BOOKSPOT

Αργύρης Καμπούρης στον ΔΩΔΩΝΗ SUPER FM: «Κανένας παίκτης δεν έβαλε το εγώ πάνω από το εμείς»

0

Σαν σήμερα πριν από 30 χρόνια η Εθνική ομάδα μπάσκετ κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ νικώντας στον τελικό την Σοβιετική Ένωση με 103-101 στην παράταση. Ενας από τους ακρογωνιαίους λίθους αυτής της θρυλικής ομάδας ήταν ο Αργύρης Καμπούρης, ο οποίος τέσσερα δευτερόλεπτα πριν το φινάλε του τελικού πήρε το επιθετικό ριμπάουντ, κέρδισε το φάουλ, ευστόχησε στις δυο βολές και έστειλε όλους τους Έλληνες στον έβδομο ουρανό. Ο Αργύρης Καμπούρης μίλησε στην εκπομπή του Μιχάλη Μερτζιανίδη «στη Λακκούβα»  για το έπος του 1987 σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη.

Λένε ότι αξία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι. Στην περίπτωση της Εθνικής ομάδας μπάσκετ το 1987 τι από τα δυο είχε περισσότερο αξία;

Σημαντικά είναι και τα δυο ξεκινώντας με το ταξίδι και τι βάσεις που βάζεις για το πώς πρέπει να είναι και νομίζω ότι η παρέα που ήμασταν όλοι μαζί, το ταξιδέψαμε όπως έπρεπε.

Στην αρχή είχατε πολλά ρούχα ή μόνο το βασικά;

Ημασταν σε ένα χώρο που ήταν δικός μας, δηλαδή το σπίτι, γιατί το ξενοδοχείο που μέναμε ήταν σαν δικό μας σπίτι, οι άνθρωποι που το είχαν ήταν σαν οικογένειά μας, ότι χρειαζόμασταν ήταν δίπλα μας και νομίζω ήταν το ησυχαστήριό μας για να μπορέσουμε ν’ ακολουθήσουμε αυτό το ταξίδι.

Ξεκινήσατε με σκοπό να φτάσετε στην κορυφή ή απλά περιμένατε να κάνετε μια καλή πορεία;

Αν πούμε ότι ξεκινήσαμε και είχαμε σαν στόχο την κορυφή θα πω ψέματα. Ξεκινήσαμε με την προϋπόθεση να κάνουμε ένα καλό τουρνουά και να κοιτάμε το κάθε παιχνίδι ξεχωριστά.

Ήσασταν καλή παρέα;

Ημασταν καλή παρέα με τα προβλήματά μας. Με τους τσακωμούς μας, με τα εσωτερικά μας, αλλά από εκεί και πέρα ξέραμε πως θα τα λύσουμε, ξέραμε ποια ήταν τα στεγανά μας, ξέραμε ότι μέσα από την προσπάθεια θα κερδίσουμε όλοι, κανένας παίκτης δεν έβαλε το εγώ πάνω από το εμείς, όλοι ήμασταν για την ομάδα, όλοι ήμασταν στην φιλοσοφία του προπονητή μας, όλοι ξέραμε τι μπορεί να κάνει ο κάθε αθλητής ξεχωριστά μέσα στο παιχνίδι.

Λέμε ότι για τις επιτυχίες χρειάζονται και συγκυρίες. Ποιες ήταν για αυτή την ομάδα οι ευτυχείς συγκυρίες;

Οι ευτυχείς συγκυρίες αν ξεχωρίσεις τον τραυματισμό του Νίκου που πιστεύω έπρεπε να το διαχειριστούμε πάρα πολύ γρήγορα διότι ο Νίκος ήταν μια τεράστια μονάδα για την Εθνική ομάδα, ένας παίκτης τελείως διαφορετικός από εμένα ή από τον Ανδρίτσο ή από κάποια άλλα παιδιά που παίζανε. Ηταν ένα γρήγορο ψηλό παιδί που έκανε διαφορετική δουλειά μέσα στο παιχνίδι και πιστεύω ότι το διαχειριστήκαμε αυτό, καλύψαμε το κενό του Νίκου  και από εκεί και πέρα η ομάδα ρολάριζε όπως έπρεπε, δηλαδή δούλευε πάνω σε αυτά που σχεδίαζε σε κάθε παιχνίδι.

Πότε αρχίσατε να βάζετε στο μυαλό την πιθανότητα να φτάσετε ψηλά;

Πιστεύω πως ξεκίνησε από το πρώτο παιχνίδι κόντρα στην Γιουγκοσλαβία. Πιστεύω πως δείξαμε ότι κοιτάμε όλες τις ομάδες στα μάτια, τους σεβόμασταν, δεν φοβόμασταν κανέναν, είδαμε ότι παίξαμε με τη μεγάλη Σοβιετική Ένωση και χάσαμε στις λεπτομέρειες. Από εκεί και πέρα μαζευτήκαμε όλοι μαζί με τον αρχηγό μας τον Παναγιώτη στο δωμάτιό του και είπαμε κάποια πράγματα που έπρεπε να τα δείξουμε μέσα στο γήπεδο. Και πιστεύω και με τη βοήθεια του κόσμου μπορούσαν να βγαίνουν περισσότερο. Γινόσουν πιο αισιόδοξος μέσα στο παιχνίδι, έμπαινες περισσότερη δύναμη.

Πως το βιώνατε καθημερινά αυτό που έγινε;

Τα συναισθήματα ήταν τόσο καλά. Φεύγαμε από το Johns και για να φτάσουμε στο ΣΕΦ γινότανε πανικός, δηλαδή πηγαίναμε δυο ώρες πιο πριν και το γήπεδο μέσα παρόλο τη ζέστη που είχε εκείνη την εποχή ο κόσμος ήταν γεμάτος μέσα στο γήπεδο και περίμενε πότε θα ξεκινήσει το παιχνίδι. Νομίζω ότι τα συναισθήματα ήταν φοβερά. Θέλω να πιστεύω ότι ήμουν από τους τυχερούς ανθρώπους που μπόρεσα και βίωσα όλα αυτά τα πράγματα εκεί πέρα.

Που βρήκατε τη δύναμη να ανατρέψετε το σκορ με τη Γιουγκοσλαβία στον ημιτελικό και να πάρετε το παιχνίδι;

Σίγουρα όταν παίζεις με μια ομάδα σαν την Γιουγκοσλαβία ξέρεις τι σε περιμένει. Δηλαδή η ίδια η Γιουγκοσλαβία δεν περίμενε ότι στο πρώτο παιχνίδι θα μπορούσε να χάσει από εμάς. Πιστεύω ότι εκεί πέρα ήταν λίγο αλαζόνες και το είχανε αυτό. Νιώθανε μια ανωτερότητα στην Ευρώπη οι Γιουγκοσλάβοι. Αυτό που κάναμε εμείς είναι αυτό που ξέραμε. Να μπαίνουμε μέσα στο γήπεδο, να τα δίνουμε όλα και στο τέλος να κάνουμε το ταμείο και να δούμε πόσο ευχαριστημένοι ήμασταν από τη νίκη. Το σημαντικότερο ήταν η ψυχολογία. Πλέον μπορούσαμε να διαχειριστούμε όλα αυτά τα παιχνίδια, γιατί πολλές φορές μέσα από μια επιτυχία, έμενες στην επιτυχία και δεν ήσουν τόσο προετοιμασμένος για το επόμενο παιχνίδι. Η επιτυχία ήταν εκείνη την ώρα, την ημέρα, μετά το φαγητό έπρεπε να το ξεχάσουμε και να προετοιμαστούμε για το επόμενο παιχνίδι. Και ξέραμε στο δεύτερο παιχνίδι τι θα αντιμετωπίσουμε από την Γιουγκοσλαβία και από εκεί και πέρα πιστεύω ότι το βασικό σε αυτή την ομάδα ήταν η διαχείριση των παικτών. Αυτοί ξέρανε ποιος είναι ο Παναγιώτης ο Γιαννάκης, ο Παναγιώτης ο Φασούλας, ο Νίκος ο Γκάλης και εκεί στόχευαν. Και πιστεύω πως σε κάθε παιχνίδι έβγαινε και ένας διαφορετικός παίκτης. Εβγαινα εγώ, έβγαινε ο Φάνης ο Χριστοδούλου, έβγαινε ο Ανδρίτσος, ο Νίκος ο Σταυρόπουλος. Οποια παιδιά χρειαζόταν να μπουν να παίξουνε, τους έβγαινε και το παιχνίδι και έδιναν τον καλύτερό τους εαυτό. Αυτό το καλό είχε η Εθνική ομάδα τότε. Και πάλευε όλα τα παιχνίδια μέχρι το τέλος. Ποτέ δεν πέφταμε ψυχολογικά αν το σκορ ήταν πολύ πίσω, δηλαδή βλέπαμε ότι υπήρχε πολύς χρόνος, πιστεύαμε στις δυνατότητές μας και την ψυχολογία μας ότι μπορούμε ν’ αλλάξουμε το παιχνίδι.

Οι Γιουγκοσλάβοι και συγκεκριμένα ο Πέτροβιτς είπε μετά το τέλος του ημιτελικού ότι η Σοβιετική Ενωση είναι καλύτερη και τους εύχομαι καλή επιτυχία. Σας πείσμωσε αυτό;

Στα λόγια δεν πρέπει να μένεις ποτέ, στο τι λέει ο καθένας. Στο τέλος που θα κάνει το ταμείο θα καταλάβει αν το είπε από εκνευρισμό ή αν το είπε από οτιδήποτε άλλο. Για εμάς ήταν σημαδιακή μέρα αυτή, ότι παίζαμε με έναν αξιόλογο αντίπαλο στην Ευρώπη με μεγάλες περγαμηνές μπορώ να πω, με μια ενωμένη Σοβιετική Ένωση με τεράστια ονόματα μέσα. Κρατήσαμε τα θετικά στοιχεία του πρώτου παιχνιδιού, το τι έφταιξε και είπαμε ότι είναι ένα παιχνίδι και ότι δυνάμεις έχουμε πρέπει να τις καταθέσουμε μέσα στο γήπεδο και ας κερδίσει ο καλύτερος. Και είδαμε ότι το παιχνίδι πήγαινε σε μια τεράστια κόντρα, σε ένα φοβερό παιχνίδι μπορώ να πω από τους συναθλητές μου, ένα μαγικό Νίκο Γκάλη, ένα μαγικό Παναγιώτη Γιαννάκη. Θέλω να σταθώ λίγο στον Παναγιώτη. Ηταν ένα παίκτης με αστείρευτο ταλέντο, ενθουσιασμό και διάθεση. Όταν βλέπεις τον αρχηγό μας να κάνει μια βουτιά από το ένα καλάθι και να σταματάει στο κέντρο καταλαβαίνεις τη δύναμη παίρνεις να κάνεις εσύ μια μεγαλύτερη βουτιά και να βγεις έξω από το γήπεδο. Να βλέπεις τον αντίπαλο πολύ μικρότερο από εσένα κι ας ήταν ψηλότερος και πιο δυνατός από εσένα. Πιστεύω ότι σε αυτό το παιχνίδι βγάλαμε τεράστια ενέργεια και αποθέματα δύναμης. Τεράστια συγκέντρωση για να μπορέσεις να κερδίσεις την Σοβιετική Ένωση.

Ήταν η πρώτη φορά που φτάσατε σε τελικό. Πως το διαχειριστήκατε;

Νομίζω ότι το παιχνίδι της Σοβιετικής το διαχειριστήκαμε στο παιχνίδι της Γιουγκοσλαβίας. Ναι μεν φέραμε μια τεράστια επιτυχία απέναντι στη Γιουγκοσλαβία, συνέχισαν οι Γιουγκοσλάβοι να έχουν αυτό το στυλάκι γιατί δεν περιμένανε από εμάς, μια χώρα σαν την Ελλάδα να έχει τόσο τεράστια ψυχική δύναμη και τόσα πολλά αποθέματα δύναμης να μπορέσουνε να τα καταθέσουν μέσα στο γήπεδο και πιστεύω ότι την εποχή εκείνη είχαμε αξιόλογους αθλητές που μπορούσαν να πρωταγωνιστήσουν όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και στην Αμερική. Νομίζω ότι είναι μια καλή ευκαιρία να το ξαναπώ πως μπορέσανε και διαχειριστήκανε οι παλιοί αθλητές τα νέα παιδιά και τα έβαλαν στη φιλοσοφία εμάς τα νέα παιδιά να μπορούμε να διαχειριστούμε όλο αυτό το μεγαλείο στην Ευρώπη.

Στο τέλος της κανονικής διάρκειας δεχθήκαμε ένα καλάθι σε νεκρό χρόνο το οποίο δεν μέτρησε. Το συνειδητοποιήσατε αυτό;

Ναι το είχαμε συνειδητοποιήσει ότι είχε λήξει ο χρόνος. Νομίζω ότι αν υπήρχαν και τα μέσα που υπάρχουν τώρα θα το έβλεπε τελείως διαφορετικά.

Στην τελευταία φάση που πήρες το επιθετικό ριμπάουντ, κέρδισες το φάουλ και ευστόχησες στις βολές. Τι σκεφτήκατε σε εκείνη τι φάση;

Το σημαντικό είναι να μπορείς να παίζεις και χωρίς την μπάλα. Την στιγμή που είδα τον Μέμο να μπαίνει στην ρακέτα, είδα τον παίκτη που με μαρκάρει να ανεβαίνει πάνω να κάνει παγίδα με αποτέλεσμα να έχει μεγάλο άνοιγμα με εμένα. Αν έμενα εγώ τόσο ανοιχτά εκεί έξω θα βοηθούσαν την άμυνα της Σοβιετικής. Αρα, εγώ κινήθηκα προς το ριμπάουντ και έτσι ήρθε η μπάλα στα χέρια μου.

Που βρήκατε την ψυχραιμία να ευστοχήσετε στις βολές;

Θέλω να τονίσω και κάτι άλλο. Τεράστια ψυχραιμία είχε και ο Λιβέρης με τον Ανδρίτσο. Και ο Λιβέρη ήταν ο άνθρωπος που κράτησε την Εθνική και τον έχουμε αδικήσει. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Γι’ αυτό λέω ότι εμείς ήμασταν ομάδα, ήμασταν μια παρέα, ξέραμε να χειροκροτάμε τον συμπαίκτη μας, ξέραμε να του ανεβάζουμε την ψυχολογία. Όπως θέλω να σταθώ και στους συμπαίκτες μας που έπαιξαν λιγότερο. Σε πολλές ομάδες αρχίζει η μουρμούρα. Ο ένας έφτιαχνε την ψυχολογία του άλλου και αυτά πρέπει να τα τονίσουμε. Είναι σημαντικό κομμάτι να νιώθω τόσο σεβασμό απέναντι στους συμπαίκτες μου.

Όταν ακούσατε το σφύριγμα τι βγήκε από μέσα σας;

Πανικός. Αυτό.

Ο αείμνηστος Φίλλιπος Συρίγος σας είχε δώσει πολλά παρατσούκλια. Πως τα ακούσατε μετά;

Νομίζω ότι ήταν κομμάτι μας και αυτοί οι άνθρωποι.

Μετά από 30 χρόνια πιστεύετε πως το ελληνικό μπάσκετ εκμεταλλεύτηκε αυτή την επιτυχία όπως έπρεπε;

Αυτό που κάναμε εμείς είναι ότι καταφέραμε να βάλουμε πολλά παιδιά μέσα στο γήπεδο, δώσαμε μπάλες να ασχοληθούν παιδιά με το μπάσκετ, ανεβάσαμε την ποιότητα του αθλητισμού σε όλα τα αθλήματα. Ηρθαν επιτυχίες και από άλλα αθλήματα μετά και δείξαμε ότι η Ελλάδα μπορεί να καταφέρει πάρα πολλά πράγματα, γιατί τον αθλητισμό τον έχει στο DNA της. Επίσης σημαντικό είναι ότι εμείς οι παλιοί νιώθουμε διπλά ικανοποιημένοι γιατί από αυτά που μπήκαν μέσα ξεχωρίσανε, ήρθαν στην Εθνική ομάδα, έφεραν επιτυχίες και είναι ικανοποίηση για εμάς να βλέπουμε όλα αυτά τα παιδιά που ξεχωρίσανε και μπορέσανε και συνεχίσανε αυτή την επιτυχία. Για εμάς είχε μια διάρκεια αυτή η επιτυχία. Δεν ήταν μια φούσκα που ξεφούσκωσε. Το 89’ ξαναπήγαμε τελικό στο Ζάγκρεμπ. Δηλαδή όσα χρόνια ήμασταν στην Εθνική ομάδα ήμασταν μέσα στις τέσσερις καλύτερες ομάδες στην Ευρώπη.

Είστε πρόεδρος του συνδέσμου των βετεράνων του Ολυμπιακού και κάνετε πολλές δράσεις. Πως την βλέπετε αυτή την προσπάθεια;

Είναι αυτό που σου είπα και στην αρχή. Εχουμε πάρει τόσο πολύ αγάπη από τον κόσμο και πρέπει να την ξαναδώσουμε. Πρέπει να την δώσουμε και σε συνανθρώπους μας που έχουν πραγματικά ανάγκη και νομίζω ότι ξαναμαζευτήκαμε όλη αυτή η παλιοπαρέα από τον Ολυμπιακό, όλοι αυτοί οι συμπαίκτες που ιδρώσαμε εκείνες τις εποχές κάτω από άλλες συνθήκες, αλλά πραγματικά δεν σας κρύβω ότι ευχαριστιόμασταν το μπάσκετ και προσπαθούσαμε για το καλύτερο για τον Ολυμπιακό και έτσι κάποια στιγμή που βρεθήκαμε μαζί με τον Βασίλη τον Ντάκουλα είπαμε να φτιάξουμε αυτό το σύλλογο που πιστεύω έρχονται πολλοί παίκτες στην οικογένειά μας και έτσι θα μπορούμε να βοηθάμε τους συνανθρώπους μας όπου χρειαστεί να πάμε.

Σχόλια

Comments are closed.