Τι κοινό μπορεί να συνδέει Όγιος, Αναστασιάδη, Χριστόπουλο και Γιαννίκη; Μα φυσικά ότι όλοι αποχώρησαν εν μέσω αποθέωσης από τον κόσμο του ΠΑΣ Γιάννινα. Αποχωρισμοί που εν τέλει «πόνεσαν», αλλά τουλάχιστον υπήρξε καθολική αποδοχή στο ότι οι συγκεκριμένοι προπονητές πέτυχαν. Ακολουθούσε δε, πάντα, το κλασικό ερώτημα για το που θα έφτανε ο ΠΑΣ Γιάννινα αν συνέχιζαν λίγο παραπάνω.

Την απάντηση αυτή ίσως να τη δίνει η πορεία του Πετράκη. Για 3 χρόνια ο ΠΑΣ ήταν στον αφρό, διεκδικούσε Ευρώπη και τελικά την πέτυχε. Αν, μάλιστα, είχε αποχωρήσει το καλοκαίρι του 2017 αντί του 2019, τώρα θα είχε άγαλμα έξω από τους «Ζωσιμάδες»! Βέβαια πέτυχε με παίκτες σαν τον Κόντε, τον Μανιά, τον Ίλιτς, τον Τσάβες κτλ. Αυτά έχει το ποδόσφαιρο, όμως. Ποτέ δεν ξέρεις εκ των προτέρων πότε είναι το σωστό τάιμινγκ, ποτέ δεν ξέρεις τι θα γινόταν αν έμενε ή αν έφευγε κάποιος λίγο πιο νωρίς, ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος αν πήρες τη σωστή ή τη λάθος απόφαση.

Ανεξαρτήτως, πάντως, του πότε και πως επέλεξε να φύγει ο καθένας, σημασία έχει και η παρακαταθήκη που αφήνει. Γιατί σ’ αυτούς που βλέπουν ρομαντικά το ποδόσφαιρο -και τέτοιοι είναι το 90% όσων στηρίζουν τον ΠΑΣ Γιάννινα- δεν παίζουν ρόλο οι τίτλοι, τα κύπελλα και τα πρωταθλήματα, αλλά το να μπορείς να λες ότι ήσουν περήφανος για την προσπάθεια της ομάδας σου.

Για παράδειγμα ο Αγγελάρας ήρθε, συμμάζεψε τα αποδυτήρια, «καθάρισε» τον περίγυρο, έδειξε έναν δρόμο για την επιτυχία και έβαλε έναν πήχη για το ποιες πρέπει να είναι οι απαιτήσεις απ’ αυτήν την ομάδα. Αυτό εκτίμησε ο κόσμος και τον αγαπάει ακόμα.

Ο Γιαννίκης από την πλευρά του στην παρουσίασή του είχε πει το εξής σημαντικό: «να κυριαρχήσει ξανά η αίσθηση περηφάνιας του κόσμου» και είχε υποσχεθεί επιθετικό ποδόσφαιρο. Φρόντισε δε, να δείξει ποιους θέλει δίπλα του και ποιους όχι, δεν λογάριασε ονόματα είτε επρόκειτο για το ρόστερ είτε για αντιπάλους και φανέλες. Ήταν η περίπτωση του ανθρώπου που του έλεγαν «δεν μπορείς να σωθείς έτσι» και σου απαντούσε «βλέπε πως το κάνω να μαθαίνεις…». Το κυριότερο απ’ όλα ήταν ότι  δεν συμβιβάστηκε με τη μετριότητα, δεν συμβιβάστηκε με την ελληνική νοοτροπία του «έλα και θα τα βολέψουμε, δεν βαριέσαι, έτσι γινόταν πάντα…».

Πέτυχε και κάτι ακόμα. Δίδαξε πώς να παίζει η ομάδα ποδόσφαιρο κατοχής, έφερε έναν άλλον τρόπο σκέψης και προσέγγισης παιχνιδιού και το έκανε με 14 παίκτες που δεν είχαν ξαναπαίξει ούτε έναν αγώνα στη Super League και 4-5 ακόμα που δεν είχαν ούτε 10 ματς στην καριέρα τους στη μεγάλη κατηγορία.

Ήμασταν απ’ αυτούς που είχαμε την τύχη να παρακολουθούμε συνέχεια τις προπονήσεις και ευχαριστιόμασταν προπόνηση (σ.σ. σαν εκείνον τον μπάρμπα που ευχαριστιόταν εμβόλιο στα σατυρικά βίντεο που κυκλοφορούν). Το γράφουμε και το εννοούμε, όμως, γιατί τόση δουλειά και τόση λεπτομέρεια στην τακτική βλέπεις σπάνια. Κι όμως, ο Γιαννίκης κάθε μέρα βελτίωνε και κάτι στους παίκτες του και σε συνεργασία με τον κ. Ντουρουντό είδαμε μία ομάδα που επί 3 μήνες έπαιζε ασταμάτητα με μόλις 14-15 παίκτες παιχνίδια μεγάλης σημασίας και υψηλής έντασης, με αδιάκοπο πρέσινγκ και το έκανε στο… άνετο. Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται με τηλεπροπόνηση από τη Γερμανία, όπως κατηγόρησαν κάποιοι τον κόουτς.

Καλή συνέχεια στον κόουτς Αργύρη και μακάρι να τον δούμε μαζί με τον συντοπίτη μας τον Δημήτρη Γραμμόζη να κάνουν μεγάλη καριέρα σε προηγμένα πρωταθλήματα!

Υ.Γ.1: Ειλικρινά δεν μπορούμε να μπούμε στο μυαλό κάποιων φιλάθλων που λένε ότι στο τέλος η ομάδα είχε εικόνα διάλυσης. Ξεχνάνε ότι είχαμε ένα ρόστερ 14-15 παικτών που τράβηξαν το κουπί όλη τη χρονιά και ότι αυτοί στις τελευταίες αγωνιστικές είτε ασθένησαν με covid είτε έληγαν τα συμβόλαιά τους και έπρεπε να προσέξουν από τραυματισμούς να μη χάσουν τη μεταγραφή; Ξεχνάνε ότι η ομάδα έμεινε απροπόνητη λόγω αυτής της κατάστασης από το ματς κυπέλλου με τον Ολυμπιακό και μετά; Ξεχνάνε ότι έπρεπε ο κόουτς να διαχειριστεί τις αντοχές των παικτών και έριχνε ανάλογα το βάρος στο πρωτάθλημα ή το κύπελλο για να μείνει ζωντανή και στους δύο στόχους η ομάδα;

Υ.Γ.2: Μη φάνε… Γιαννίκη στον Ατρόμητο, τους έχουμε γλάρο…

Υ.Γ.3: Καλωσορίζουμε στο μεγάλο μας τσίρκο τον Ιωνικό! Ήταν ακριβώς το νούμερο που έλειπε από την παράσταση για να απογειώσει τη Super League! Το τι πρέσβευε και τι πρεσβεύει κάθε γειτονιά της Αθήνας που έχει την τύχη να βρίσκεται στα «σαλόνια», το ξέρουμε από την εποχή που το 24 έγινε μεγαλύτερο του 25… Οι καταγγελίες για ομηρία του Εργοτέλη στην κερκίδα, για κινητά που τους πήραν κτλ είναι ακριβώς ό,τι μας έλειπε για να πάρουμε κι άλλα… σαββατοκύριακα πίσω.

Υ.Γ.4: Αχ αυτά τα ΜΜΕ… Ακούς εκεί να γράφουν ότι στο μπαράζ θα παίξουν Παναιτωλικός-Ξάνθη; Εκείνα τα παιδιά στον κάμπο ακόμα προπονούνται για να είναι έτοιμα για τα μεγάλα ματς; Αλήθεια, γιατί εξώδικο και όχι ασφαλιστικά μέτρα όπως συνηθίζεται σε παρόμοιες περιπτώσεις που κάποια ομάδα προσπαθεί να μπλοκάρει την επικύρωση της βαθμολογίας;

Υ.Γ.5: Πες, πες, ρίξε τη λάσπη στον ανεμιστήρα, όλο και κάτι θα μείνει. Δοκιμασμένη συνταγή από την εποχή του «Γκέμπελς». Και 100 αγωγές να κάνουν ο Χριστοβασίλης και ο Κάργας στον Κούγια, μέχρι να εκδικαστούν, μόνο χρόνο και χρήμα θα χάσουν.

Υ.Γ.6: Θερμό το καλοκαίρι που έρχεται. Το μισό ρόστερ του ΠΑΣ Γιάννινα πάει για αλλαγή και απαιτείται ποιοτική αναβάθμιση. Ομάδες όπως ΟΦΗ, Λαμία, Ατρόμητος δείχνουν υποψιασμένοι και δεν θα την ξαναπατήσουν τόσο εύκολα. Ο Ιωνικός έρχεται με δυνατές πλάτες πίσω του. Ο Αστέρας είναι πολύ έμπειρος για να κάνει το λάθος. Ο Μπέος ξέρει να φτιάχνει ομάδες. Μας έμειναν ο Απόλλωνας με τις γνωστές αυτοκαταστροφικές τάσεις και ο Παναιτωλικός, αν κερδίσει τα μπαράζ, γιατί διαφορετικά προβλέπουμε ότι θα χρυσώσουν το χάπι της Ξάνθης για τον περσινό υποβιβασμό της…

Υ.Γ.7: Δεν είναι και πολύ πιθανό να συνεχίσει στην Ελλάδα ο Γιαννίκης, όχι τόσο λόγω της οικογένειάς του που είναι στη Γερμανία, αλλά γιατί αν βάλεις κάτω τα πράγματα ψύχραιμα, από τη μία έχεις να επιλέξεις τη Super League της μιζέριας, της καχυποψίας, των καταγγελιών, όπου λόγο έχουν μόνο οι μεγάλοι και οι υπόλοιποι δεν δικαιούνται να ελπίζουν σε κάτι παραπάνω από τη… “χαρά” της συμμετοχής και από την άλλη το γερμανικό πρωτάθλημα, ακόμα και Γ’ κατηγορίας, με γήπεδα και προσέλευση κόσμου που δεν συγκρίνονται με την Ελλάδα. Είναι θεμιτό να επιθυμείς να γυρίσεις τρέχοντας στη Γερμανία. Το τι θα προτιμήσει, βέβαια, είναι στη δική του κρίση.