Τα τελευταία μέτρα του αδιέξοδου δρόμου διανύει ο ΠΑΣ Γιάννινα, κάτι το οποίο προφανώς κακοφαίνεται σε όλους και ειδικά σε ανθρώπους που πιστεύουν ότι δύο νέοι επιχειρηματίες δεν θα αφήσουν την προσπάθεια του πατέρα τους να χαθεί. Όμως πλέον είμαστε στο σημείο που και οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες βγαίνουν και λένε στον εξαγριωμένο κόσμο ότι δεν έχουν άλλες δυνατότητες.
Λύσεις προς το παρόν δεν φαίνεται να υπάρχουν, αλλά πρέπει να βρεθούν. Το θέμα, όμως, είναι να κατατίθενται ρεαλιστικές προτάσεις και όχι ο καθένας να θυμάται τι γινόταν προ 20ετίας, τότε που οι ΠΑΕ βαράγανε «κανόνι», έμπαιναν στον πτωχευτικό κώδικα και επέστρεφαν χωρίς χρέη με ελαφρώς παραλλαγμένο όνομα. Πλέον η αθλητική διαδοχή αρχίζει να εφαρμόζεται από τις ελληνικές ποδοσφαιρικές αρχές κατ’ εντολή της UEFA και μόλις προχθές αναγνωρίστηκε καί η αθλητική διαδοχή της ΠΑΕ ΟΦΗ, η οποία καλείται να πληρώσει καμιά 300αριά χιλιάδες στον Μπούρμπο. Άρα οι «εύκολες» λύσεις τελείωσαν. Το «κανόνι» σημαίνει «κανόνι». Ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος παίρνουν πάνω τους όλα τα χρέη που δημιουργούν, βάσει των όσων προβλέπουν οι αθλητικοί νόμοι και η ομάδα δεν μπορεί να επιστρέψει με παρόμοιο όνομα, χρώματα και σήμα ως «λευκή περιστερά», αν δεν «καθαρίσει» το ΑΦΜ.
Διακινείται δε κι ένα σενάριο, να παραδώσουν οι αδερφοί Χριστοβασίλη τις μετοχές στον Δήμο ή την Περιφέρεια. Αν εννοούν να μεσολαβήσουν να βρεθεί επενδυτής, προφανώς Καχριμάνης και Μπέγκας, αν γνώριζαν κάποιον, θα τον είχαν φέρει ήδη σε επαφή με τους αδερφούς Χριστοβασίλη και δεν θα κάθονταν να παρακολουθούν τα διαλυτικά φαινόμενα. Αν, όμως, εννοούν να γίνει το δημοτικό ή το περιφερειακό συμβούλιο μέτοχοι της ΠΑΕ, ειλικρινά σηκώνουμε τα χέρια. Είναι ποτέ δυνατόν ένα νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου να είναι μέτοχος σε ιδιωτική ανώνυμη εταιρία; Την ίδια ώρα που θα συνέβαινε αυτό, θα παρενέβαινε εισαγγελέας. Αν ήταν τόσο απλό, κάθε Α.Ε. που θα πτώχευε, θα άφηνε τις μετοχές στον Δήμο για να κρατάνε και οι εργαζόμενοι τις δουλειές τους.
Η μοναδική μόνιμη και οριστική λύση είναι μία. Να βρεθεί κάποιο φυσικό πρόσωπο που θα είναι ισχυρό επιχειρηματικά και θα μπορεί να εξυπηρετεί τα χρέη που είναι ρυθμισμένα σε βάθος κάποιων ετών, άρα όχι όλα άμεσα απαιτητά και ταυτόχρονα να διαθέσει τουλάχιστον 2 εκατομμύρια για να ανεβάσει άμεσα την ομάδα κατηγορία. Οπότε τα επόμενα έτη μόνο και μόνο από τα έσοδα της Super League 1 θα μπορεί και πάλι να εξυπηρετεί άνετα το χρέος, αλλά και να έχει ανταγωνιστική ομάδα. (Μακάρι, βέβαια, να έχει και πολύ περισσότερες δυνατότητες για επενδύσεις και όχι απλή διαχείριση των εσόδων).
Αν δεν γίνει αυτό, μόνο μεταβατικές λύσεις και πατέντες θα μπορούσαν να διερευνηθούν, μέσα από νομικές φόρμουλες, ίσως με κάποια πρόσωπα κοινής αποδοχής, που θα μπορούσαν να αναλάβουν να διαχειρίζονται το αγωνιστικό τμήμα και τις υποχρεώσεις του, δηλαδή συμβόλαια και εφορία συμβολαίων, πιθανόν με αντάλλαγμα κάποιο ποσοστό μετοχών. Αλλά καλύτερα να μην μπούμε σε χωράφια δικηγόρων και λογιστών, γιατί αν δεν διερευνηθεί το νομικό πλαίσιο και δεν συμφωνηθούν επακριβώς κάποια πράγματα για το πώς θα αποπληρώνονται τα παλιά χρέη, το μόνο που κάνουμε είναι να προσθέτουμε κι εμείς άλλο ένα ατεκμηρίωτο σενάριο.
Πάντως, πρέπει να καθίσουν οι αδερφοί Χριστοβασίλη με τους λογιστές και νομικούς τους να εξετάσουν όλα τα ενδεχόμενα για έξοδο από το αδιέξοδο, γιατί με τέτοιο κλίμα η ομάδα θα διαλυθεί, ακόμα κι αν έχουν τη διάθεση να παλέψουν να υπάρχει στη Super League 2.
Υ.Γ.1: Όπως είπε και ο Αϊνστάιν: «Δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματά μας με τον ίδιο τρόπο σκέψης που χρησιμοποιήσαμε όταν τα δημιουργήσαμε». Και δυστυχώς η επιμονή στο ότι πάντα οι άλλοι έχουν άδικο, είναι αυτό που έφερε τον ασταμάτητο αγωνιστικό κατήφορο. Μήπως είναι καιρός να ξανασκεφτούν στη διοίκηση με ποιους συνεργάτες η ομάδα είχε επιτυχίες σε όλα τα μέτωπα, από αγωνιστικό και ανάπτυξη ταλέντων, μέχρι πωλήσεις παικτών και ποιοι απ’ αυτούς θα ήταν διατεθειμένοι να ξαναβοηθήσουν;
Υ.Γ.2: Η απόφαση για ξένο προπονητή στην αρχή της περιόδου ήταν ένα ρίσκο που δεν βγήκε, όπως και η απόφαση για πολλούς ξένους στο ρόστερ. Η αντικατάστασή του πάλι με ξένο προπονητή με ακόμα πιο διαφορετική φιλοσοφία, πάλι δεν βγήκε, αν κρίνουμε εκ του αποτελέσματος. Τουλάχιστον από τη νέα χρονιά είναι φανερό ότι θα πρέπει την ομάδα να την καθοδηγήσει προπονητής που να ξέρει το πρωτάθλημα και να ξέρει τι παίκτες έχει η κατηγορία. Φέτος σπαταλήθηκαν απίθανα ποσά για το απόλυτο τίποτα! Κάτι ήξερε ο Γιώργος Χριστοβασίλης που συνεργάστηκε κατά κύριο λόγο με Έλληνες τεχνικούς.
Υ.Γ.3: Στα ταλέντα θα στηριχτεί ως επί το πλείστον ο ΠΑΣ Γιάννινα για το υπόλοιπο της σεζόν. Όταν, όμως, αυτές οι καταστάσεις δεν προκύπτουν επειδή υπάρχει πλούσια παραγωγή παικτών, αλλά ως ανάγκη να μπαλωθούν «τρύπες» του ρόστερ, στο τέλος φοβόμαστε ότι θα «καούν» τα παιδιά, αντί να αναδειχτούν. Ένα ταλέντο με δέκα παίκτες γύρω του να το στηρίζουν, θα εξελιχτεί. Δέκα ταλέντα με ξενερωμένο τον ενδέκατο, θα απογοητευθούν και θα απογοητεύσουν. Μην πάμε μακριά στον χρόνο, ας θυμηθούμε πως εξελίχθηκαν Μαυροπάνος, Σάλιακας και Περέα και ποιους είχαν δίπλα τους.
