Από τον αναγνώστη μας, Βαγγέλη Θεοδωράκη, φοιτητή της νομικής σχολής Θεσσαλονίκης και φανατικό φίλαθλο του ΠΑΣ Γιάννινα, λάβαμε και δημοσιεύουμε επιστολή του, στην οποία επιθυμεί να καταθέσει τις δικές του απόψεις για τον ΠΑΣ Γιάννινα και το ποδοσφαιρικό περιβάλλον το οποίο διαμορφώνεται γύρω του.

Αναλυτικά:

Ορμώμενος από την απαραμείωτη – παρά την πολύμηνη απουσία μου από τα Γιάννενα λόγω σπουδών – αγάπη που διαθέτω για τον Άγιαξ, θα ήθελα ως απλός φίλαθλος και συμπολίτης χιλιάδων άλλων πασολέδων να εκθέσω μια σφαιρική τοποθέτηση επί των γεγονότων που διαδραματίζονται συνολικά μέσα και γύρω από το περιβάλλον της ομάδας. Αλλά καλύτερα να πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή, απαριθμώντας τα δεδομένα της, κατά τα άλλα, όχι και πολύ περιπεπλεγμένης κατάστασης.

Δεδομένο πρώτο. Ο κόσμος του Άγιαξ, συλλήβδην, έχει αποδείξει πολλάκις στο παρελθόν ότι διαθέτει φωνή, κριτικό φρόνημα και ηχηρή παρουσία απέναντι σε καθετί που συμβαίνει και αφορά την ομάδα. Αυτό είναι, άλλωστε, που αποδεικνύει το βεληνεκές του συλλόγου και το ιστορικό κύρος του. Η τοπική κοινωνία αποτελεί αδήριτα την μήτρα της ομάδας και αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας των κατοίκων είναι, ασφαλώς, ο ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑ. Σε καμία περίπτωση δεν θα αποπειραθώ να αποδομήσω την περίοπτη θέση που κατέχει ο κόσμος. Ούτως ή άλλως κ’ εγώ ένας εξ αυτών είμαι και με αυτήν την ιδιότητα γράφω τούτη τη στιγμή, του απλού Γιαννιώτη ΠΑΣολέ.

Δεδομένο δεύτερο. Δεν διακρίνεται κάποιος σπουδαίος λόγος, ώστε η κάπως ισχυρή εσωστρέφεια και η ταραχή, που αναπτύσσονται εσχάτως, να κατευθύνονται προς τα αποδυτήρια και να μεταφράζονται σε δριμύτατη –  ορισμένες φορές – κριτική προς παίχτες και προπονητή. Εξ’ άλλου, δεν πρόκειται δα και για αυτόκλητα στελέχη του ρόστερ ή «χρυσούς» μισθοφόρους, όπως πολλές άλλες ομάδες διαθέτουν. Ποτέ στην ιστορία του, αν δεν κάνω λάθος, ο Άγιαξ δεν μεγαλούργησε με μισθοφόρους, χορτασμένους επαγγελματίες και συναφείς προσωπικότητες. Όποτε επιχειρήθηκε η ομάδα να οικοδομηθεί κατά τέτοιον τρόπο, τα αποτελέσματα μόνο αίσια δεν ήταν. Ας μη λησμονούμε ότι και εδώ ισχύει η σχέση εργαζόμενου – εργοδότη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται (!). Όλοι οι οπαδοί των συλλόγων με αδύναμη εμπορική ισχύ συνειδητοποιούν κατά βάθος ποια είναι η φύση και η μοίρα των ομάδων τους. Ο καθένας μας αντιλαμβάνεται πως δεν μπορούν όλες οι ομάδες ανά τον κόσμο να συντηρούν το ποδόσφαιρο των μονοπωλίων, προσφέροντας υπέρογκα ποσά, στα όρια του παραλογισμού. Έτσι και αλλιώς η πραγματική αξία του αθλητισμού μόνο στα λεφτά δεν κρύβεται. Και για τα δεδομένα της περιοχής γίνεται μια αρκετά πετυχημένη προσπάθεια, που ενίοτε ξεπερνά τα αναμενόμενα. Παρουσία, μάλιστα, του «δασκάλου» – για μερικούς από εμάς –  ονόματι Γιάννης Πετράκης, η προσπάθεια αυτή βρέθηκε, κατά τεκμήριο, στο απόγειο της. Εν τοιαύτη περιπτώσει, όπως συνηθίζουμε μεταξύ μας να καταλήγουμε σε μια στιγμή ήρεμης παραδοχής «ε αυτούς έχουμε, με αυτούς θα πορευθούμε».

Προσοχή, όμως. Αυτοσκοπός της ομάδας δεν είναι η αποκλειστική παραγωγή νέων ποδοσφαιρικών ταλέντων, επενδύοντας μόνο και μόνο στην μεταπώληση τους, ώστε οι διοικούντες να επωμίζονται το περιστασιακό οικονομικό κέρδος για, μάλλον ή ήττον, ίδιον όφελος. Αυτοσκοπός της ομάδας – και κάθε ομάδας που κινείται στα ίδια μήκη κύματος με τον Άγιαξ – είναι κάθε Κυριακή, με την παρουσία της, να τιμά την ιστορία και τον κόσμο της, ακόμα και αν κάτι τέτοιο ακούγεται αντιφατικό λαμβάνοντας υπόψη τη φιλοσοφία του σύγχρονου επαγγελματικού ποδοσφαίρου.

Βέβαια, τα όσα μέχρις ώρας έχω καταθέσει δεν κάνουν κάποιον κατά πολύ σοφότερο, μιας και λίγο πολύ είναι διαδεδομένες, παραδεκτές απόψεις  στο ευρύ γιαννιώτικο κοινό. Πάει καλά, λοιπόν. Στην ουσία της παρέμβασης. Αυτό που θα ήθελα εμφατικά να υπογραμμίσω είναι ότι εμείς, η ψυχή του Άγιαξ, οφείλουμε πανηγυρικά να επιδείξουμε εμβριθή, ώριμη σκέψη – πράγμα διόλου ευκαταφρόνητο- σταθμίζοντας κάποια αντικειμενικά γεγονότα, προκειμένου αφενός μεν να αποφύγουμε την βιαστική και οργισμένη σκέψη, αφετέρου δε να απαγκιστρωθούμε από τον ωχαδερφισμό, που ίσως μας διέπει κατά καιρούς.

«Δημιουργήθηκε από τους φτωχούς, κλάπηκε από τους πλουσίους» έγραφαν οπαδοί αφρικανικής ομάδας σε πανό που προσφάτως ανήρτησαν. Και ίσως έτσι, σύντομα και εύστοχα, ανέδειξαν την ισχύουσα τάξη πραγμάτων και περιέγραψαν με μαεστρία αυτά τα «κάποια αντικειμενικά γεγονότα», που λίγο πριν ανέφερα. Γιατί ποιος εχέφρων οπαδός ή φίλαθλος διατηρεί, ακόμα, αμφιβολίες ότι το ποδόσφαιρο ή ο αθλητισμός ευρύτερα έχει νοθευτεί από την κυριαρχία των μονοπωλίων και από τα αρίφνητα οικονομικά, πολιτικά και υπό κάθε τύπον συμφέροντα που τοιουτοτρόπως διαπλέκονται, εντρυφούν μέσα του και το δηλητηριάζουν; Ποιος άραγε συνειδητοποιημένος πολίτης και οπαδός πιστεύει ότι οι κάθε λογής επιχειρηματίες και εφοπλιστές που υπεισέρχονται σε μια διαδικασία ενασχόλησης με το εγχώριο αθλητικό γίγνεσθαι, το πράττουν από ακραιφνή διάθεση αλτρουισμού και προσφοράς; Ας έχουμε τα .. κότσια να συνομολογήσουμε την αλήθεια: Γι’ αυτούς οι επιχειρήσεις είναι το παιχνίδι και τα κέρδη είναι ο μόνος τρόπος που μετράνε το σκορ!

Γεννάται, ωστόσο, εύλογα η απορία για ποιόν λόγο τονίζω όλα αυτά τα παραπάνω και που ακριβώς βοηθάνε στην οικονομία μιας υποτιθέμενης συζήτησης. Μα, φυσικά, για να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι τη στιγμή αυτή, μια στιγμή παροδικής – θέλω να πιστεύω – σύγχυσης (και όχι κρίσης, όπως μπορεί να ισχυριστεί κάποιος) η διέξοδος είναι πιθανότατα μία : ΒΡΟΝΤΕΡΟ ΠΑΡΩΝ – ΕΝΘΕΡΜΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ. Και φυσικά όχι προς πάσα κατεύθυνση. Απόλυτη στήριξη προς το ειδάλιμο σύμβολο του Ταύρου (με Τ κεφαλαίο) γιατί, κακά τα ψέματα, σε αυτό μονάχα αντανακλώνται τα ιδεώδη, η ιστορία και ο κόσμος της ομάδας. Σε πείσμα όλων όσοι καταχθόνια, σταδιακά και σταθερά εξυφαίνουν σχέδιο ώστε να διαρρήξουν τον ιστό διασύνδεσης της ομάδας με την πόλη. Δείτε τις περιπτώσεις ομάδων του εξωτερικού, λ.χ η Αταλάντα και η Ράγιο Βαγιεκάνο. Εισήγαγαν νέα κουλτούρα, έδωσαν ιδιαίτερο τόνο και διάσταση στις κερκίδες. Πως; Διασκεδάζοντας την «φτώχεια» τους, διαπλάθοντας ενιαίο οργανωμένο κίνημα, αποβάλλοντας τις «τοξίνες» και επιβάλλοντας κανόνες αρχής στη διοίκηση. Μόλις και μετά βίας οι διοικήσεις τους στο εξής προσπάθησαν να δράσουν αυθαίρετα. Ο αγώνας τους με έχει γοητεύσει και μαζί χρησιμεύει ως παράδειγμα για την δική μου ομάδα. Και ας μη γελιόμαστε, προκειμένου να διατηρήσουμε εφαπτόμενες επάνω στο Ταύρο κάποιες δικές μας αρχές, μόνο με βροντερό παρών, ακόμα και με θυσίες, η απάντηση μας θα αντηχήσει εκεί όπου θέλουμε να φθάσει το μήνυμα και ο Άγιαξ θα ορθώσει εκ νέου το ανάστημα του. Πάνω απ’ όλα συσπειρωμένοι. Αρχής γενομένης το Σάββατο με τον ιστορικό (δυνάστη) Παναθηναϊκό.

Υ.Γ. Απέναντι σε καθετί που σπιλώνει την φυσιογνωμία της ομάδας και πλήττει το αδιαπραγμάτευτο ιστορικό κύρος του Άγιαξ της Ηπείρου μόνο με ένα γεμάτο – τρόπος του λέγειν – γήπεδο θα διατρανώσουμε την υπερηφάνεια και την αξιοπρέπεια των ηπειρωτών ΠΑΣολέδων. Και αλίμονο αν οι αρχές αυτές ήταν δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα. Θέλουν σθένος και θυσίες!

Με εκτίμηση

Βαγγέλης Θεοδωράκης