BOOKSPOT

Μπουλμέτης στον ΔΩΔΩΝΗ SUPER FM: «Η ταινία 1968 ήταν ένα πείραμα που πέτυχε»

0

Ο σκηνοθέτης Τάσος Μπουλμέτης, υπογράφει την ταινία «1968», που βγαίνει αύριο Πέμπτη στους κινηματογράφους, περιγράφοντας τον άθλο της μπασκετικής ΑΕΚ επί της Σλάβια Πράγας στο κατάμεστο Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο. Ήταν η χρονιά του πρώτου ευρωπαϊκού τίτλου ελληνικής ομάδας στο μπάσκετ. «Η μυθοπλασία είναι ενσωματωμένη σε μαρτυρίες», θα πει στον Μιχάλη Μερτζιανίδη και την εκπομπή του «Στη Λακούβα» στον ΔΩΔΩΝΗ SUPER FM 104,3, ο καταξιωμένος σκηνοθέτης που σημειώνει ακόμα στη συνέντευξή του: «Με «κατηγορούν» ότι κάνω νοσταλγικές ταινίες. Εγώ απαντάω λίγο… θυμωμένος, ότι η νοσταλγία είναι ένας μηχανισμός αφήγησης».

Κάνετε ταινίες, όταν έχετε κάτι να πείτε και κάποιες φορές συνωμοτεί το σύμπαν, ώστε να γίνει αυτό που πρέπει να γίνει. Το έχετε αυτό ως οδηγό στη ζωή σας;

Εκτός από το σύμπαν, έβαλε το χεράκι του και ο κ. Αγγελόπουλος της ΑΕΚ. Ήταν μια ευτυχής συγκυρία, γιατί έχοντας κάνει την ταινία, μπορώ πλέον να μιλάω πιο άνετα και χαλαρά. Υπήρχε πολύ αγωνία και ως προς το αφηγηματικό μέρος της ταινίας. Ήταν και για ‘μενα ένα πείραμα και τον τρόπο που δουλεύω, αλλά και σε σχέση με άλλες ταινίες που έχω κάνει κι αυτό θα έλεγα ότι πέτυχε, με βάση τις κριτικές όσων είδαν την ταινία.

 

Έχετε πει για την ταινία ότι είναι ένα ντοκιμαντέρ με στοιχεία μυθοπλασίας, τα όρια ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο, πόσο εύκολα ήταν να τα κρατήσετε;

Εδώ βάζετε ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα. Δεν υπάρχουν όρια και συσχετισμοί. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα νέο είδος ταινιών. Δεν είχαν γίνει πολλές ταινίες μέχρι πριν 30 χρόνια. Η μυθοπλασία είναι ενσωματωμένη σε μαρτυρίες και ντοκιμαντέρ. Έχει πολύ ενδιαφέρον αυτό και τουλάχιστον ο τρόπος με τον οποίο κάναμε την ταινία «1968» βγάζει ένα πολύ δεμένο και ενδιαφέρον θέμα και οι θεατές βγαίνουν με τα ίδια συναισθήματα σαν να έβλεπαν μια ταινία που τους προκάλεσε συγκίνηση, αλλά και γέλιο.

 

Έχετε συνειδητοποιήσει τι είναι αυτό που κάνει τον κόσμο να αγαπάει τις ταινίες σας;

Με «κατηγορούν» ότι κάνω νοσταλγικές ταινίες. Εγώ απαντάω λίγο… θυμωμένος, ότι η νοσταλγία είναι ένας μηχανισμός αφήγησης. Δεν κάνω εξώφυλλα vintage δισκογραφίας. Είναι η 3η μου ταινία σχετική με τη δεκαετία του ’60. Έχω κάνει και μία ακόμα πειραματική στην αρχή της καριέρας μου, τη «βιοτεχνία των ονείρων». Αυτή είναι η 3η μου ταινία, που είναι μια βιωματική ταινία.

Αυτό που αρέσει στον κόσμο, υποθέτω, είναι η εναλλαγή των συναισθημάτων. Ο θεατής έχει τη δυνατότητα να «λύνεται» να αφήνει τα συναισθήματά του χαλαρά και να μεταπηδάει στα δύο αυτά συναισθήματα κι έτσι ανοίγουν δίοδοι επικοινωνίας μαζί του. Αυτό, αν τα δούμε ψυχρά τεχνικά.

 

Ένα βίωμα κάποιου ανθρώπου είναι δύσκολο να το περάσεις για να το νιώσει και κάποιος άλλος. Αυτό είναι η δικιά σας επιτυχία.

Να επιβεβαιώσω, αλλά και να σχολιάσω αυτό που λέτε. Όταν παίχτηκε η «Πολίτικη Κουζίνα» στην Θεσσαλονίκη, μετά από μία προβολή πήρανε κάποιες συνεντεύξεις από τους θεατές που έβγαιναν από τον κινηματογράφο. Και κάποια κυρία, που ήταν μετανάστρια στην Ελλάδα, είπε το εξής, «απέκτησα αναμνήσεις για ένα παρελθόν που δεν έζησα». Αυτό μου λέει πάρα πολλά. Είναι ο συνδυασμός σεναρίου, εικόνας και μουσικής που ενδεχομένως να δημιουργεί αυτήν την αίσθηση στους θεατές.

 

Να προσθέσω και κάτι ακόμα. Είναι η αγάπη και το μεράκι που βγαίνει από κάθε δουλειά σας.

Μεράκι φυσικά και βγαίνει. Κάνω μια δουλειά που την αγαπώ και δεν θα μπορούσα να με σκεφτώ να κάνω κάτι άλλο. Δεν έχω περάσει πάντα καλά σ’ αυτή τη δουλειά, αλλά το μεράκι είναι κάτι διαφορετικό. Για παράδειγμα, χθες κάναμε μια προβολή και βρήκαμε ένα ασήμαντο λάθος στην ταινία που δεν το παρατήρησε κανένας, αλλά συμφώνησαν όλοι οι συνεργάτες ότι πρέπει να ξαναβγάλουμε κόπιες. Αυτό είναι μεράκι. Έχει κόστος, αλλά είναι μεράκι.

Έχετε κάνει απίστευτη προεργασία, με συνεντεύξεις και υλικό που μαζέψατε. Τι «διαμάντια» βρήκατε από τους πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής;

Έχουμε ένα υλικό 23 ωρών, που είναι απίστευτο. Μας μίλησαν για πάρα πολλά θέματα που είχαν σχέση, όχι μόνο με την ιστορία της ΑΕΚ, αλλά και την ιστορία της Ελλάδας. Και βεβαίως έχουμε υπέροχες μαρτυρίες και από τους Τσέχους παίκτες. Πήγαμε και τους βρήκαμε στην Πράγα και ήταν και προσκεκλημένοι στην πρεμιέρα της ταινίας.

Υπάρχει ένα απίστευτο υλικό, που έχει καταγραφεί και θα παραμείνει στα αρχεία της ΑΕΚ. Θα παραμείνει στην ελληνική ιστορία και ο ιστορικός του μέλλοντος, είτε είναι αθλητικά προσανατολισμένος, είτε ιστορικά, θα έχει πολύ υλικό να αντλήσει απ’ όσα είπαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι.

 

Πως τους είδατε να αντιδρούν στην ταινία, ξαναζωντανεύοντας την ιστορία τους;

Είναι πολύ ευγενικοί άνθρωποι και κιμπάρηδες. Όλοι πήγαν μπροστά στη ζωή τους. Βεβαίως εκείνη η βραδιά τους έχει σημαδέψει, γιατί ήταν ένας άθλος απίστευτος. Κάνουν αντιπαραθέσεις γεγονότων με το τι γίνεται τώρα στον αθλητισμό, αλλά και πως ήταν τα ήθη τα αθλητικά τότε. Προς τιμήν τους, παρότι αν έπαιζαν τώρα θα ήταν εκατομμυριούχοι, νοσταλγούν εκείνη την εποχή, όπου τα πράγματα ήταν πιο αγνά και πιο χαμηλού κόστους, μιλάω υλικά, γιατί ηθικά ήταν πιο υψηλού κόστους απ’ ό,τι τώρα.

 

Παίρνετε μια στιγμή και μας δείχνετε πόσο σηματοδοτεί μια εποχή.

Αν λάβουμε υπόψη την ηλικία μας, νοσταλγώ κι εγώ το παρελθόν, ακόμα και την προηγούμενη μέρα. Και τα ‘60s και τα ‘70s και τα ‘90s, όχι τόσο πολύ τα ‘80s και όλη τη δεκαετία του μιλένιουμ, γιατί ανέδειξε το έργο μου, μέσω της «Πολίτικης Κουζίνας», όπου εμένα προσωπικά με έκανε καλύτερο άνθρωπο. Ήρθα και ίσιωσα με την πραγματικότητα με την κρίση βέβαια, που κι αυτό μου αρέσει, αλλά αν τη δεις από μια άλλη σκοπιά αυτήν την περίοδο, σε βελτιώνει.

 

Είναι κι ένας φόρος τιμής για σας προς το μπάσκετ; Είχατε παίξει, αλλά σας είχαν βγάλει κι ένα τρομερό σύνθημα. Θέλετε να μας το πείτε;

Φυσικά, ξεκίνησα να παίζω στο Μαρούσι, γιατί ήμουν πολύ των σπορ, αλλά είχα ξεκινήσει αρχικά να κάνω σφαιροβολία. Ήμουν πανελληνιονίκης παίδων στη σφαιροβολία. Αλλά τους σφαιροβόλους δεν τους γούσταραν πολύ τα κορίτσια εκείνη την εποχή και ήθελα να διαλέξω κάτι πιο… προσβάσιμο στο γυναικείο φύλο. Είχα τα πρώτα μου σκιρτήματα και ήθελα να αρέσω και ασχολήθηκα με το μπάσκετ, γιατί τα κορίτσια τότε πήγαιναν στο μπάσκετ. Από σφαιροβολία να παίξεις μπάσκετ δεν είναι εύκολο. Η σκληράδα που έχεις αποκτήσει από τη σφαιροβολία, σε κάνει να μην ευδοκιμείς εύκολα στο μπάσκετ. Σ’ έναν αγώνα πετάχτηκε η εξέδρα και ούρλιαζε «με τον Μπουλμέτη αρχηγό και όλοι ενωμένοι, βάλτε μια πέτρα στον λαιμό και μπλουμ στη Βουλιαγμένη». Να γιατί κάποιος μπορεί να γίνει σκηνοθέτης!

 

Τι περιμένετε από τον κόσμο σ’ αυτήν την ταινία; Δεν είναι μια οπαδική ταινία, αλλά μια ταινία που δείχνει τι μπορεί να καταφέρει μια παρέα αν είναι ενωμένη.

Έτσι ακριβώς. Περιμένω να βρει την αποδοχή του κοινού, μετά του φίλαθλου κόσμου και μετά την αποδοχή των αεκτζήδων.

 

Υπάρχουν πολλά ακόμα γεγονότα που θα μπορούσαν να αποτελέσουν πηγή έμπνευσης. Είναι στο μυαλό σας άλλες αθλητικές ταινίες;

Ήταν κάτι που δεν το περίμενα. Στην αρχή ήμουν διστακτικός στην πρόταση του κ. Αγγελόπουλου, γιατί έβγαινα στεγνωμένος από τον «Νοτιά» και προσπαθούσα να κερδίσω χρόνο για να έρθω λίγο στα ίσια μου, να καταλάβω τι ακριβώς μπορεί να γίνει με μια τέτοια ταινία και τι μπορώ να κάνω. Μετά τις συνεντεύξεις, μετά τις σχέσεις μου με τον κ. Αγγελόπουλο ξεκίνησα αυτό το παιχνίδι το δημιουργικό.

Ακούστε τη συνέντευξη

Σχόλια

Comments are closed.