Από καθαρά ρομαντική άποψη, αυτό το πρωτάθλημα έχουμε, αυτό αγαπάμε με τα ελαττώματά του, που δεν είναι και λίγα εδώ που τα λέμε. Μία Super League που φέτος με τον συνδυασμό VAR και γραμμής οφσάιντ απέδωσε την ελάχιστη δικαιοσύνη που μπορούσε να αποδώσει.

Ειδικά για τους «μικρούς» ήταν μία κατάκτηση η διόρθωση καίριων διαιτητικών σφαλμάτων, όχι τόσο γιατί έκλεισαν την ψαλίδα με τους μεγάλους, αλλά γιατί τουλάχιστον μεταξύ τους δεν θα υπάρχει παράπονο ότι «μας έριξαν» με 3-4 διαιτησίες που «εκτελούσαν διατεταγμένη υπηρεσία…».

Ρίχνοντας μια ματιά στον βαθμολογικό πίνακα, βλέπεις ότι ο καθένας πήρε τελικά ό,τι του άξιζε. Ο Ολυμπιακός ήταν έτη φωτός μπροστά από τον ΠΑΟΚ και τους υπόλοιπους διώκτες του. Ο Άρης άξιζε ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο, κάνοντας την καλύτερη πορεία των τελευταίων 40 ετών. Η ΑΕΚ ως μονόφθλαμη κέρδισε τον τυφλό Παναθηναϊκό στα… σημεία. Οι «πράσινοι» δεν άξιζαν τίποτα περισσότερο, αφού ακόμα κι όταν κέρδιζαν το έκαναν με οικτρό ποδόσφαιρο και «έκλεβαν» αποτελέσματα. Ο Αστέρας Τρίπολης απλά ήταν ένα κλικ παραπάνω από Βόλο και ΠΑΣ Γιάννινα και επανήλθε στο επίπεδο που μας είχε συνηθίσει παλαιότερα.

Όσον αφορά την ουρά, δικαίως η ΑΕΛ υποβιβάζεται απευθείας. Μπορεί να είναι ιστορική ομάδα με τίτλους, αλλά όταν αλλάζεις προπονητές σαν τα πουκάμισα και οι παίκτες είναι υπό μία διαρκή απειλή ότι θα φύγουν, δεν μπορεί να υπάρχει ηρεμία και συγκέντρωση. Έπαιξε το χειρότερο ποδόσφαιρο, στα ντέρμπι παραμονής ήταν κατώτερη των περιστάσεων και δεν της έφταιξε κανένα παρασκήνιο και καμία διαιτησία. Όταν έχεις ομαδάρα κερδίζεις και στηρίζεσαι στα πόδια σου, δεν παρακαλάς άλλους να σε σώσουν. Δυστυχώς ο κ. Κούγιας επέλεξε να στοχοποιήσει αρχικά τη Λαμία και τον Γρηγορίου και μετά τον ΠΑΣ. Γενικώς πάντα του έφταιγαν οι άλλοι, ποτέ οι επιλογές του.

Ο Παναιτωλικός που πάει στα μπαράζ πληρώνει ξεκάθαρα τις επιλογές προπονητών που κάνει διαχρονικά. Το ρόστερ δεν ήταν τόσο χαμηλών δυνατοτήτων. Θα τα βρει σκούρα στα μπαράζ, όποιον κι αν έχει αντίπαλο.

ΟΦΗ και Λαμία πρόλαβαν και έβγαλαν το κάρο από τη λάσπη. Ειδικά η Λαμία το έκανε με εντυπωσιακό τρόπο, αφού ο Γρηγορίου πήρε την ομάδα τον Ιανουάριο με 2 βαθμούς και την παρέδωσε τον Μάιο με 35. Αδιανόητη βαθμολογική συγκομιδή!

Απόλλωνας, Ατρόμητος και Βόλος πέρασαν τελείως απαρατήρητοι. Πήραν τα αποτελέσματα που ήθελαν χωρίς να… ενοχλήσουν κανέναν.

Όσον αφορά τον ΠΑΣ Γιάννινα, ήταν από τις ομάδες που ξεχώρισαν κυρίως για το ποδόσφαιρο που έπαιξαν. Ο Γιαννίκης έφερε μία διαφορετική φιλοσοφία για ομάδα εκτός πεντάδας. Αυτό αναγνωρίστηκε, έφερε αποτελέσματα με τους λεγόμενους «μεγάλους», αποτελέσματα που σχολιάστηκαν ως δείγμα ενός πειθαρχημένου συνόλου και αγωνιστικού προσανατολισμού (σ.σ. Πως είπατε; Αυτά είναι αυτονόητα; Για ρωτήστε τους παναθηναϊκούς και τους αεκτζήδες) και όχι μίας τυχαίας πορείας που οφείλεται σε 1-2 παίκτες-ηγέτες.

Αυτή είναι η παρακαταθήκη που αφήνει ο κόουτς και που σε περίπτωση που αποχωρήσει θα είναι δύσκολο να συνεχιστεί από κάποιον άλλον. Κακά τα ψέματα, το να έρθεις να παίξεις στην Ελλάδα αυτού του τύπου το ποδόσφαιρο έχοντας το ρόστερ της Β’ Εθνικής και μόνο 3-4 έμπειρους παίκτες, όχι απλά θέλει κότσια, αλλά και κάτι περισσότερο… Πόσο μάλλον όταν το «παίξαμε καλά, αλλά χάσαμε» κυριαρχούσε ως και τα τέλη Ιανουαρίου. Όμως ο Γιαννίκης πίστεψε στη δουλειά του και στους παίκτες του και όταν άλλαξε και λίγο η ρέντα, η ομάδα πήρε αυτό που της άξιζε, με «κερασάκι στην τούρτα» την πορεία του κυπέλλου.

Απομένει μία τελευταία στροφή την Τετάρτη για ΠΑΣ Γιάννινα και Απόλλωνα και μακάρι ο ΠΑΣ να πάρει τη νίκη να τερματίσει τουλάχιστον 8ος και να κλείσει με μια ευχάριστη ανάμνηση τη σεζόν.

Από εκεί και πέρα αναμένουμε ποια θα είναι η επόμενη μέρα. Είναι δεδομένη η επιθυμία Χριστοβασίλη να κρατήσει τον Γιαννίκη, το θέμα όμως είναι να δίνεται κι ένα όραμα παραπάνω γι’ αυτήν την ομάδα, γιατί η 12η θέση και το «αν τερματίσουμε και λίγο ψηλότερα έχει καλώς», δεν είναι όραμα.

Το δε ρόστερ χρειάζεται σαφώς μια ποιοτική αναβάθμιση. Από τα συμβόλαια που λήγουν, του Λοντίγκιν ήταν το σημαντικότερο και ανανεώθηκε ήδη. Θα άξιζε σίγουρα μια λογική υπέρβαση για να μείνει και ο Καρτάλης. Για όλους τους υπόλοιπους βρίσκεις το ίδιο καλούς ή και καλύτερους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ντε και καλά πρέπει να φύγουν όλοι. Εξαρτάται από το πόσο λογικές θα είναι οι απαιτήσεις τους.

Στα μεταγραφικά, ήδη έχουν ακουστεί κάποια ονόματα παιδιών που είναι στη φιλοσοφία του «νεαροί και εξελίξιμοι» ή «νεαροί με ισχυρά κίνητρα». Ο Καραγιάννης του Παναθηναϊκού, ο Καραχάλιος του Λεβαδειακού, ο Παναγιώτης Τριάδης, αδελφός του Αλέξη που έχουμε ήδη στην ομάδα, ο Ιατρούδης της ΑΕΚ, σε περίπτωση που μείνει ελεύθερος από τον «Δικέφαλο», είναι περιπτώσεις που εξετάζονται, αλλά στα μεταγραφικά το «κυρίως παιχνίδι» θα γίνει στους 3-4 παίκτες που θα έρθουν να «κολλήσουν» ποιοτικά στους Λοντίγκιν, Πίρσμαν και Ντομίνγκεζ. Αν έχεις 6-7 ενδεκαδάτους τέτοιας ποιότητας, δίπλα τους «κολλάς» όποιον νεαρό και εξελίξιμο θες.

Σύντομα ο σχεδιασμός αναμένεται να πάρει «φωτιά» και θα μας λυθούν εν τέλει οι όποιες απορίες.

Υ.Γ.1: Καταδικαστέα χωρίς δεύτερη σκέψη η ρατσιστική συμπεριφορά κατά του Κάστρο. Στην Ελλάδα λειτουργούμε με το σκεπτικό «ε, εντάξει του ξέφυγε. Πες εκεί μια συγνώμη να τελειώνουμε». Στη FIFA, όμως, δεν παίζουν με τέτοια θέματα.  Για να δούμε τι θα αποφανθούν και οι ελληνικές πειθαρχικές επιτροπές, που κατά βάση θα έχουν να εξετάσουν μαρτυρίες του «δεν είδαμε, δεν ακούσαμε, δεν καταλάβαμε».

Υ.Γ.2: Να προσέξουν στην ΑΕΛ να μην «καούν» από την πολλή προπόνηση για να παίξουν μπαράζ…

Υ.Γ.3: Την καθιερωμένη κριτική των παικτών δεν την ξανακάνουμε άλλο για φέτος. Ό,τι ήταν να δείξουν, το έδειξαν, ό,τι ήταν να σχολιάσουμε, το σχολιάσαμε. Ειδικά για το ματς με την ΑΕΛ δεν έχει νόημα να εξετάσουμε τι έκαναν σε ατομικό επίπεδο, αφού η αποστολή πήγε αυθημερόν, έχοντας κάνει μία προπόνηση εδώ και 11 μέρες και “χτυπημένη” από απουσίες λόγω κορωνοϊού.

Υ.Γ.4: Ας ελπίσουμε ότι από του χρόνου ο κόσμος θα επιστρέψει στις εξέδρες, έστω με ποσόστωση ή με self test ή εμβόλια κτλ. Αυτή η θλιβερή εικόνα των άδειων κερκίδων επηρέασε αρκετά το θέαμα. Παρά τα άδεια γήπεδα, πάντως, σ’ αυτούς τους 50-60 τυχερούς που παρακολουθούσαν από κοντά τα ματς πάντα έβρισκαν τρόπο να παρεισφρέουν κάφροι. Τους ακούσαμε και το Σάββατο να απευθύνονται επί 90 λεπτά στον πάγκο του ΠΑΣ Γιάννινα. Εκεί, βλέπετε, δεν βρέθηκε κανένας ευαισθητούλης παρατηρητής, όπως εδώ στα Γιάννενα με τον Παναθηναϊκό, να ζητάει να βγει κόσμος έξω από το γήπεδο.