Τρεις μήνες ακριβώς πέρασαν από την ημέρα που η Super League -με απόφαση και των λοιμοξιολόγων- έβαλε στον πάγο τα πρωταθλήματα υποδομών Κ15, Κ17 και Κ19. Η αδυναμία για ένα πολύ αυστηρό υγειονομικό πρωτόκολλο και η αυθαίρετη υπόθεση ότι το κλείσιμο θα κρατούσε το πολύ 2-3 εβδομάδες, καθυστέρησε τη λήψη έγκαιρων παρεμβάσεων από τη διοργανώτρια αρχή, ώστε να μπορέσουν τα πρωταθλήματα αυτά να συνεχιστούν.

Κι ενώ το πράγμα ολοένα και έπαιρνε παράταση και φως στο τούνελ δεν φαινόταν, το Δ.Σ. της Super League συνεδρίασε στις 15 Δεκεμβρίου, στα μέσα δηλαδή του ποδοσφαιρικού λοκ ντάουν, για το μέλλον των πρωταθλημάτων αυτών και το μόνο που αποφάσισε γενικώς και αορίστως ήταν ότι θα τα συνεχίσει μόλις το επιτρέψουν οι υγειονομικές συνθήκες. Έλα όμως που ακόμα και τώρα υπάρχουν κόκκινες περιοχές και το άνοιγμα από μόνο του δεν πρόκειται να έρθει, αν δεν δράσουν οι ίδιες οι ΠΑΕ καταθέτοντας υγειονομικό πρωτόκολλα για την επανέναρξη.

Να σημειωθεί ότι επί τρεις μήνες οι νεαροί ποδοσφαιριστές των ΠΑΕ προπονούνται μόνοι τους με πρόγραμμα που έχουν πάρει από τους γυμναστές τους και πηγαίνουν όπου έχει ο καθένας τη δυνατότητα να πάει (βουνά, δρόμους κτλ), αφού πολλές αθλητικές εγκαταστάσεις είναι ούτως ή άλλως κλειστές.

Με λίγα λόγια, τα καλύτερα και τα πιο διαλεχτά ταλέντα του ελληνικού ποδοσφαίρου των πιο προνομιούχων ομάδων της χώρας, που επιδοτούνται μάλιστα από την UEFA με καμιά 300αριά χιλιάδες τον χρόνο για να έχουν σε υψηλό επίπεδο τις Ακαδημίες τους, είναι παρατημένα στο έλεος του Θεού, εκτός από κάποιες λίγες εξαιρέσεις των μεγάλων ομάδων που έχουν τη δυνατότητα να τα έχουν «εσώκλειστα» και να τα παρακολουθούν.

Πραγματικά αδιανόητο για τις 14 ΠΑΕ να έχουν κάνει τόσα χρόνια τον κόπο να βρουν τους καλύτερους απ’ όλη την Ελλάδα για να τους εντάξουν στα τμήματά τους και να προσδοκούν ότι κάποια μέρα αυτά τα παιδιά θα παίξουν στις μεγάλες ομάδες ή θα ξεχωρίσουν με το ταλέντο τους και θα «μοσχοπουληθούν» στο εξωτερικό, αλλά παρ’ όλα αυτά καμιά τους δεν φωνάζει και δεν απαιτεί να ξεκινήσουν τα παιδιά τις ομαδικές προπονήσεις.

Και φυσικά δεν ζητάει κανείς να ξεκινήσουν έτσι ανεξέλεγκτα να προπονούνται. Κάλλιστα θα μπορούσαν να προβλέπονται συνεχείς έλεγχοι με rapid test, το κόστος των οποίων είναι χαμηλό. Στην τελική, θα μπορούσε αυτό το έξτρα κόστος να το καλύψει η ίδια η Super League βρίσκοντας κάποια χορηγία για τα πρωταθλήματα των μικρών.

Μπαίνουμε στον Φεβρουάριο και είναι αδιανόητο να περιμένει ολόκληρη Super League να λυθεί από μόνο του το πρόβλημα, με μια γενιά ταλαντούχων ποδοσφαιριστών να «καίγεται» λόγω απραξίας. Απλή ατομική άθληση χωρίς αγωνιστικά κίνητρα γι’ αυτά τα παιδιά, είναι σαν πρόβες χωρίς θεατρική παράσταση…

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ