Στην εφημερίδα της Βραζιλίας «Folha De Campo Largo» μίλησε ο Ιγκόρ Βιδάλ, αναφερόμενος στην πρώτη του εμπειρία μακριά από τη Βραζιλία και την οικογένειά του.
Όπως τονίζει στο μέσο ενημέρωσης της πατρίδας του, όνειρό του από μικρός ήταν να γίνει ποδοσφαιριστής, κάτι που δεν ήταν εύκολο, αντιθέτως ήταν μια δύσκολη πορεία και πολλές φορές σκέφτηκε να τα παρατήσει, αλλά η οικογένειά του τον στήριξε πολύ και ειδικά ο πατέρας του Πάτερσον. «Έκλαιγε μαζί μου στις δύσκολες στιγμές, ένιωθε όπως και εγώ. Θέλω να τον κάνω περήφανο».
Αναφερόμενος στον ΠΑΣ Γιάννινα δήλωσε, «Όταν έπαιξα για πρώτη φορά με τον ΠΑΣ, δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου από την συγκίνηση για όσα είχα περάσει μέχρι να φτάσω εδώ.
Στην διαδρομή ήμουν μόνος μου, όμως τώρα πλέον έχω τρεις μάνατζερ»!
Ο νεαρός μέσος αναφέρεται και στην αποδοχή που είχε από τον κόσμο: «Όταν άκουσα για πρώτη φορά το «Βιδάλ, Βιδάλ!» από τις εξέδρες, κατάλαβα ότι είχακάνει την σωστή επιλογή».
Στήριγμά του επισημαίνει ότι ήταν ο φίλος του Νιλβάνο Γκονσάλβες, στην γενέτειρά τους Κάμπο Λάργκο, ο οποίος τον βοήθησε και στο κομμάτι της μυϊκής ενδυνάμωσης και, όποτε βρίσκεται στο Κάμπο Λάργκο, ασκείται μαζί του. «Θα ήθελα να είναι μαζί μου στην Ελλάδα»
Το κομμάτι εκείνο που του λείπει όσο βρίσκεται στην Ελλάδα, είναι –τι άλλο- η οικογένειά του και όπως τονίζει στη συνέντευξή του: «Θέλω να πάρει την οικογένειά μου μαζί στην Ευρώπη, αλλά ακόμα δεν είναι οριστικό. Μου λείπει ο πιο μικρός αδελφός μου, Εμανουέλ, τεσσάρων ετών, γιατί δεν τον βλέπω να μεγαλώνει. Στέλνω ρούχα και δώρα για τον Εδουάρδο, που είναι 13 ετών, με τον οποίο μιλάωσυνεχώς μέσω Ίντερνετ».
Για την προσαρμογή του στην Ελλάδα: «Ζορίζομαι με τα ελληνικά, το παλεύω όπως και με τα αγγλικά»
Για την παλιότερη ευκαιρία που του είχε παρουσιαστεί να βρεθεί στην Μπαρτσελόνα (μάλιστα τον περασμένο Δεκέμβριο είχε συναντηθεί στις προπονήσεις του ΠΑΣ Γιάννινα με τον Ευμορφίδη που δοκιμάστηκε κι εκείνος παλιότερα από τους Καταλανούς), ο Βιδάλ αναφέρει: «Όταν ήμουν δώδεκα ετών, ένα βίντεό μου έπεσε στα χέρια σκάουτ της Μπαρτσελόνα, αλλά δεν μπόρεσα να μείνω εκεί, γιατί η οικογένειά μου δεν μπορούσε να με ακολουθήσει. ‘Ήμουν πολύ μικρός».
