Η παροιμία λέει «καλύτερα να σε φοβούνται, παρά να σε λυπούνται» και δυστυχώς ο ΠΑΣ προκάλεσε οίκτο και στους φίλους του, αλλά και στους αντιπάλους του με αυτά που έδειξε χθες το βράδυ στους «Ζωσιμάδες». Ευτυχώς που η ΑΕΚ πήρε το… πόδι από το γκάζι, όταν κατάλαβε ότι είχε να κάνει μ’ έναν αντίπαλο που είχε παραδοθεί αμαχητί. Και πρέπει να της πούμε και «ευχαριστώ» που δεν συνέχισε να… ασελγεί.
Σε όλες τις ομάδες του πλανήτη συμβαίνει να «σβήνουν τα φώτα» και να έχουν μια κακή βραδιά. Και στον ΠΑΣ έχει ξανασυμβεί να χάσει με κάτω τα χέρια. Το κακό, όμως, αυτή τη φορά είναι ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο παιχνίδι, αλλά το «έργο» παίζεται από το καλοκαίρι και δυστυχώς ακολουθούν παιχνίδια με ακόμα ποιοτικότερες ομάδες. Και άντε να σηκώσεις κεφάλι μετά από τέτοιο στραπάτσο. Θα χρειαστούν τεράστια ψυχικά αποθέματα και πολύ υπομονή από τους παίκτες, αλλά και τους φιλάθλους. Και πάλι δεν είναι σίγουρο ότι θα αλλάξει ο δρόμος που ακολουθεί η ομάδα.
Θα δούμε αν μπορεί να αλλάξει κάτι με τις μεταγραφές που δρομολογούνται υπό καθεστώς πανικού πλέον. Ήδη βρίσκεται στα Γιάννενα ένας ξένος αριστερός μπακ, με τη μεταγραφή του να έχει μία μικρή εμπλοκή, που λογικά θα λυθεί και ως αύριο θα ανακοινωθεί. Δύσκολο, πάντως, να βρεις παίκτες που θα ανεβάσουν κατακόρυφα την ποιότητα, αν και αυτό εξαρτάται και από τα χρήματα που θα διαθέσει ο πρόεδρος.
Ανεξαρτήτως του τι θα γίνει στο τέλος και αν θα μείνει η ομάδα κατηγορία, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, ότι ένας μεγάλος και πετυχημένος κύκλος, έκλεισε. Όχι χθες, αλλά από τον περασμένο Μάιο, όταν έφυγε και ο τελευταίος παίκτης-κλάσης που διέθετε η ομάδα, ο Κόντε.
Πέρασαν παιχταράδες από τον ΠΑΣ τα τελευταία 7-8 χρόνια, πέρασαν παιδιά που ξεκίνησαν μια μεγάλη καριέρα, κάποιοι «πολιτογραφήθηκαν» Γιαννιώτες με τόσα χρόνια προσφοράς, αλλά αυτός ο κύκλος έκλεισε. Η ομάδα «φωνάζει» ότι χρειάζεται όραμα, στόχο και λόγο να την «καψουρευτεί» και πάλι ο κόσμος της. Μηχανικά, από συνήθεια δηλαδή, ασχολούνται πλέον οι οπαδοί με την ομάδα και αυτό δεν δημιουργεί πάθος και παλμό. Πας στο γήπεδο και είναι σαν να βάζεις να δεις ταινία το Σαββατόβραδο για να περάσει η ώρα. Αλίμονο αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση…
Αγωνιστικά σήμερα δεν έχει νόημα η κριτική των παικτών. Ο Κρίζμαν ήταν απ’ αυτούς που διασώθηκαν από το «ναυάγιο», χάρη στην προσπάθεια και το πείσμα του μέχρι το 93’.
Από εκεί και πέρα, όμως, έχει και ο Γιάννης Πετράκης τεράστια ευθύνη για το κάζο. Ο άνθρωπος που ξανάφερε το 3-5-2 στην Ελλάδα πριν 3 χρόνια και γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του συστήματος, δεν είναι δυνατόν να μην έχει καταλάβει το λάθος στήσιμο της δικιάς του ομάδας και να αντιδρά στο ημίχρονο και όχι στο 5λεπτο. Πάρτι της ΑΕΚ από τα πλάγια, υπεραριθμία στα χαφ και μάλιστα με πολύ ποιοτικότερους παίκτες, πράγματα που τα έβλεπε εύκολα ο οποιοσδήποτε ξέρει έστω και λίγη μπάλα.
Το έχουμε ξαναγράψει, ότι ο ΠΑΣ Γιάννινα έχει φέτος ένα πολύ συγκεκριμένο ταβάνι. Μπορεί να παλέψει τα παιχνίδια με ομάδες τύπου Ξάνθης, Πανιωνίου και κάτω, αλλά δεν μπορεί να ανταγωνιστεί ομάδες της πρώτης πεντάδας. Είναι χαώδης η διαφορά. Το να εθελοτυφλούμε, επειδή ο ΠΑΣ ήταν για μια 4ετία ομάδα που ήταν μεταξύ 5ης και 6ης θέσης, δεν ωφελεί. Τότε ο κύκλος ήταν από το άνοιγμα προς το ζενίθ, τώρα η πορεία αντιστράφηκε και αναζητείται επειγόντως αυτό το νέο ξεκίνημα απ’ όλες τις απόψεις.
Υ.Γ.: Και τώρα τρέχουμε να κλείσουμε τα μεταγραφικά μέτωπα, να ολοκληρωθούν οι τελευταίες αποχωρήσεις και ο θεός βοηθός ως τον Μάιο…
Του Γιάννη Γιαννάκη
