Έγραψε και πάλι η ατάκα του Γιάννη Κάργα στις δηλώσεις του ότι το κύπελλο δεν είναι όνειρο, αλλά στόχος! Μια ολόκληρη πόλη σιγά-σιγά συνειδητοποιεί ότι δεν ζει σε όνειρο, αλλά έχει και πάλι λόγο να υπερηφανεύεται για την ομάδα της, όπως τις εποχές του θρυλικού «Άγιαξ της Ηπείρου» της δεκαετίας του ’70 ή όπως του Ευρωπαίου ΠΑΣ το 2016.

Ζούμε και πάλι στιγμές απ’ αυτές που δημιουργούν όμορφες αναμνήσεις και γράφουν ιστορία.  Πραγματικά αν σκεφτεί κανείς πως ξεκίνησε η φετινή πορεία του κυπέλλου, γράφει βιβλίο. Να θυμηθούμε τα 3 γκολ σε 10 λεπτά στον Ατρόμητο; Τα καραγκιοζιλίκια που ζήσαμε εδώ με τον Παναθηναϊκό που δεν ήθελε να παίξει στους «Ζωσιμάδες»; Την εξορία στο Αγρίνιο και τη νίκη με ανατροπή; Τη νίκη στη Λεωφόρο με 2 γκολ ως το 9ο λεπτό; Πραγματικά η εξιστόρηση αυτή θα γίνει η αγαπημένη των εγγονιών μας μετά από μερικές δεκαετίες! Και που ξέρεις; Ίσως το τέλος της ιστορίας να μη γράφτηκε ακόμα…

Το μπράβο είναι το λιγότερο που μπορούμε να πούμε σε όλη την ομάδα. Θα σταθούμε όμως στον πρωτομάστορα αυτής της επιτυχίας. Ο Αργύρης Γιαννίκης γράφει με μεγάλα γράμματα το όνομά του στην ιστορία της ομάδας. Θα μνημονεύεται για πολλά χρόνια η δουλειά του, αλλά κυρίως η φιλοσοφία του, διότι η ομάδα είναι η επιτομή της ποδοσφαιρικής εξέλιξης αυτά τα δύο χρόνια που βρίσκεται στον πάγκο της. Πήρε ένα ανομοιογενές σύνολο, το έπλασε με υπομονή, του έδωσε μορφή και έφτιαξε ένα κομψοτέχνημα!

Μάγκας από τους λίγους ο Γιαννίκης για τους εξής λόγους:

Μαγκιά νούμερο 1: Στη Β’ Εθνική πήρε μια ομάδα που έπρεπε να την «πείσει» να αφήσει το αμυντικογενές ποδόσφαιρο και να γίνει πιο παραγωγική στην επίθεση, γιατί μόνο έτσι θα ανέβαινε κατηγορία. Το κατάφερε μέσα από την καθημερινή δουλειά στην τακτική.

Μαγκιά νούμερο 2: Το επόμενο βήμα όταν ανέβηκε η ομάδα, δεν ήταν να γυρίσει πίσω στο ποδόσφαιρο της αμυντικής ασφάλειας που φέρνει τις εύκολες παραμονές, αλλά ήταν να εξελίξει ακόμα περισσότερο το μοντέλο του παραγωγικού ποδοσφαίρου που ήδη δούλευε. Πίστεψε στους παίκτες ότι μπορούν να παίξουν αυτό το ποδόσφαιρο και στη Super League.

Μαγκιά νούμερο 3: Η ομάδα παίζει μεν ελκυστικό ποδόσφαιρο, αλλά πληρώνει κάποια ατομικά λάθη. Κάτι σαν το η εγχείριση πέτυχε, αλλά ασθενής απεβίωσε. Αρχίζουν οι φωνές ότι κάτι πρέπει να αλλάξει. Εκείνος, όμως, επιμένει και πιστεύει ότι μέσα από το πλάνο και τη δουλειά το πράγμα θα γυρίσει. Και γύρισε…

Μαγκιά νούμερο 4: Όταν άρχισαν τα «τι το θέλουμε το κύπελλο, να σωθούμε φέτος και βλέπουμε του χρόνου», εκείνος «χτύπησε» όλα τα ματς με σοβαρότητα και σχέδιο και όχι με «δεν βαριέσαι, αν μας βγει βγήκε, αλλιώς πάμε παρακάτω».

Και μαγκιά νούμερο 5: Ο ΠΑΣ Γιάννινα δεν παίζει ποτέ για να μη χάσει. Παίζει για να νικήσει, για να ευχαριστηθεί, για να ευχαριστήσει. Δεν είναι άλλες 2 ώρες στη δουλειά, να παίξουμε, να φύγουμε.

Όλα αυτά δείχνουν τη φιλοσοφία ενός ανθρώπου που αγαπάει το ποδόσφαιρο και γι’ αυτό θα τον ανταμείψει στη ζωή του.

Κάποιοι μέχρι χθες μάς έλεγαν ότι ο Γιαννίκης κάνει «γκελ» σε κάτι Αστέρες και ΟΦΗδες και ότι δεν έχει δείξει δείγματα γραφής για να πάει σε μεγάλη ομάδα σαν την ΑΕΚ ή τον Παναθηναϊκό κτλ. Καληνύχτα κι έφεξε. Μέχρι να αποφασίσετε αν σας κάνει, εκείνος θα βρίσκεται σε μεγάλο πρωτάθλημα στο εξωτερικό. Θέλουμε, να ελπίζουμε, βέβαια, ότι σε πείσμα των σεναρίων που τον θέλουν να αποχωρεί το καλοκαίρι, θα μας κάνει τη χάρη να διεκδικήσουμε την Ευρώπη και μέσω πρωταθλήματος του χρόνου.

Το είχαμε ξαναγράψει, πάντως, ότι προπονητής της χρονιάς θα είναι και με το «σπαθί» του ο άνθρωπος. Δεν προσπάθησε ποτέ να κοροϊδέψει το ποδόσφαιρο, το σέβεται, το υπηρετεί και τώρα τον ανταμείβει.

Υ.Γ: Αφήσαμε κάβα για το Σάββατο… Γήπεδο να διαλέξουν για να είμαστε εκεί…