BOOKSPOT

Πατώντας το κουμπί που γράφει… «restart»!

0

Η Εθνική Ελλάδος δεν τα κατάφερε και έτσι δεν θα βρίσκεται στο Mundial του 2018 στην Ρωσία. Ήταν εξαρχής καταφανές πως η Κροατία επρόκειτο για μία Εθνική ομάδα πιο έτοιμη από την δική μας, με ονόματα πασίγνωστα, αγωνιζόμενα σε κορυφαία πρωταθλήματα της Ευρώπης. Αλλά ο τρόπος που ήρθε αυτός ο αποκλεισμός είναι κατά τρόπον τινά… οδυνηρός. Και όταν παίζεις με το εθνόσημο, είναι η ύψιστη τιμή που μπορεί να νιώσει κανείς. Είναι το κίνητρο να παίξεις πάνω από αυτό που μπορείς. Είμαστε ευλογημένοι με τις χαρές που έχουμε πάρει από αυτή την ομάδα και τους παίκτες που έχουμε δει να αγωνίζονται με αυτήν, αλλά μία τέτοια βαριά φανέλα σαν την Ελληνική θα πρέπει να βρίσκεται ψηλά συνέχεια.

Σου αφήνει μία πικρία, όπως και να το κάνουμε, όταν σε διπλά παιχνίδια δεν κερδίζεις κανένα από τα δύο και μάλιστα στο πρώτο δέχεσαι τέσσερα γκολ. Σίγουρα η Εθνική μας ομάδα δεν είναι αυτό που παρουσίασε, και έχει περάσει πολύ καλύτερα φεγγάρια. Αλλά από το 2015 έως και σήμερα, μετά το Mundial του 2014 και την μνημονική πορεία της, παρουσιάζει μία κάμψη, μία πτώση, όπως θέλετε πείτε το. Θέλετε οι αλλαγές προπονητών; Οι διαφορετικές κλήσεις στην Εθνική και η αλλαγή συστημάτων και βασικής ενδεκάδας; Η χημεία που δεν μπορεί να βρει ο Σκίμπε και οι πειραματισμοί πάνω σε ένα αρκετά αξιόλογο σύνολο, που κοιτώντας μόνο την αμυντική μας διάταξη καταλαβαίνει κανείς τι διαθέτουμε; Είναι πολλά που τώρα θα υπάρξει χρόνος να εντοπισθούν και να λυθούν. Υπάρχει χρόνος και σίγουρα πίστη για μία βελτιστοποίηση της κατάστασης.

Είναι κρίμα για μία Εθνική ομάδα που είναι από τις πιο πετυχημένες στην Ευρώπη, που μας έχει δώσει τόσες χαρές, να αποκλείεται σίγουρα από μία ομάδα καλύτερη, αλλά συνάμα με σχεδόν κάτω τα χέρια, υποπίπτοντας σε παιδαριώδη λάθη, στο πρώτο ματς. Ασυνεννοησία στην ασυνεννοησία και αρκετά «βαριά» πόδια που έπρεπε να κουβαλήσουν μία μπάλα, που έμοιαζε με «τούβλο» τελικά για 180 λεπτά σύνολο.

Εμφιλοχωρώντας στα έγκατα μίας εκάστοτε δύσκολης διαχείρισης, όπως αυτή μίας Εθνικής ομάδας με ποικίλους και διαφορετικούς ποδοσφαιρικούς χαρακτήρες, είτε ιδιότροπους είτε δοτικούς είτε ότι άλλο, θα εντοπίσουμε σίγουρα κάρο λαθών, σε ότι αφορά τις επιλογές. Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει η «καραμέλα» του παίζουν μόνο όσοι «κατάγονται» από τους λεγόμενους μεγάλους στην Ελλάδα και όσοι είναι ονόματα από παλιά. Η «μπογιά» των τελευταίων ξέβαψε και είναι σίγουρο πως μπορούν να αντικατασταθούν από ανερχόμενα ταλέντα και πιο νέα. Τρανταχτό παράδειγμα ο Τζιόλης που φαίνεται πως πλέον δεν είναι ο ίδιος χαφ με παλαιότερα ή ο «ντεφορμέ» Ταχτσίδης, που παρέα δημιουργούν ένα αρκετά αργό κέντρο, ούτε ανασταλτικά ούτε δημιουργικά. Υπάρχει και ο Σιώπης, υπάρχει και ο Γαλανόπουλος, υπάρχει και ο Κουρμπέλης και πολλοί. Δόξα τον Θεό σε αυτή την χώρα ταλαντούχα παιδιά έχουμε. Ένας Γιαννιώτας και ένας Πέλκας που μπήκαν για λίγα λεπτά και έδωσαν και την ψυχή τους. Ένας Καρνέζης που δεν έχει αγωνιστικά λεπτά στην Watford, βρισκόμενος σε κακή αγωνιστική κατάσταση μπορεί να δώσει την θέση του σε τερματοφύλακες όπως ο νέος Γιαννιώτης ή ο Καπίνο.

Ένας Ζέκα που πλέον μετά την ελληνική υπηκοότητα που έλαβε, παθιάζεται σαν να μην υπάρχει αύριο. Η θέση του; Ότι έχει σχέση με κέντρο, και κυρίως ως αμυντικό χαφ που πλάι σε έναν γρήγορο χαφ θα δημιουργούσε «παπάδες», για όλες τις δουλειές. Η χρησιμοποίηση του σαν δεξί εξτρέμ σε ένα 4-2-3-1, που δεν αλλάζει με τίποτα απ’ ότι φαίνεται, τον «βουλιάζει» λίγο, αλλά όπου και να το βάλεις αυτό το παιδί θα παίξει… μπάλα. Διακριθείς για ακόμη μία φορά στα δύο παιχνίδια. Θηρίο στο κλουβί. Ο Ζέκα τρέχει, ο Ζέκα μαρκάρει, ο Ζέκα επιτίθεται και πάει λέγοντας. Πρώτες του συμμετοχές με την Εθνική και τέτοιοι παίκτες μας τιμούν με την παρουσία τους.

Και εδώ δράττομαι της ευκαιρίας να πω πως ο Ζέκα μου θυμίζει κατάσταση ελληνικού δημοσίου όσο αστείο και αν ακούγεται. Ναι καλά διαβάσατε. Ο Τζιόλης είναι αυτός που έχει πολλά χρόνια στο γραφείο και από τις 8 ώρες δουλεύει τις 2 γιατί ξέρει πλέον με την εμπειρία του πως πάει η κατάσταση, και από την άλλη ο νεοπροσληφθείς Ζέκα που τρέχει για όλες τις δουλειές, με μεράκι και με αγνωστικισμό για το τι αντιμετωπίζει στο γραφείο, ως άπειρος. Κάνε εκείνο, κάνε το άλλο, η κατάσταση. Χιλιόμετρα; Αμέτρητα. Δεν γίνεται να δουλέψει μόνο ένας όμως μέσα σε ένα σύνολο. Τα αποτελέσματα έρχονται ομαδικά και ενωτικά. Δεν είμαστε προπονητές και αυτοί ξέρουν καλύτερα σίγουρα, αλλά μία κριτική μπορούμε να την κάνουμε.

Σχόλια

Comments are closed.