβα» για το πώς ξεκίνησε το μπάσκετ, την αδερφή της -η οποία ασχολούνταν επίσης με το μπάσκετ-, για το ποιο παρατσούκλι προτιμάει, για τις δυσκολίες της εποχής που αγωνιζόταν, το μυστικό της επιτυχίας και πολλά ακόμα ενδιαφέροντα πράγματα.

Πως ήρθε το μπάσκετ στη ζωή σας;

Ο πατέρας μου ήταν γυμναστής, η μητέρα μου ήταν πρωταθλήτρια μπάσκετ στην Αίγυπτο και από μικρή ήμουν στον αθλητισμό. Και η μεγάλη μου αδερφή ήταν στον αθλητισμό και όταν εκείνη άρχισε να παίζει μπάσκετ, δειλά-δειλά και εγώ ξεκίνησα να παίζω. Όταν ήμουν 11 χρονών ξεκίνησα να παίζω στη Γλυφάδα, όπου τότε η Γλυφάδα είχε ζητήσει την αδερφή μου για μεταγραφή και ο πατέρας μου τους παρακάλεσε να πηγαίνω και εγώ να κάνω κάποια σουτ στις πλάγιες μπασκέτες και έτσι ξεκίνησα.

Η αδερφή σας έφτασε ψηλά στο μπάσκετ;

Η αδερφή μου έπαιξε στη Γλυφάδα, έπαιξε για λίγο στο Σπόρτινγκ μετά όμως δεν συνέχισε. Εκανε οικογένεια νωρίτερα από μένα, οπότε εγώ μετά συνέχισα, έπαιξα στην Εθνική ομάδα, στο εξωτερικό, οπότε υπήρχε λιγότερα χρόνια από μένα.

Ποιο από τα δυο παρατσούκλια προτιμάτε; Το θηλυκός Γκάλης ή το Magic Annie;

Το Magic Annie ήταν κάτι που μου έβαλαν στο πανεπιστήμιο. Τότε έπαιζε ο Magic Johnson στους Λέικερς, όλος ο κόσμος τον θαύμαζε γιατί ήταν ένα χαρισματικό πλέι μέικερ. Τότε ο βοηθός προπονητή της ανδρικής ομάδας που έβλεπε την γυναικεία ομάδα μου κόλλησε αυτό το παρατσούκλι.

Ποιο είναι το μυστικό για να φτάσει ένας αθλητής στο κορυφαίο επίπεδο;

Δεν νομίζω πως υπάρχει μυστικό. Βασικά αυτό που λένε όλοι οι αθλητές που έχουνε φτάσει ψηλά είναι ότι θέλει πολύ δουλειά, θέλει επιμονή, αλλά κατά την προσωπική μου άποψη θέλει πολύ δουλειά. Το ταλέντο δεν φτάνει, γιατί αυτός που θα δουλέψει λίγο παραπάνω από αυτόν που έχει ταλέντο θα τον προσπεράσει.

Ησασταν ο ακρογωνιαίος λίθος του Σπόρτινγκ, μιας ομάδας που τα σάρωνε όλα. Ποιο ήταν το μυστικό;

Νομίζω η συνοχή. Δηλαδή ότι είχε έναν κορμό και ανά τακτά χρονικά διαστήματα προστέθηκαν παίκτες που είχαν το ταλέντο, την ανταγωνιστικότητα, αλλά ταιριάξανε και στην κουλτούρα του Σπόρτινγκ. Τότε πολλές -αν όχι όλες- παίζαμε για την φανέλα, ήμασταν μια παρέα και τότε θέλαμε να κάνουμε κάτι που θα ξεχώριζε και έτσι σιγά-σιγά αυτή η ομάδα με τα πολλά πρωταθλήματα, κατάφερε να ξεχωρίσει και στην Ευρώπη. Για την εποχή εκείνη, αλλά και για πολλά χρόνια μετά είχαμε κάνει κάτι που πολλοί δε το πιστεύανε.

Τότε ήσασταν στα πέτρινα χρόνια του γυναικείου μπάσκετ. Πολλοί έκαναν κριτική του «σιγά τι είναι το γυναικείο μπάσκετ». Όλα αυτά πως τα ξεπεράσατε;

Σίγουρα υπήρχε μια πίκρα, γιατί τότε μεσουρανούσε και ο Αρης, δηλαδή ήταν η εποχή που όλοι κάθε Πέμπτη μαζευόμασταν σπίτι και βλέπαμε τον Αρη, αλλά παρόλο αυτά υπήρχε διάθεση και δίψα για ν’ αποδείξουμε ότι και εμείς αξίζουμε. Νομίζω ότι τα 2-3 χρόνια που ξεχωρίσαμε και πήγαμε και στο Final four, νομίζω ότι λίγο παραπάνω κόσμος ήρθε και μας είδε. Τότε, μάλιστα και η τηλεόραση έδειξε αρκετά παιχνίδια κάτι που ήταν πρωτόγνωρο για γυναικείο άθλημα και νομίζω ότι ένα λιθαράκι, γιατί ανεβήκαμε ένα σκαλοπατάκι τότε.

Υπήρχε μια Αννυ Κωνσταντινίδου για την οποία όλοι μιλούσαν, μια ομάδα που όλοι θέλανε να την κερδίσουνε και όλα αυτά δημιούργησαν ένα υπόβαθρο για το γυναικείο μπάσκετ για να εξελιχθεί στα μετέπειτα χρόνια. Πως το βιώσατε αυτό;

Οντως πιστεύω ότι εκείνη την εποχή αρκετά κορίτσια, νομίζω και από τις επιτυχίες του Σπόρτινγκ, νομίζω ότι υπήρχε μια ώθηση στο γυναικείο μπάσκετ, σε πολλά κορίτσια, σε ακαδημίες, σε συλλόγους και αν μη τι άλλο αυτό που πρόσφερε το Σπόρτινγκ τότε ήταν ότι έδωσε ένα σπρώξιμο σε νεαρά κορίτσια να ασχοληθούν, το οποίο τότε ήταν η εποχή που και λόγο του Αρη πολλά παιδιά κυκλοφορούσαν με μια μπάλα στο χέρι.

Από το μπάσκετ τι έχει μείνει όλα αυτά τα χρόνια;

Μένουν ωραίες αναμνήσεις, διότι αυτές οι αναμνήσεις είναι που χαράζουν την πορεία ενός ανθρώπου. Από το μπάσκετ βίωσα πολλές ωραίες στιγμές, υπήρχαν και οι όχι τόσο καλές στιγμές, οι πίκρες, αλλά μέσα από αυτό το δρόμο του μπάσκετ, εγώ μπορώ να πω ότι σπούδασα, ότι μετά αποκόμισα μια ακαδημαϊκή καριέρα, η οποία διαμορφώθηκε σε ένα βαθμό από το μπάσκετ. Θεωρώ ότι από το μπάσκετ έχω φιλίες που έχουν μείνει, θέλω να πιστεύω πως μέσα από το μπάσκετ κέρδισα τον σεβασμό ανθρώπων, που αυτό είναι μια αξία πολύτιμη και γενικά πιστεύω πως μέσα από το μπάσκετ και τη διαδρομή αυτή είμαι αυτή που είμαι και έχω καλυτερέψει σαν άνθρωπος.

Πως βιώσατε την Εθνική ομάδας;

Τότε η Εθνική ομάδα στα πέτρινα πάλι χρόνια. Όταν ξεκίνησα εγώ υπήρχαν οι μεικτές ομάδες Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Αν θυμάμαι καλά η πρώτη ομάδα που συμμετείχα εγώ ήταν η Εθνική νεανίδων και μετά σιγά-σιγά δημιουργήθηκε και η Εθνική γυναικών. Υπήρχαν κάποιες κοπέλες στην Εθνική ομάδα που ήταν του Σπόρτινγκ και φυσικά υπήρχαν και άλλες κοπέλες από Αθήνα και Θεσσαλονίκη και έτσι μπορώ να πω υπήρξαν και ασυλίες μεταξύ παικτριών Αθήνας και Θεσσαλονίκης και πιστεύω ότι και τότε βάλαμε το λιθαράκι μας ώστε να εδραιωθεί η Εθνική γυναικών, να υπάρχει κάθε χρόνο, να μην διαλύεται και φυσικά η Εθνική ομάδα γυναικών έχει φτάσει εδώ που είναι με τις νεότερες παίκτριες, με ένα άλλο επίπεδο μπάσκετ και νομίζω ότι μπήκε σε ένα δρόμο.

Γιατί δεν μείνατε περισσότερο στο μπάσκετ;

Τότε, όπως και τώρα έχω μια επαγγελματική καριέρα, είμαι υπεύθυνη αθλητικών θεμάτων σε ένα ιδιωτικό σχολείο, είμαι στην εκπαιδευτική διοίκηση, κάτι το οποίο μου αρέσει και με εκφράζει. Τότε δεν υπήρχαν πολλά περιθώρια για να μείνω εγώ επαγγελματικά στο μπάσκετ. Οσον αφορά την προπονητική δεν με ενδιέφερε άμεσα. Υπήρχαν τότε κάποιες κουβέντες για την εμπλοκή μου μέσω της Ομοσπονδίας στις Εθνικές ομάδες, δεν έγινε, δεν μου ζητήθηκε. Δεν ήταν σκοπός της ζωής μου να μείνω για πάντα σε αυτό τον χώρο.

Ποιος ήταν ο αγαπημένος σας παίκτης;

Εγω χάζευα τον Magic Johnson.

Τέλος υπήρξε και τηλεφωνική επικοινωνία με την Εφη Βαρδάκη – συμπαίκτριά της στην Εθνική- η οποία ανέφερε τα εξής: «Δεν μπορώ να μιλήσω εγώ για την Αννυ Κωνσταντινίδου. Νομίζω ότι το όνομά της και η πορεία της τα λένε όλα. Εχω συμπέσει σαν συμπαίκτρια με την Αννυ και μάλιστα για τη δική μας γενιά λειτούργησε σαν μέντορας και βέβαια και για τις επόμενες γενιές γιατί είναι ένας θρύλος που μεσουρανεί μέχρι και σήμερα. Ηταν μεγάλη ευτυχία. Δηλαδή διαμόρφωσε χαρακτήρες και γενιές παικτριών. Υπέροχη συμπαίκτρια, υπέροχος άνθρωπος, ανταγωνιστικός αντίπαλος, μας έμαθε πως πρέπει να συναγωνιζόμαστε τους αντιπάλους μας».

Η Αννυ Κωνσταντινίδου ανέφερε για την Εφη Βαρδάκη τα εξής: «Η Εφη όπως είπε ήταν μικρή, είχε πάθος για το μπάσκετ και ήταν μια παίκτρια που ήθελε να μάθει, που ήθελε να καλυτερεύει και η πορεία της αργότερα έδειξε ότι αυτό που ξεκίνησε να κάνει το έκανε πολύ καλά και με τον τρόπο της και εκείνη υπηρέτησε το γυναικείο μπάσκετ».

 Ακούστε όλη την εκπομπή της Πέμπτης 8 Ιουνίου

Σχόλια

Comments are closed.