Τον ταλαντούχο ποδοσφαιριστή του ΠΑΣ Γιάννινα, Αλέξανδρο Λώλη, είχε καλεσμένο η σημερινή “Λακούβα” με τον Μιχάλη Μερτζιανίδη. O 18χρονος μεσοεπιθετικός από την Ηγουμενίτσα μίλησε για την εμπειρία του από την πρόσφατη συμμετοχή του με την Εθνική Ελπίδων, αλλά και για τη φετινή σεζόν, η οποία ήταν η πρώτη στη Super League και δεύτερη στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο με τη φανέλα του ΠΑΣ Γιάννινα.

Αναλυτικά όσα είπε στον Μιχάλη Μερτζιανίδη και τον ΔΩΔΩΝΗ SUPER FM 104,3:

Για την κλήση του στην Εθνική Ελπίδων και αν την περίμενε: «Είναι μεγάλη τιμή για κάθε παίκτη να τον καλεί η Εθνική της χώρας του, είμαι χαρούμενος ήταν η 2η κλήση μου και εύχομαι να έρθουν κι άλλες στο μέλλον».

Για το πως ήταν η εμπειρία: «Είναι από τις εμπειρίες που δεν ξεχνάς, γιατί είναι μεγάλη τιμή να σε καλεί η Εθνική Ελλάδος, εκπροσωπούμε τη χώρα μας και κάθε παιδί είναι ενθουσιασμένο από κάθε κλήση που του γίνεται είτε στην ανδρών είτε στις μικρές Εθνικές. Είμαι χαρούμενος, είναι η μεγαλύτερη τιμή που μπορεί να νιώσει ένας ποδοσφαιριστής να παίζει με το εθνόσημο».

Για το πως ξεκίνησε το ποδόσφαιρο: «Όπως όλοι στο χωριό μου, μετά στην Κ15 του ΠΑΣ Γιάννινα. Με είχε δει ο τότε προπονητής της Κ15 ο κ. Ανθυμιάδης. Ήταν δύσκολο να ενσωματωθώ στην αρχή γιατί ήταν και η απόσταση. Ερχόμουν 2 φορές την εβδομάδα στα Γιάννενα και στους αγώνες και έκανα πρόγραμμα στην ομάδα του χωριού μου ενδιάμεσα».

Για το πόσο σημαντικό να έχει δίπλα του ένας αθλητής την οικογένειά του: «Το πιο σημαντικό γιατί αυτούς εμπιστεύεσαι πάνω απ’ όλα και έχεις στήριξη».

Για την Κ17: «Εκεί είχα δυστυχώς έναν μεγάλο τραυματισμό στην αρχή που με κράτησε 6 μήνες εκτός. Ήταν δύσκολο γιατί δεν είχα προσαρμοστεί ακόμα στην πόλη, ήταν οι πρώτες μέρες που έμενα μόνιμα στην πόλη. Υπήρχαν σκέψεις ακόμα και να τα παρατήσω, αλλά στο τέλος πάντα σκεφτόμουν πιο καθαρά και το συζητούσα και με τον πατέρα μου και δεν υπήρχε τέτοια περίπτωση. Δόξα τον Θεό το ξεπέρασα και μπήκα πιο δυνατά στην επόμενη σεζόν. Ακολούθησαν όμορφες στιγμές μετά με την Κ17 και Κ19».

Για το στοιχείο που έκανε την Κ17 της δικής του περιόδου να ξεχωρίζει: «Όλο το σύνολο ταίριαξε μαζί με τον προπονητή τον κ. Μπαδήμα, αλλά και μεταξύ μας. Ο προπονητής έκανε τρομερή δουλειά γιατί δεν είχαμε γυμναστή. Μας βοήθησε και τον βοηθήσαμε κι εμείς. Έδεσαν όλοι μαζί μεταξύ τους κι αυτό ήταν το καθοριστικό στοιχείο. Φτάσαμε στο final-4 και παίξαμε με τον Ολυμπιακό που είναι πιο επαγγελματικά τα πράγματα εκεί και πιο προπονημένοι, παίκτες επαγγελματίες κτλ. Ήταν δύσκολο και δυστυχώς μόλις μπήκε το πρώτο γκολ καταρρεύσαμε, γιατί δεν είναι εύκολο να το διαχειριστείς σε αυτήν την ηλικία, να παίξεις έξυπνα και με μυαλό. Δεν υπήρχε ακόμα η ωριμότητα στο παιχνίδι μας να το διαχειριστούμε».

Για το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο πριν 2 χρόνια: «Κατά κάποιο τρόπο το περιμέναμε, αλλά ήταν και ξαφνικό και σίγουρα ενθουσιάζεσαι. Γι’ αυτό παλεύεις για να φτάσεις σ’ αυτό το σημείο. Ήταν η αρχή και ήταν το πρώτο μεγάλο βήμα».

Για το πρώτο του επαγγελματικό ματς πέρυσι με τον Πλατανιά: «Μ’ έχει σημαδέψει αυτό το ματς, αν και έπαιξα 10 λεπτά περίπου. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ, ήταν ωραία εμπειρία, κερδίζαμε 2-0, το χάρηκα πολύ και κατάλαβα ότι μπορεί να έκανα ντεμπούτο όταν κοίταξε ο κόουτς στον πάγκο».

Για τους προπονητές που στάθηκαν δίπλα του: «Όλοι με βοήθησαν όλοι άφησαν κάτι πάνω μου που με βοήθησαν να κάνω το κάτι παραπάνω».

Για το ντεμπούτο στη Super League στο παιχνίδι με τον Άρη: «Τελείως διαφορετικά τα πράγματα, αλλά χωρίς άγχος. Ήταν δύσκολο παιχνίδι, αλλά το διαχειριστήκαμε καλά σαν ομάδα κι εγώ προσωπικά».

Για το αν έχει άγχος στα παιχνίδια: «Δεν έχω άγχος στα παιχνίδια ποτέ, μόνο αν κάνω απανωτά λάθη ή μόνο αν μου πει κάποιος κάτι, γιατί δεν μου αρέσει να μου μιλάνε στο παιχνίδι».

Για τη θέση που ξεκίνησε το ποδόσφαιρο: «Έπαιζα αριστερό εξτρέμ ή μπακ χαφ. Μετά τον τραυματισμό έχασα λίγο τα τρεξίματά μου και τα πολλά πάνω κάτω στην πλευρά και με τον κ. Μπαδήμα γύρισα ως δεκάρι».

Για το αν του πρόσθεσε ευθύνη το γεγονός ότι τον πίστευαν οι άνθρωποι της ομάδας: «Δεν το έβλεπα έτσι. Ένιωθα ότι το κέρδισα αυτό και ο κ. Γιαννίκης έδειξε ότι όποιος αξίζει παίζει. Γι’ αυτό και φέτος δεν έπαιξα τόσο πολύ, αν και περίμενα να παίξω περισσότερο, αλλά αφού δεν το άξιζα, δεν έπαιζα. Είχα 3 μήνες που δεν πήρα ούτε παιχνίδι. Ίσως να μην το άξιζα. Δεν το έβλεπα όμως ως βάρος. Έλεγα ότι από τη στιγμή που κέρδισα από τον προπονητή μου αυτό που έπρεπε, τώρα πρέπει να κερδίσω αυτό που θέλω για ‘μενα μέσα στο γήπεδο».

Για τις καλές και άσχημες αναμνήσεις που έχει απ’ αυτά τα δύο χρόνια: «Στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο δεν έχω στιγμές που δεν θέλω να θυμάμαι. Δεν μου άρεσε ίσως που σταμάτησε πέρυσι το πρωτάθλημα, αλλά βγήκαμε κατηγορία. Ήταν για καλό. Φέτος αποκλειστήκαμε στο κύπελλο από τον Ολυμπιακό, φτάσαμε κοντά, αλλά και πάλι δείξαμε ποιοι είμαστε, ενώ στην αρχή της σεζόν κανένας δεν φανταζόταν που θα φτάναμε».

Για το ότι την ομάδα δεν την ένοιαζε το όνομα του εκάστοτε αντιπάλου της, αλλά να παίξει καλά: «Από τη στιγμή που έτσι το έβλεπε η ομάδα, έτσι το βλέπαμε κι εμείς. Ο ΠΑΣ Γιάννινα έτσι τα έβλεπε όλα τα ματς. Μπαίναμε και παίζαμε αυτό που ξέραμε, χωρίς να σκεφτόμαστε αν είναι ο Ολυμπιακός, ο ΠΑΟΚ ή ο Άρης. Αυτή ήταν η νοοτροπία μας, αυτό μας πέρασε ο προπονητής τα τελευταία 2 χρόνια, οπότε έτσι συνεχίζουμε. Μπορεί να ξάφνιασε τον υπόλοιπο κόσμο όλο αυτό, όχι όμως εμάς. Το βλέπαμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε, αν και δεν ήταν αυτονόητο. Το σημαντικό είναι όταν παίζεις να το χαίρεσαι και μαζί μ’ εμάς το χαιρόταν και ο κόσμος».

Για το τι ξέρει για τον κ. Μεταξά: «Ακόμα δεν τον έχω γνωρίσει, ό,τι ξέρετε εσείς ξέρω κι εγώ».

Για το αποτύπωμα που άφησε ο ΠΑΣ και την αναγνώριση από τον υπόλοιπο φίλαθλο κόσμο: «Δεν ήταν στόχος, αλλά το καταφέραμε κι αυτό και είμαστε χαρούμενοι. Παίξαμε καλό ποδόσφαιρο και είναι δίκαιο να το αναγνωρίζουν αυτό και φίλαθλοι άλλων ομάδων. Μπορεί να μην το περίμεναν πολλοί να φτάσουμε ημιτελικά κυπέλλου ή ότι θα μείνουμε εύκολα στην κατηγορία, αλλά παίξαμε ωραίο ποδόσφαιρο. Ήταν λογικό λίγο στο τέλος να βγει κούραση και να εστιάσουμε στο κύπελλο. Τα δε δύο τελευταία παιχνίδια δεν μπορούμε να πούμε πολλά, γιατί είχαμε πολλές απώλειες παικτών».

Για τον κόσμο και πόσο τους έλειψε: «Είναι σημαντικό κίνητρο η παρουσία κόσμου για να βρίσκεσαι στο χορτάρι και να παίζεις, ανυπομονώ να παίξω σε γεμάτο γήπεδο, γιατί θα είναι αλλιώς με τον κόσμο σε γεμάτο γήπεδο».

Για το αν υπήρχαν υπερβολικές απαιτήσεις από την ομάδα: «Είχα πει πέρυσι να περιμένετε πολλά και ανταποκρίθηκε άριστα η ομάδα. Φέτος θα πω να μη βάζετε όρια. Με το πιο μικρό ρόστερ δείξαμε ότι είμαστε για πολλά πράγματα. Δεν ξέρω βέβαια ακόμα ποιο θα είναι το ρόστερ, αλλά δεν πρέπει να βάζουμε όρια γιατί και πέρυσι δεν είχαμε έμπειρους παίκτες και μεγάλο ρόστερ κι όμως τα καταφέραμε».

Για τα παιχνίδια με τον Παναθηναϊκό: «Ήταν μια περίοδος που δεν έπαιζα, δεν ήμουν στα καλύτερά μου, όμως το χάρηκα απίστευτα αυτό που έγινε στα ματς με τον Παναθηναϊκό. Πήραμε διπλό στη Λεωφόρο που δεν ξέρω αν το έχει καταφέρει ξανά η ομάδα και πότε θα το ξανακάνει».

Για τους στόχους του για το μέλλον: «Θέλω να κάνω όσες περισσότερες συμμετοχές μπορώ, αν μπορώ και όλα τα ματς ακόμα καλύτερα. Είναι δύσκολο να κερδίσεις την εμπιστοσύνη ενός προπονητή και να κάνεις μια νέα αρχή, αλλά πιστεύω στον εαυτό μου, θα προσπαθήσω να κάνω τον προπονητή να πιστέψει σ΄εμένα και να κάνω όσο καλύτερη σεζόν μπορώ. Αν έρθουν οι συμμετοχές θα έρθουν και γκολ και ασίστ κτλ, προέχει να βοηθήσω την ομάδα όσο μπορώ».

Για το αν φοβάται τη δουλειά: «Δεν με βοηθάει το σώμα μου να αντεπεξέλθω άριστα στις απαιτήσεις της Super League, αλλά δεν νομίζω ότι είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα. Από τη στιγμή που έχω την εμπιστοσύνη του γυμναστή και το πρόγραμμά μου δεν έχω να φοβηθώ κάτι».

Για τις «σειρήνες» που ακούγονται για εκείνον: «Το πιο σημαντικό είναι στο γήπεδο να κάνεις τη δουλειά σου σωστά και από εκεί και πέρα ό,τι είναι να γίνει θα γίνει. Εγώ συγκεντρώνομαι να κάνω όσο περισσότερες συμμετοχές και να κάνω ό,τι καλύτερο για την ομάδα και τα καλύτερα θα έρθουν».

Για το ποιους ένιωσε κοντά του στην ομάδα: «Το μυστικό της επιτυχίας ήταν ότι όλοι ήμασταν δεμένοι, είτε έφυγαν στα μέσα είτε ήρθαν στα μέσα της σεζόν, παιδιά που ήραν πέρυσι ή φέτος. Ήμασταν όλοι πολύ κοντά. Αν για κάποιο λόγο δεν ήσουν καλά θα σε ρώταγαν τι έχεις και θα σε βοηθούσαν».

Ακούστε όλη τη συνέντευξη ΕΔΩ