BOOKSPOT

Γιάννης Πετράκης: Ο «τιμονιέρης» του ΠΑΣ Γιάννινα έκλεισε 4 χρόνια!

0

Κάποτε ο Αλέξης Κούγιας στις παρουσιάσεις των προπονητών του, ευχόταν ο νέος «τιμονιέρης» του ΠΑΣ Γιάννινα να είναι ο «προπονητής της πενταετίας». Κανείς δεν έμελλε, βέβαια, να φτουρήσει, όχι 5 χρόνια, αλλά ούτε 5 μήνες… Άλλωστε ούτε ο ίδιος δεν πρόλαβε την πενταετία, αφού στα 4 χρόνια παρέδωσε τη σκυτάλη στον Γιώργο Χριστοβασίλη.

Ο νέος ηγέτης του ΠΑΣ μπορεί να άργησε, αλλά συνειδητοποίησε έγκαιρα, ότι η μακροημέρευση των προπονητών του είναι η βασικότερη προϋπόθεση να φτιάξεις ομάδα με φιλοσοφία και ταυτότητα. Και κάπου εκεί στην αναζήτηση του δικού του προπονητή της… πενταετίας, τον βρήκε! Και το όνομα αυτού; Γιάννης Πετράκης. Ήταν 28 Ιανουαρίου του 2014, δηλαδή σαν σήμερα πριν από 4 χρόνια!

Μικρή πείρα από τη Super League, προπονητής που δεν γέμιζε το μάτι στον κόσμο και σε μια περίοδο που ο ΠΑΣ Γιάννινα έπαιζε με τη «φωτιά», καθώς ήταν δύσκολη η διαδοχή του Γιάννη Χριστόπουλου. Και το επιβεβαίωσαν αυτό, τόσο ο Παντελίδης όσο και ο Τσιώλης, δύο καταξιωμένοι προπονητές, που δεν μπόρεσαν, όμως, να «κολλήσουν» στη «χημεία» της ομάδας και των απαιτήσεων που είχαν καλλιεργηθεί.

Η επιτυχία του «Πετρακογιάννη» δεν είναι τα αποτελέσματα και το φαντεζί ποδόσφαιρο. Θα μπορούσε να τα είχε κι αυτά η ομάδα, αν δεν έχανε κάθε εξάμηνο και από 1-2 ποιοτικούς ποδοσφαιριστές. Η επιτυχία του ήταν άλλη. Η σοβαρότητα, η συνέπεια, η καθημερινή δουλειά, η ένταξη στη φιλοσοφία που έπρεπε να υπηρετήσει η ομάδα για να επιβιώσει και ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΟΛΑ Η ΑΠΟΔΟΣΗ ΜΙΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ, τόσο αγωνιστικής όσο και μιας ταυτότητας που θα καθιστά τον ΠΑΣ Γιάννινα αναγνωρίσιμο για κάτι συγκεκριμένο στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ψιλά γράμματα για τον οπαδό που τον ενδιαφέρει, αν έχασε η κέρδισε η ομάδα. Αλλά η πραγματικότητα είναι, ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο αναγνωρίζει πλέον τον ΠΑΣ Γιάννινα σαν εργοστάσιο παραγωγής ταλέντων. Έναν του παίρνεις, δύο ξεφυτρώνουν! Και μέσα απ’ αυτήν τη διαδικασία έρχονται και οι καλές πορείες και η καταξίωση στη συνείδηση του Έλληνα φιλάθλου, ότι ο ΠΑΣ Γιάννινα είναι μια σοβαρή ομάδα, με προσανατολισμό, φιλοσοφία και σταθερότητα, μια ομάδα που ακόμα και όταν δεν έχει κανέναν προγραμματισμό (ω, ναι μάς συμβαίνει συχνά εδώ στα Γιάννενα), μοιάζει να δουλεύουν όλα τόσο προγραμματισμένα, που λες «πως το ‘κάνουν αυτοί και δεν μπορούν οι άλλοι;». Κι όμως, είναι το αποτέλεσμα της προεργασίας του προπονητή, που ετοιμάζει, πολύ πριν τους μάθουμε, τους πρωταγωνιστές της επόμενης μέρας.

Ναι, και πάλι θα πει κάποιος, «εμένα μ’ ενδιαφέρουν τα αποτελέσματα». Κι εμάς το ίδιο, αλλά ας θυμηθούμε λίγο παίκτες που έφυγαν από τον ΠΑΣ επί Πετράκη, είτε με μεταγραφή είτε όχι. Κολοβέτσιος, Χαρίσης, Κοροβέσης, Βελλίδης, Τσάβες, Στρούνα, Τσουκαλάς, Ντάσιος, Ίλιτς, Μανιάς, Κούτρης, Πασχαλάκης, Ακόστα, Ζάιρο, Μαυροπάνος, Κοζορώνης, Ναδάλες και για ένα διάστημα είχε αποχωρήσει και ο Λίλα για να παίξει στην Ιταλία. Μιλάμε για απώλειες παικτών στον κολοφώνα της δόξας τους! Ποιά ομάδα θα είχε σταθεί στα πόδια της τόσα χρόνια όρθια και θα χτύπαγε και Ευρώπη;  Ή ας το θέσουμε και αλλιώς. Όταν χάνεις από 4 παίκτες μέσο όρο κάθε εξάμηνο, πόσο ψηλά μπορείς να βάλεις τον πήχη, αν είσαι μια επαρχιακή ομάδα με ένα από τα μικρότερα μπάτζετ της κατηγορίας;

Ο Πετράκης παίρνει ακατέργαστο υλικό παικτών, τους ετοιμάζει 6 μήνες με 1 χρόνο, τους βάζει να παίζουν στο σωστό timing, του κάνουν τη διαφορά και μόλις πάει να χτίσει κάτι δυνατό μ’ αυτούς, έρχεται μια πώληση ή μια ξαφνική αποχώρηση και «φτου κι απ’ την αρχή».

«Γιατί συμβιβάζεται και δεν απαιτεί μεταγραφές;» θα ρωτήσει κάποιος άλλος και «γιατί δεν παραιτείται ,αφού δεν του γίνονται τα χατίρια;». Σωστά ερωτήματα. Αλλά με ερώτηση θα επιχειρούσαμε κι εμείς να απαντήσουμε. Δηλαδή, αν έρθει κάποιος άλλος και απαιτήσει μεταγραφές, θα του πει ο πρόεδρος «μπράβο ρε κόουτς, ευτυχώς που έφυγε ο Πετράκης και ήρθες εσύ να κάνουμε μεταγραφές για να ξοδέψουμε χρήμα με ουρά, γιατί εκείνος δεν ήθελε έτοιμους παίκτες»;

Ας συνειδητοποιήσουμε (συνείδηση δεν σημαίνει και συμβιβασμός) το εξής, ότι ο ΠΑΣ Γιάννινα με αυτή τη φιλοσοφία που έχει τα τελευταία χρόνια, με αυτή θα συνεχίσει να κινείται. Νεαροί παίκτες με μεταπωλητική αξία και κίνητρα να παίξουν παραπάνω. Μισθοφόροι δεν θα ξανάρθουν. Άλλωστε η συνταγή «γνωστά ονόματα, υποδοχές στο αεροδρόμιο», οδήγησε σε παρ’ ολίγον διάλυση τον σύλλογο. Αντίθετα το πλάνο «νέοι και φιλόδοξοι» τον έβγαλε στην Ευρώπη. Να επιστρέψεις σ’ ένα πλάνο καταστροφής και ν’ αφήσεις ένα πλάνο που κάποια στιγμή με μαθηματική ακρίβεια θα σου ξαναδώσει επιτυχίες, είναι τουλάχιστον «αρρωστημένο»…

«Ναι άλλα ο Πετράκης παίζει αμυντικά, κάνει λάθος αλλαγές», θα πει ένας άλλος. Εδώ και αν συμφωνούμε. Λάθη; Σωρός τα λάθη. Αλλά ας αφήσουμε το δέντρο για να κοιτάξουμε και λίγο το δάσος. Για υποδείξτε μας αλάνθαστους προπονητές… σε βάθος χρόνου όμως, όχι προπονητές που πήγαν 1 χρόνο σε μια ομάδα, τους έκατσε η καλή και μετά έφυγαν να κυνηγήσουν το όνειρό τους. Γιατί αν το πάμε έτσι, τότε θα πρέπει να συγκρίνουμε τον αλάνθαστο προπονητή που θα μας υποδείξετε, με τη χρονιά που ο Πετράκης έχασε με το ζόρι από μία μόνο μεγάλη ομάδα (ΠΑΟ) και μαζί την πεντάδα, γιατί ήδη είχε χαθεί η αδειοδότηση.

«Ναι αλλά βαρέθηκα το 3-5-2», θα ισχυριστεί κάποιος ακόμα. Αμ και ποιός δεν το βαρέθηκε. Έλα, όμως, που έφερε μια μικρή επανάσταση στο ελληνικό ποδόσφαιρο και λίγο-πολύ όλοι οι προπονητές βάζουν πλέον την ομάδα τους σε επιλεγμένα ματς να παίζει με 3-5-2. Πριν 2 χρόνια θεωρούταν αναχρονιστικό και ντεμοντέ στην Ελλάδα ένα τέτοιο σύστημα. Ό,τι κι αν θεωρείται, πλέον, ο κόουτς ξανακάνει την προσπάθειά του να βρει τι θα ταιριάξει στους παίκτες του.

Μην το κουράζουμε και πολύ, γιατί αυτό το πινγκ-πονγκ των ερωταπαντήσεων δεν θα καταλήξει κάπου, αν δεν θέλουμε να καταλήξει. Η καλύτερη απάντηση για το αν ο ΠΑΣ Γιάννινα διαθέτει προπονητή αντάξιο της φήμης του, είναι η 3η σερί υποψηφιότητα του Ρεθυμνιώτη κόουτς για κορυφαίος προπονητής στην Ελλάδα. Η αναγνώριση από τους παίκτες που ψηφίζουν στα βραβεία του ΠΣΑΠ και είναι οι καθ’ ύλην αρμόδιοι να κρίνουν, αποτελεί σημαντικό παράσημο για τον ίδιο.

Ωραία ως εδώ. Και πως κλείνεις ένα αφιέρωμα στα 4 χρόνια του Πετράκη, του μακροβιότερου προπονητή του ΠΑΣ Γιάννινα; Που θέλουμε, βρε αδερφέ, να καταλήξουμε μετά απ’ όλα αυτά; Ωραίο το στόρι, αλλά φινάλε δεν βρίσκουμε. Δώστε μας περιθώριο άλλον έναν χρόνο να σκεφτούμε κάτι καλύτερο για το αφιέρωμα των 5 ετών…

Υ.Γ.: Δεν τους αξίζει μόνο μια απλή αναφορά σ’ ένα υστερόγραφο, αλλά κάτι παραπάνω. Έτσι, λοιπόν, υπάρχει ένας άνθρωπος που στηρίζει τον Πετράκη και τον πιστεύει ως τον καταλληλότερο για να του αναδείξει αυτό που θέλει να κάνει και μιλάμε για τον Χριστοβασίλη που δεν είναι «αλλαξοπουκαμισάς» με τους προπονητές. Και φυσικά πάντα πρέπει να γίνεται ιδιαίτερη μνεία στους συνεργάτες του Πετράκη στο τεχνικό τιμ, τους Ταουσιάνη, Αλεξίου και Τσελιόπουλο. Είναι άνθρωποι που καθημερινά δίνουν τα πάντα για την ομάδα και σπάνια ακούγεται το όνομά τους.

Του Γιάννη Γιαννάκη

Σχόλια

Comments are closed.