Τρίτος παραολυμπιονίκης στο Ρίο, παγκόσμια μετάλλια, διακρίσεις και ρεκόρ για έναν αθλητή που ξαφνικά αποφάσισε να μπει στον αθλητισμό και στη σχεδόν δεκαετή του ενασχόληση με την άρση βαρών σε πάγκο έχει καταφέρει να βρίσκεται σταθερά στο βάθρο μεγάλων διοργανώσεων. Ο λόγος για τον Δημήτρη Μπακοχρήστο που μαζί με τον προπονητή του, Χρήστο Τριφύλλη φιλοξενήθηκαν στον ΔΩΔΩΝΗ SUPER FM από την εκπομπή Girls Power με τη Ζωή Καλύβα και Κωνσταντινιά Γεωργίου.

Οι δύο άνθρωποι της άρσης βαρών αναφέρθηκαν στο ξεκίνημα της συνεργασίας τους, τις επιτυχίες, αλλά και τους επόμενους στόχους.

Αναλυτικά:

-Κ. Μπακοχρήστο πως ξεκινήσατε με το άθλημα της άρσης βαρών σε πάγκο;

Δ.Μ. Ήταν εντελώς τυχαία η ενασχόληση μου. Εγώ είμαι από το Μοναστηράκι Αιτωλοακαρνανίας, μου ήταν τελείως άγνωστο το άθλημα, αλλά μία τυχαία συνάντηση με τον προπονητή μου , τον Χρήστο Τριφύλλη, βρεθήκαμε σε ένα σουπερμάρκετ,   με πλησίασε, μου εξήγησε ότι έχει τον σύλλογο, την άρση βαρών σε πάγκο και των αρτιμελών και μπήκα στη διαδικασία να ανέβω Γιάννενα να το δω και να γνωριστούμε.

– Πόσα χρόνια ασχολείστε με την άρση βαρών σε πάγκο;

Δ.Μ.  Από το 2010 που ξεκίνησα, αμέσως μπήκα στο παιχνίδι και δεν άφησα ούτε μια μέρα να πάει χαμένη.

– Για πόσες ώρες προπόνηση μιλάμε;

Δ.Μ.  Το λιγότερο 2 ώρες την ημέρα και 5 μέρες την εβδομάδα, μπορεί και 6 όταν είμαστε σε περίοδο προετοιμασίας.

-Κάνετε ειδική διατροφή για να μπορείτε να ασχολείστε;

Δ.Μ.  Προσέχουμε αρκετά και όσο πλησιάζουμε στους αγώνες είναι πιο αυστηρά. Περίπου ένα μήνα πριν τον αγώνα. Εγώ παίζω στην κατηγορία των  54κιλων, οπότε στον αγώνα δεν πρέπει να έχω ούτε ένα γραμμάριο παραπάνω.

-Το πρώτο μετάλλιο πότε ήρθε;

Δ.Μ.  2013 στο Ντουμπάι με πανευρωπαϊκό ρεκόρ. Αλλά είχα και  το 2010, ξεκίνησα απευθείας με διεθνή αγώνα, τον Ιανουάριο ξεκίνησα το άθλημα και τον Απρίλιο είχα πανελλήνιο πρωτάθλημα και πήρα μετάλλιο.

-Θυμάστε πόσα κιλά είχατε σηκώσει τότε;

Δ.Μ.  Ενώ δεν είχα καμία σχέση με την άρση βαρών και το γυμναστήριο, τον Απρίλιο έφτασα τα 90 kg και βγήκα πρώτος στο πανελλήνιο πρωτάθλημα Ελλάδος.

Το πήρα με πολύ αγάπη το άθλημα και με πολύ θέληση και ασχολήθηκα πάρα πολύ με αυτό το άθλημα,  συν ότι από την πρώτη στιγμή ήταν ο προπονητής μου δίπλα και δεν αφήσαμε ούτε μέρα να πάει χαμένη γιατί είχαμε βάλει στόχους.

-Μαζί σε όλα τα ταξίδια;

Δ.Μ.   Σε μερικά ναι, σε μερικά όχι, υποχρεώνει η ομοσπονδία και έρχονται συγκεκριμένοι ομοσπονδιακοί προπονητές.

-Δεν θα έπρεπε ο προπονητής να είναι μαζί με τον αθλητή του πάντα κε Τριφύλλη;

Χ.Τ.  Αυτό είναι το ιδανικό, ο αθλητής να πάει με τον προπονητή του που τον γνωρίζει, γνωρίζει τα «χούγια» του, αν μπορούμε να το πούμε έτσι.  Αλλά κυρίως για οικονομικούς λόγους, η ομοσπονδία δεν μπορεί να καλύψει τα έξοδα όταν υπάρχει αποστολή 10 αθλητών να στείλει 10 προπονητές και γι αυτό γίνεται επιλογή και συνήθως πάει ο εθνικός προπονητής με κάποιον συνοδό. Υπάρχει γνώση και εμπιστοσύνη, δεν έχουμε προβλήματα μεταξύ μας οι προπονητές, ο σκοπός μας είναι οι αθλητές να δείξουν τις δυνάμεις τους και τις δυνατότητες τους και να κάνουν τις διακρίσεις που τους αναλογούν.

Δ.Μ. είναι σημαντικό να έχεις τον προπονητή σου μαζί, αλλά λόγω κάποιων καταστάσεων της ομοσπονδίας δεν μπορούν να είναι όλοι μαζί. το καλό είναι ότι, έστω και στο εξωτερικό, βρισκόμαστε σε συνεχή επικοινωνία και στην προπόνηση και πριν τον αγώνα και εκτελούμε τις οδηγίες του.

-Μετά ήρθε η Βραζιλία;

Δ.Μ.  Η Βραζιλία ήταν ο στόχος από την αρχή, όταν συζητούσαμε ήταν τα πανευρωπαϊκά, τα παγκόσμια και ήταν και η παραολυμπιάδα, την οποία είχα βάλει στόχο  και τα κατάφερα να  πάω σους παραολυμπιακούς στο Ρίο και έφερα το χάλκινο μετάλλιο, μετά είχε και συνέχεια παγκόσμια πρωταθλήματα και πανευρωπαϊκό, ήρθαν αλλά 2 μετάλλια στα παγκόσμια, στο πανευρωπαϊκό το 2018 ήμουν πάρα πολύ τραυματισμένος, και στο Ρίο ήμουν τραυματισμένος αλλά το πάλεψα δεν το παράτησα. Με τους γιατρούς στα Γιάννενα, με κάποιες θεραπείες που κάναμε προσεκτικά και με τον προπονητή που πρόσεχα κάποιες κινήσεις το παλέψαμε κ δεν το παράτησα. Ασχολήθηκα από την αρχή μέχρι το τέλος κ έτσι ήρθε το μετάλλιο. Στο Καζακστάν είναι το τελευταίο μετάλλιο, φέτος το 2019, που βγήκα τρίτος στο παγκόσμιο πρωτάθλημα.

Είστε ένας άνθρωπος κοσμογυρισμένος. Ποιά χώρα σας άρεσε περισσότερο;

Δ.Μ.  Επειδή γενικά μου αρέσουν τα ταξίδια όλες οι χώρες μου αρέσουν, το Ντουμπάι μου άρεσε πολύ και μπορώ να πω ότι μου αρέσουν τα ταξίδια που κάνω κάθε φορά. Κάθε χώρα που πας έχει κάτι το ξεχωριστό, πολύ διαφορετικά πράγματα.

Μια ευχάριστη ανάμνηση που δεν θα ξεχάσετε ποτέ σας;

Δ.Μ.  Το 2016, αυτό που περίμενα, να πάρω ένα παραολυμπιακό μετάλλιο και επειδή ήμουν τραυματισμένος ήταν ένα όνειρο.

Το 2020 στο Τόκιο  έχουμε τους επόμενους παραολυμπιακους, είναι στα επόμενα σχέδια σας;

Είμαι σχεδόν μέσα να πάω, όλοι οι αθλητές θα ξέρουν σίγουρα τον Απρίλιο που είναι ο τελευταίος προκριματικός. Μέχρι το  Τόκιο θα βρίσκομαι στα Γιάννενα να προπονούμε στον σύλλογο με τον προπονητή μου.

Είναι αυστηρός προπονητής ο κ. Τριφύλλης;

Δ.Μ.  Πάνω στην προπόνηση δεν γνωριζόμαστε σαν φίλοι, εκεί είναι προπονητής – αθλητής, το έξω από το γυμναστήριο είναι διαφορετικά.

Έχετε βρεθεί ποτέ στη θέση να πείτε «Δημήτρη στοπ, εγώ δεν μπορώ άλλο» ;

Δ.Μ.  Όχι δεν έχει γίνει ποτέ αυτό και αυτό είναι καλό.Το ζω από την πρώτη στιγμή και το ερωτεύτηκα το άθλημα. Στην αρχή μέχρι να μπούμε στο πρόγραμμα πηγαινοερχόμουνα καθημερινά στα Γιάννενα, 4 μέρες τη βδομάδα

Αυτό είναι και το μότο ζωής που έχω, για να μπορείς να αποκτάς αυτό που θέλεις και να πετυχαίνεις τον στόχο πρέπει να μην αφήνεις ούτε μια μέρα να πάει χαμένη.

Στα κορίτσια και τα αγόρια που μας ακούνε τι θα θέλατε να πείτε;

Δ.Μ.  Όλοι μπορούνε να ασχοληθούνε με τον αθλητισμό, με οτιδήποτε θέλουν να ασχοληθούν και αγάπανε, αξίζει ο αθλητισμός, να κερδίσουν έχουν κ όχι να χάσουν. Ότι θελήσουν να ρωτήσουν μπορούνε να ρωτήσουν κ εμάς, εμένα ως παραολυμπιονίκη και τον Χρήστο ως προπονητή είμαστε ανοικτοί να έρθουν στο γυμναστήριο να μάθουν, να μας δουν, να μιλήσουμε, ό,τι θέλουν.

Εσάς κ. Τριφύλλη που μπορούμε να σας βρούμε;

Χ.Τ.   Καθημερινά είμαστε στην Λιμνοπούλα στο κλειστό γυμναστήριο Άρσης βαρών, από τις 5 το απόγευμα μέχρι 9 και 10 το βράδυ κ κάποιες φορές κ το πρωί. Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να έρθει να γνωρίσει κ την άρση βαρών και την παραολυμπιακή άρση βαρών και τα αθλήματα που ασχολούνται με την αναπηρία.

Τα Γιάννενα πως τα βλέπετε ασχολούνται;

Χ.Τ.   Στα Γιάννενα υπάρχει δραστηριότητα, εδώ και  πολλά χρόνια υπάρχει δραστηριότητα στα άτομα με αναπηρίες, με μεγάλες επιτυχίες, έχει πολλούς αθλητές. Εμείς έχουμε κ άλλον ένα αθλητή τον Τάσο Μπάο, που είναι παγκόσμιος πρωταθλητής και αυτή τη στιγμή ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη αλλά ανήκει ακόμη στο σύλλογο μας. Έχει κάνει κ αυτός παγκόσμια ρεκόρ εφήβων, έχει κατακτήσει θέσεις σε παγκόσμια και πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Πήρε το δρόμο του, άλλαξε τη ζωή ότι κ συνεχίζει να προπονείτε, όχι με τον ίδιο ρυθμό που προπονούνταν εδώ αλλά είναι σε αρκετά υψηλό επίπεδο.

Πόσα χρόνια ασχολείστε με την προπονητική;

Χ.Τ.   Έχω τελειώσει τα ΤΕΦΑΑ Θεσσαλονίκης το 93 και από τότε είμαι προπονητής στον Σπάρτακο και στην εθνική ομάδα της άρσης βαρών. Ο Σπάρτακος είναι αυτός που είναι στην άρση βαρών, είναι πρώτη ομάδα εδώ κ 25 χρόνια, κα φέτος το 2019 πάλι είμαστε πρώτος πολυνίκης σύλλογος, έχουμε πολλούς αθλητές και διεκδικούμε και άλλη μια θέση στην Ολυμπιάδα, με τον ολυμπιονίκη του συλλόγου μας τον Γιώργο Μαρκούλα, επίσης έχουμε παγκόσμιες και πανευρωπαϊκές διακρίσεις. Πρόσφατα η Άννα Μπουγά βγήκε 6η στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα άρσης βαρών νέων στο Βουκουρέστι.

Τι είναι πιο εύκολο; Να προπονείτε κορίτσια ή αγόρια;

Χ.Τ.   Τα κορίτσια είναι πιο σκληρά από τα αγόρια, αντέχουν πιο πολύ τον πόνο και δεν παραπονιούνται εύκολα, τα αγόρια βλέπουμε ότι είναι πιο ντελικάτα.

Ο Δημήτρης είναι ένα ταλέντο που από την πρώτη στιγμή πίστεψα ότι κάτι μπορεί να κάνει, δεν ξέρεις που μπορεί να φτάσει αλλά πέραν του ταλέντου που είχε η συνέπεια του είναι ένα πολύ μεγάλο προσόν που και του έδωσε αυτό το κάτι παραπάνω που χρειάζεται για να γίνεις μεγάλος αθλητής. Η συνέπεια πάνω στην προπόνηση, η αντοχή του στον πόνο, γιατί ο πρωταθλητισμός σημαίνει και πόνο, δεν είναι ευχάριστο. Άλλο να παίζει κάποιος τένις ή ποδόσφαιρο στην γειτονιά του και άλλο να παίζει στην Μπαρτσελόνα ή να γίνει Τσιτσιπάς.

Αυτό χρειάζεται πολλές θυσίες και προσωπικό χρόνο, εσείς το έχετε κάνει αυτό;

Χ.Τ.   Βεβαία, ξεχνάς την προσωπική σου ζωή για διαστήματα μεγάλα ένας ολυμπιονίκης δεν πηγαίνει να αγωνιστεί κάθε 4 χρόνια, μέσα σε αυτά τα 4 χρόνια έχει μια πορεία πολύ δύσκολη και πολύ μονότονη, εκεί είναι που πρέπει να αντέξει και να συνεχίσει την προπόνηση χωρίς να τα παρατήσει. Ο προπονητής μπορεί να ξεφύγει λίγο αλλά ο αθλητής πρέπει να είναι 100% προσηλωμένος και θέλει δύναμη ψυχής.

Ένα ευχάριστο γεγονός που θυμάστε στα τόσα χρόνια που είστε προπονητής;

Χ.Τ.   Όταν διακρίνεται ένας αθλητής σου είναι δικαίωση. Όταν βλέπεις ότι δίνεις κάτι που σε καμία άλλη περίπτωση δεν θα μπορούσε να το ζήσει ένας αθλητής είναι δικαίωση. Να σας πω μια περίπτωση με τον Τάσο Μπάο, το 2004, την ημέρα που περνούσε η ολυμπιακή φλόγα από το Μέτσοβο είχε πάθει το ατύχημα που απέκτησε την αναπηρία, το 2008 ήταν ο πρώτος λαμπαδηδρόμος του Μετσόβου και ήδη παγκόσμιος πρωταθλητής και οι Κινέζοι όταν το έμαθαν αυτό είχαν την είδηση ένα μήνα στα κανάλια, στην Ολυμπιάδα στο Πεκίνο. Το άλλο μεγάλο γεγονός που θυμάμαι με τον Δημήτρη, που παρακολουθούσα την Ολυμπιάδα από το σπίτι και πήρε το μετάλλιο, τα υπόλοιπα μπορεί να σας τα πει η γυναίκα μου, δεν τα θυμάμαι καλά.

Τον Φεβρουάριο στο Μάντσεστερ έχουμε τον αγώνα για την πρόκριση στην Ολυμπιάδα και εγώ θα πάω με δικά μου έξοδα. Με τον Δημήτρη κάνουμε μια προσπάθεια, έχουμε την πορεία μας μέχρι την ολυμπιάδα, έχουμε την βοήθεια δυο χορηγών στα Γιάννενα γιατί χρειαζόμαστε γιατρούς, σπίτι, βοηθήματα, σε αυτά μας βοηθάει η Πίνδος και το ΣΕΠ μάρκετ Παπαδόπουλος μας παραχώρησε τις υπηρεσίες του γυμναστηρίου του. Τους ευχαριστούμε και το αναφέρουμε γιατί και η παραμικρή βοήθεια είναι μεγάλη για μας. Να μην ξεχάσουμε να ευχαριστήσουμε τους γιατρούς μας την Σοφία Μαρκουλα κ τον Δημήτρη Βαρδακα που στέκονται δίπλα μας σε ότι χρειαστούμε και μας βοήθησαν πάρα πολύ.

Χ.Τ.   Η πολιτεία αυτή τη στιγμή καλύπτει στις ομοσπονδίες στον αθλητισμό τα βασικά λειτουργικά έξοδα για να είναι ζωντανές οι ομοσπονδίες, όλα τα υπόλοιπα πέφτουν στις πλάτες των αθλητών, των σωματείων και των προπονητών. Την προηγούμενη βδομάδα πήραμε 4 βραβεία, ήταν όλοι εκεί κ μακάρι τα λόγια τους να γίνουν πράξεις.

-Βλέπετε την ζωή σας χωρίς την άρση βαρών;

Χ.Τ.  . Θα είναι πολύ μεγάλη η αλλαγή, μπορεί να είναι κ καλύτερα για μας αλλά δεν το ξέρουμε

Δ. Μπ. Δύσκολα να σταματήσουμε, σου γίνεται τρόπος ζωής δεν μπορείς να τα παρατήσεις μετά.

-Έχετε χάσει φιλίες λόγω στον τρόπο ζωής του αθλητή;

Χ.Τ.   Δεν έχουμε χάσει φιλίες, αντίθετα έχουμε αποκτήσει ακόμη περισσότερες. Υπάρχουν κατά καιρούς αθλητές που μπορεί να νιώθουν αδικημένοι, γιατί δεν μπορούν να γίνουν όλοι ολυμπιονίκες ή παγκόσμιοι πρωταθλητές, αλλά επιστρέφουν μετά από χρόνια και καταλαβαίνουν ότι πέρασαν από ένα υγιές περιβάλλον, κέρδισαν πολλά πράγματα και η ενασχόληση με τον καθαρό αθλητισμό είναι σημαντική. Πρέπει να προσέχουν τα κακώς κείμενα του αθλητισμού, εμείς το έχουμε σημαία μας αυτό το πράγμα, το τηρούμε και είναι ένα παράδειγμα που μπορούμε να δείχνουμε σε όλους ότι καθαροί με πολλή δουλειά είμαστε πάντα μπροστά. Όταν δεν χειρίζεσαι καθαρές μεθόδους στον αθλητισμό οι επιτυχίες είναι πρόσκαιρες και με κοντά ορίζοντα.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ