BOOKSPOT

Όποιου του μέλλει να πνιγεί, ποτέ του… δεν πεθαίνει!

0

Νομίζω καλύτερη και πιο αντιπροσωπευτική, της κατάστασης, φράση δεν θα μπορούσε να ταιριάξει. Και τελικά οι Ηπειρώτες αποδείχθηκαν σκληρό καρύδι. Ο ΠΑΣ, κακά τα ψέματα, πήγαινε στη Νέα Σμύρνη με την «θηλιά στο λαιμό», διότι ήξερε πως αν έχανε, όχι μόνο έμπαινε σε βαθμολογικούς μπελάδες, αλλά και σε μεγάλη εσωστρέφεια. Μεγαλύτερη από αυτή που υπήρχε ήδη. Άλλωστε είμαστε του γρήγορου «γίγνεσθαι» και καθόλου της υπομονής. Πάμπολλες φορές έχω τονίσει πως στον δεύτερο γύρο ο ΠΑΣ θα βγάλει πολύ καλύτερο πρόσωπο για πολλούς και διάφορους λόγους, αλλά κυρίως γιατί τα δύσκολα και σημαντικά παιχνίδια τα έχει εντός έδρας επί το πλείστον. Δεν είναι ότι μετά τον πόλεμο όλοι γίνονται στρατηγοί. Όχι όχι. Ίσα ίσα, γίνονται αυτοί που το αξίζουν και η εικόνα που έβγαλαν οι ποδοσφαιριστές στο γήπεδο δείχνει ύστατη αντίδραση!

Η λύτρωση που έψαχνε
Εξιλέωσις! Σ’ ένα παιχνίδι που όδευε ολοταχώς προς ισοπαλία, ήρθαν τα πάνω κάτω. Όχι και άδικα όμως βάσει εικόνας του παιχνιδιού. Οι «κυανόλευκοι» καί πιο συγκεντρωμένοι από τον Πανιώνιο ήταν, αν σκεφτούμε και τα προηγούμενα ματς, αλλά καί η κυκλοφορία στον αγωνιστικό χώρο φανέρωσε μία πειστική βελτιστοποίηση. Οι «παλιές καραβάνες» ήξεραν πως στις δύσκολες καταστάσεις χρειάζεται υπομονή και ψυχραιμία, και σε συνδυασμό με τον ιθύνοντα νου Πετράκη, η συνταγή έβγαλε μία «γλυκιά» εξέλιξη. Νίκη ακριβώς μετά από 3 μήνες λοιπόν, και πλέον το μέλλον ατενίζεται με αισιοδοξία.

Αυτό το διπλό ήταν το «παυσίπονο» που έψαχνε κάθε Γιαννιώτης. Θα κοπάσουν για λίγο οι εντάσεις και οι αποδοκιμασίες, όντας πλέον πολύ κοντά ακόμη και στην πεντάδα (στο -5) ο «Άγιαξ». Ίσως η αφύπνιση να ήρθε στο παιχνίδι με την ΑΕΛ. Η πολύ κακή εικόνα που απ’ ότι φαίνεται γίνεται μεγάλη προσπάθεια να πεταχτεί στα σκουπίδια και να μην επανέλθει. Με τη λήξη του παιχνιδιού απέναντι στην ΑΕΛ, οι αντιδράσεις ήταν έντονες και εντός και εκτός Ζωσιμάδων, και πάντες έσπευσαν να κατευνάσουν τα πνεύματα. Οι παίκτες έσκυψαν το κεφάλι, δούλεψαν, συγκεντρώθηκαν, και πήραν μία σπουδαία νίκη για να ανασάνουν βαθμολογικά και να βοηθήσουν στο να ξεχαστεί για λίγο το κύπελλο, σε μία έδρα από την οποία λίγες ομάδες θα περάσουν.

Πως έχει η κατάσταση
Αυτό ήταν. Το ρόδι έσπασε! Για καρδιακούς πάντως δεν είναι αυτή η ομάδα. Σκωτσέζικο ντουζ ή μάλλον στην συγκεκριμένη περίπτωση «ΝεοΖηλανδέζικο». Και ίσως ήρθε την καταλληλότερη στιγμή. Θα μου πείτε πως γίνεται να ισχύει αυτό, ύστερα από τρίμηνη απουσία τριπόντου; Σ’ ένα ματς που πήγαινε προς ισοπαλία και βάσει εικόνας και βάσει χρόνου που απέμενε, ο «Άγιαξ» κατάφερε να φύγει νικητής στο τέλος του ματς χάρη στην κεφαλιά του Τζημόπουλου. Την επόμενη αγωνιστική αν πάρει τη μεγάλη νίκη απέναντι στον ΠΑΟΚ θα καταφέρει να αγγίξει την πεντάδα και να κοιτάει παρακάτω τις αγωνιστικές υποχρεώσεις… πλέον με άλλον αέρα. Έρχεται και ο επαναληπτικός με τη Λάρισα και αυτό το τρίποντο ήταν αρκετά τονωτικό για την ψυχολογία των παικτών. Με τον ΠΑΟΚ στους Ζωσιμάδες, σ’ ένα παιχνίδι που εκτίει ο Μπρούνο Χαλκιαδάκης, αλλά επιστρέφουν οι Λίλα και Σολτάνι, αναμένεται αρκετός κόσμος μετά από καιρό και αυτό λέει πολλά για το τι ακριβώς σήμαινε το διπλό στη Νέα Σμύρνη. Λέτε να ξεκινήσει ένα σερί θετικών αποτελεσμάτων πλέον, μέσα από ένα πολύ δύσκολο πρόγραμμα; Οψόμεθα…

Είναι άκρως αντιποδοσφαιρικό και αντισυλλογικό να στηλιτεύονται παράγοντες και παίκτες στην πρώτη στραβή, και με μία μεγάλη νίκη να Θεοποιούνται. Αλλά στο Ελλαδιστάν είναι σύνηθες φαινόμενο. Ψωμοτύρι που λένε. Δεν μπορούμε χωρίς αυτό ρε παιδιά, πως να το κάνουμε τώρα; Και υπομονή μηδέν φυσικά. Η ίδια ομάδα που έπαιζε τα ρέστα της πέρυσι για να είναι στην Ευρώπη και όλοι έφευγαν με πλατύ χαμόγελο από το γήπεδο, γιατί φέτος να παίζει με «το πιστόλι στον κρόταφο»; Το άγχος διοχετεύεται και στους παίκτες, όταν υπάρχει ένταση έξω, όπως και να το κάνουμε.

Γιάννης Πετράκης… τετραετίας!
Και για να πούμε και του στραβού το δίκιο. Ο Κρητικός κόουτς δεν ήταν ο τύπος που θα έκανε το μεγάλο «γκελ» στον κόσμο, πόσο μάλλον μετά το πέρασμα ενός προπονητή του εκτοπίσματος του Αναστασιάδη ή του μετέπειτα πολύ πετυχημένου περάσματος του Γιάννη Χριστόπουλου. Ακόμα και ο Σάκης Τσιώλης, που αποτελούσε διακαή πόθο των φιλάθλων και του Χριστοβασίλη, κι ας απέτυχε να βρει χημεία στα Γιάννινα, ήταν σίγουρα πολύ πιο βαρύ όνομα σε σχέση με τον σχετικά άπειρο τότε στα μεγάλα σαλόνια, Γιάννη Πετράκη, όταν πρωτοήρθε. Όμως μία κοινότυπη τότε δήλωση, έμελλε να γίνει η μεγαλύτερη υπόσχεση και αργότερα η παρακαταθήκη του Έλληνα τεχνικού στην ομάδα της Ηπείρου. «Είναι τιμή για εμένα που καλούμαι να υπηρετήσω τον ΠΑΣ Γιάννινα. Πιστεύω πολύ στην ομάδα, την δυναμική της και την δουλειά μου. Τα υπόλοιπα στο γήπεδο». Αυτό ακριβώς, τίποτα παραπάνω. Πίστεψε τον εαυτό του, δούλεψε σκληρά και επί τέσσερα χρόνια «μιλάει» μόνο στο γήπεδο. Λίγες συνεντεύξεις, μετρημένα λόγια και πάνω απ’ όλα συνειδητοποιημένος που ήρθε, τι ρόλο έχει και ποια είναι η κατάσταση στην ομάδα. Ξέρει πλέον την ομάδα καλύτερα από τον καθένα, συνεπής στις υποχρεώσεις του, ταπεινός και πάνω απ’ όλα επαγγελματίας! Υπομονή, υπομονή και υπομονή…

Του Χρυσόστομου Βητσόπουλου

Σχόλια

Comments are closed.