Τον Μάριο τον γνώρισα στον ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑ την περίοδο 2012-13, μια χρονιά που η ομάδα έψαχνε να βρει τον δρόμο της.
Αφορμή για να τον προσέξω, μου έδωσε μια τηλεφωνική συνομιλία που άκουσα τυχαία, του τότε προπονητή Γιάννη Χριστόπουλου με έναν γνωστό του ακούγοντας τον να λέει «δάσκαλε πρόκειται για έναν ποδοσφαιριστή για Premier League»
Περίεργος για να καταλάβω ποιος ήταν αυτός ο ποδοσφαιριστής που μιλούσε με τόσο ενθουσιασμό ο κόουτς, τον ρώτησα και χωρίς περιστροφές μου απάντησε: «Για τον Οικονόμου μιλάω, αυτό το παιδί είναι για μεγάλα πράγματα». Από τότε άρχισα να τον παρακολουθώ πιο «στενά» και σύντομα διαπίστωσα ότι εκτός από ένα εξαιρετικά ταλαντούχο παιδί είναι και ένας υπέροχος χαρακτήρας.
Ευγενέστατος, πάντα χαμογελαστός, ταπεινός. Ένας όμορφος άνθρωπος. Κι όσο ο καιρός περνούσε τόσο σιγουρευόμουν ότι αυτό το παιδί θα προκόψει και σαν ποδοσφαιριστής και σαν άνθρωπος.
Συνδύαζε δυο χαρακτηριστικά που εγγυούνταν την επιτυχία. Ταλέντο και εξαιρετικό χαρακτήρα.
Και πράγματι όταν τελείωσε η σεζόν ο Μάριος άνοιξε τα φτερά του και πέτυχε μια καριέρα που όλοι θα θέλανε να έχουν κι έγινε παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους νεαρούς ποδοσφαιριστές του ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑ, αλλά και όλων των σωματείων της πόλης και όχι μόνο.
Ο Μάριος όπου και να πήγε στην συνέχεια πέτυχε και αγαπήθηκε .
Όλη η ποδοσφαιρική Ελλάδα κι όχι μόνο, μιλάει για τον Μάριο και όλα τα σωματεία έβγαλαν να ανακοινώσεις για να τον τιμήσουν …
Γιατί ο Μάριος είναι πλέον ο Μάριος όλων. Ένα παιδί μεγαλωμένο με εξαιρετική ανατροφή από δυο εξαιρετικούς γονείς και κατάφερε με την αξία του, το αναμφισβήτητο ταλέντο του και το υπέροχο ήθος του να τον αγαπήσουν όλοι.
Γιατί είναι ο Μάριος. Ο Μάριος Οικονόμου…
Και ο πόνος είναι βουβός, βουβός και αβάσταχτος
