Του Γ. Γιαννάκη: Η στελέχωση και το ρόστερ θα κρίνουν την επιτυχία Γιαννίκη

0

Για να λέμε τα πράγματα όπως είναι, Παπαδόπουλος ή Γρηγορίου δεν θα ήταν επιλογές που θα χαρακτήριζαν τη φιλοσοφία του κ. Χριστοβασίλη, αλλά επιλογές για να ικανοποιηθεί ο κόσμος που συνήθως προτιμά προπονητές και παίκτες με όνομα και μακρά πορεία πίσω τους. Όμως ο πρόεδρος έχει μια συγκεκριμένη φιλοσοφία από την εποχή Ντεμόλ και μετά. Συζητά με πολλούς, αλλά καταλήγει στην έκπληξη. Η εξαίρεση που επιβεβαίωσε τον κανόνα ήταν ο Τσιώλης, που τότε είχε ακόμα το βαρύ όνομα, αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφερε και αποχώρησε νωρίς. Ήταν η εξαίρεση που επιβεβαίωσε επίσης, ότι η καλή φήμη δεν φτάνει για να πετύχεις στον ΠΑΣ. Αυτό ήταν αρκετό για τον πρόεδρο να συνεχίσει να ακολουθεί το ένστικτό του και όχι τις επιθυμίες των φιλάθλων. Το ερώτημα αν δικαιώθηκε ή όχι από επιλογές όπως των Αναστασιάδη (που το 2011 δεν ήταν στον χάρτη όπως παραδεχόταν και ο ίδιος), Χριστόπουλου, Παντελίδη και Πετράκη έχει προφανή απάντηση. Το ερώτημα που δεν έχει προφανή απάντηση είναι το αν, θα είναι πάντα πασχαλιά;

Το ρίσκο

Η επιλογή Γιαννίκη για τη Super League 2 σαφώς ενέχει κάποιο ρίσκο. Θα διανύσουμε μια σεζόν που ο ΠΑΣ Γιάννινα πρέπει να εκμεταλλευτεί το πλεονέκτημα των περισσότερων χρημάτων από τους άλλους από τα τηλεοπτικά δικαιώματα και της «αύρας» από τη Super League 1, μιας και θα έχει στο ρόστερ ορισμένους παίκτες με εικόνες, εμπειρίες και παραστάσεις από το μεγάλο πρωτάθλημα. Αυτά μόνο μία φορά θα υπάρξουν. Αν δεν τα εκμεταλλευτεί από φέτος, τότε από το 2020 θα υποχρεωθεί η ομάδα να εκκινεί από την ίδια κακόμοιρη αφετηρία που θα εκκινούν και οι άλλοι. Μηδέν έσοδα και τεράστια έξοδα.

Ωστόσο, η σεζόν που έρχεται είναι και μια μοναδική ευκαιρία να αλλάξει ριζικά ο ΠΑΣ Γιάννινα, να πρεσβεύσει το κάτι καινούργιο ως φιλοσοφία ποδοσφαίρου και να δημιουργήσει την ομάδα της επόμενης πενταετίας. Ο κ. Γιαννίκης προέρχεται από μια σχολή που επενδύει στην ταχύτητα, το επιθετικό ποδόσφαιρο και την πειθαρχία. Το αν δεν έκανε σπουδαία πράγματα στην Έσσεν και την Άαλεν μπορεί να έχει εξήγηση. Είναι άλλο να προσπαθείς να επιτυχείς μ’ αυτή τη φιλοσοφία στη Γερμανία, όπου το κάνουν και όλοι οι άλλοι και άλλο να φέρεις αυτό το μοντέλο στην Ελλάδα για να αντιμετωπίσεις «απόφοιτους» της σχολής Μπατάκη.

Θα διαφωνήσουμε δε, με όσους λένε ότι είναι ρίσκο το να φέρεις προπονητή που δεν έχει γνώση της ελληνικής πραγματικότητας. Μα αν δεν τον φέρεις τώρα που έχει μπροστά του 40 μέρες να σχεδιάσει μεταγραφές, ρόστερ, προετοιμασία, πότε θα τον φέρεις; Οκτώβριο ή Φεβρουάριο; Λανθασμένη λογική, η οποία αν ίσχυε, τότε δεν θα ερχόταν ποτέ και σε καμία ομάδα ξένος προπονητής.

Υπάρχει, όμως, ένας άλλος προβληματισμός. Το ποδόσφαιρο μαθαίνεται μόνο στα θρανία ή μόνο μέσα από την καθημερινή πρακτική εξάσκηση στο γήπεδο; Εδώ η απάντηση είναι πιο απλή. Ό,τι συμβαίνει σε όλα τα επαγγέλματα, συμβαίνει και στην προπονητική. Μετά τις σπουδές, όλοι κάνουν πρακτική και με τα χρόνια αποκτούν την απαιτούμενη εμπειρία. Επομένως, αφενός οι σπουδές είναι απαραίτητες και αφετέρου η εξάσκηση του επαγγέλματος θα σου δείξει υπό ποιες συνθήκες εφαρμόζονται και υπό ποιες όχι τα όσα έχεις σπουδάσει. Το καλό είναι ότι ο κ. Γιαννίκης είναι στην προπονητική από το 2008, οπότε θεωρητικά το «αγροτικό» του το έχει κάνει και ερχόμενος για πρώτη φορά στη χώρα του θα θέλει να δημιουργήσει κάτι δικό του, έχοντας όνειρα και φιλοδοξίες να αναδειχτεί ακόμα περισσότερο.

Οι ομοιότητες…

Θεωρούμε ότι η επιλογή Γιαννίκη έχει κάποιες ομοιότητες με την επιλογή Χριστόπουλου το 2012, αλλά και κάποιες χτυπητές διαφορές. Οι ομοιότητες έχουν να κάνουν ότι και οι δύο δεν έχουν πίσω τους κάποιο βαρύ βιογραφικό, είχαν δουλέψει κυρίως σε Ακαδημίες και ως βοηθοί σε ανδρικές ομάδες  και δεν είχαν παίξει πολλά χρόνια ποδόσφαιρο, λόγω τραυματισμών. Έτσι έμαθαν το ποδόσφαιρο πρώτα στα θρανία και μετά μέσα στο γήπεδο. Και φυσικά είχαν –έχουν ως «εντολή» να δουλέψουν, να στηρίξουν και να βγάλουν ταλέντα.

Από την άλλη όμως έχουμε και τις διαφορές. Ο Χριστόπουλος ήταν ήδη 2 χρόνια στην ομάδα. Ήταν δίπλα στον Ντεμόλ και μετά στην εποχή Αναστασιάδη έκανε σκάουτινγκ, που τον βοήθησε να επιλέξει παίκτες που πίστευε ότι του κάνουν για να συμπληρώσει το ρόστερ. Επίσης είχε κι έναν κορμό πολύ καλών παικτών, όπως Πάντος, Φέγκρους, Ντάσιος, Λίλα, Ντε Βινσέντι, Πατσατζόγλου κ.α.

Ο Γιαννίκης δεν γνωρίζει πολλά από τη νοοτροπία της πόλης, δεν ξέρει πολύ καλά την ομάδα και θα έχει έναν σχετικά «φρέσκο» κορμό. Αναλογιστείτε ότι αν αποχωρήσουν και οι Τζημόπουλος-Λίλα, τότε ο «πάλιουρας» του ΠΑΣ στα αποδυτήρια θα είναι ο Σκόνδρας που ήρθε το καλοκαίρι του 2013 στα Ιωάννινα και θα τον ακολουθούν ο Περιστερίδης που ήρθε το καλοκαίρι του 2015 και ο Νικολιάς που ήρθε Ιανουάριο του 2016.

Οι προϋποθέσεις της επιτυχίας

Όσον αφορά τον παράγοντα «επιτυχία», αυτή είναι εξαρτώμενη από τρεις παραμέτρους. Πρώτη η στήριξη του κόσμου. Αυτή, μέχρι τα φιλικά τουλάχιστον, θα υφίσταται. Μετά θα αρχίσει η κριτική ανάλογα με το τι έχει «φτιάξει» ο καθένας στο μυαλό του με το ρόστερ που θα δει.

Δεύτερη παράμετρος είναι η στελέχωση μ’ ένα ικανό επιτελείο γυμναστών και βοηθών. Θεωρούμε ότι αν είναι γνώστες της ελληνικής πραγματικότητας, θα βοηθήσουν περισσότερο στο να προσαρμοστεί ο κ. Γιαννίκης στο τι εστί ελληνικό ποδόσφαιρο.

Τρίτη προϋπόθεση είναι το ρόστερ που θα του δοθεί. Σίγουρα Πάντο και Ντε Βινσέντι δεν θα έχει, αλλά μια πολύ καλή βάση θα είναι οι Γιαννίκογλου, Περιστερίδης, Κάργας, Σκόνδρας, Κάστρο, Σεργκελασβίλι, Μπουκουβάλας, Κρίζμαν και Νικολιάς. Αν προσθέσουμε και το ταλέντο παικτών όπως Λιάσος, Γώγος, Παπαδόπουλος, Πήλιος, Νάουμετς, ίσως να προκύψει και από εκεί κάτι θετικό. Και βέβαια, η Super League 2 θα είναι πιο άνετη για Κούζικ, Λέο, Ξύδα, Παμλίδη, Σιόντη, Αποστολόπουλο. Για Πάντελιτς δεν μπορούμε να πούμε με σιγουριά αν θα μείνει.

Τέλος, για το τι αναμένεται να ψάξει στις μεταγραφές η ομάδα; Προφανώς ρόλο θα παίξει ο αριθμός των ξένων που θα έχει το δικαίωμα να έχει η ομάδα στο ρόστερ και πόσοι θα μπορούν να παίζουν. Στην περσινή Football League υπήρχε περιορισμός 5 ξένων, θα δούμε αν ο ΚΑΠ θα βάλει τέτοιους περιορισμούς και στη Super League 2.

Εν κατακλείδι, ρίσκο μπορεί να υπάρχει, αλλά ας κρίνουμε όταν δούμε ολοκληρωμένο το «πρότζεκτ» που ετοιμάζεται και κυρίως όταν δούμε τη δουλειά του νέου κόουτς μέσα στο γήπεδο. Τα υπόλοιπα είναι για θεωρητικές αναζητήσεις για να περνάει η ώρα μας…

Του Γιάννη Γιαννάκη

Σχόλια

Comments are closed.