Και φτάσαμε …στο «παρά πέντε». Πέντε κρίσιμοι τελικοί απομένουν για να δούμε αν ο ΠΑΣ θα είναι και του χρόνου στα «σαλόνια» ή … «στ’ αλώνια», αρχής γενομένης με τον αγώνα του Σαββάτου στο Περιστέρι με τον θεωρητικά αδιάφορο Ατρόμητο που όμως, έστω και αγωνιζόμενος «χαλαρά» και χωρίς ουσιαστικό κίνητρο, δεν δείχνει να χαρίζεται σε κανέναν που καίγεται για βαθμούς.
Το ζητούμενο πλέον δεν είναι το ποιος φταίει που ο ΠΑΣ έφτασε στο …πάρα πέντε να ψάχνεται για την σωτηρία του, αλλά πως θα καταφέρει να την πετύχει αυτή με τα δεδομένα προβλήματα που αντιμετωπίζει, κυρίως στο αγωνιστικό του κομμάτι, γιατί υπάρχει και το εξωαγωνιστικό, που όμως αυτή την στιγμή περνάει σε δεύτερη μοίρα και δεν είναι άλλο από την αδυναμία του προέδρου να ασχοληθεί ενεργά στα δρώμενα, κάτι που είναι αισθητό, δεδομένου του ότι το κύρος, την εμπειρία και την προσωπικότητά του, κάνεις δεν μπορεί να τα αντικαταστήσει.
Στο … «πάρα πέντε» λοιπόν δεν μπορούν να αλλάξουν πολλά πράγματα στην ομάδα, σε οποιαδήποτε ομάδα και το σίγουρο είναι πως η αποδοκιμασία ή η απαίτηση αλλαγής προσώπων, δεν είναι αυτό που χρειάζεται στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή.
Αυτό που μπορεί να αλλάξει, είναι η αλλαγή νοοτροπίας και προσέγγισης του τρόπου που πρέπει να αγωνισθεί στο εξής η ομάδα ώστε να πέτυχει το επιθυμητό αποτέλεσμα της παραμονής.
Και αυτό ο μόνος που μπορεί και είναι αρμόδιος να το κάνει είναι ο προπονητής.
Ο τωρινός κόουτς του ΠΑΣ , σίγουρα δεν είναι άμοιρος ευθυνών της κακής πορείας της ομάδας, παρότι πρέπει να του αναγνωριστούν τα ελαφρυντικά των τραυματισμών βασικών ποδοσφαιριστών του.
Όμως, κάνεις δεν μπορεί να πει με σιγουριά πως αν τους είχε στην διάθεσή του η πορεία θα ήταν πολύ καλύτερη, μιας και η αδυναμία του ρόστερ ήταν φανερή από την καλοκαιρινή προετοιμασία της ομάδας, που βέβαια το είχε αποδεχθεί, ενώ δεν έδειχνε καμία ανησυχία, σύμφωνα τουλάχιστον με τις αισιόδοξες δηλώσεις που έκανε μέχρι τον Δεκέμβριο, παρά τα άσχημα αποτελέσματα .
Οπότε όσο μερίδιο θα του αναλογούσε σε όποια επιτυχία, αντίστοιχα πλέον του αναλογεί και σε όποια αποτυχία.
Το άσχημο γι’ αυτόν είναι ότι ελλείψει παρουσίας ηγετικών διοικητικών παραγόντων με κύρος, αλλά και ποδοσφαιριστών με μεγάλη χρονική διάρκεια στην ομάδα, και μεγάλων προσδοκιών από αυτούς, όλες οι απαιτήσεις και οι εντός γηπέδου αποδοκιμασίες, επικεντρώνονται στο πρόσωπο του, λες κι αυτός είναι το μοναδικό πρόβλημα και ο μοναδικός υπαίτιος της κακής πορείας, της όποιας ήττας, ισοπαλίας ή κακής εμφάνισης του ΠΑΣ. Αυτό είναι άδικο.
Δεν μπορεί για όλα να φταίει ο κόουτς, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να φταίει και ο … «κανένας», οπότε το βάρος το παίρνει αυτός ελλείψει άλλων…
Βέβαια ούτε μπράβο μπορείς να του πεις μετά από μια ήττα στο Ζωσιμάδες από τον ΟΦΗ, αλλά κι ούτε έχει νόημα μετά από κάθε στραβό αποτέλεσμα να ζητείται η κεφαλή του επί πίνακι, ειδικά αυτή την χρονική στιγμή, μιας και αν δεχθούμε ότι ήταν λάθος η επιλογή του, τότε θα ήταν ακόμη μεγαλύτερο λάθος η απομάκρυνσή του.
Να έρθει δηλαδή ποιος στην θέση του;… Πόσοι τεχνικοί υπάρχουν στην Ελλάδα σήμερα διαθέσιμοι «ναυαγοσώστες», με διαθέσιμους συνεργάτες, αλλά και πόσοι αξιόλογοι θα έπαιρναν το ρίσκο να έρθουν τώρα στην ομάδα;… Η λύση, δε, ξένου με άγνωστη την Ελληνική πραγματικότητα, δεν προσφέρεται καν για συζήτηση
Αλλά και μια αντικατάσταση προπονητή, το μόνο που μπορεί να προσφέρει, πλέον, είναι στην ψυχολογία, μιας και δεν υπάρχουν χρονικά περιθώρια καμίας αγωνιστικής αλλαγής. Αυτό είναι το λεγόμενο «ηλεκτροσόκ» που ίσως να επιφέρει ένα νέο πρόσωπο, όμως κι αυτό δεν είναι πάντα σίγουρο ότι επιτυγχάνεται.
Η λύση είναι ο Στάικος και το επιτελείο του να συνεργαστούν ακόμη περισσότερο με τους ποδοσφαιριστές, σε αυτό το κομμάτι και να πεισθούν πρωτίστως οι ίδιοι ότι αξίζουν να ανήκουν στην ελίτ του Ελληνικού ποδοσφαίρου και δικαιούνται την παραμονή τους σε αυτή . Άλλωστε η διοικητική στήριξη όλων τους , καθ’ όλη την διάρκεια της χρονιάς, είναι πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα και αυτός, από μόνος του, είναι αρκετός λόγος οι επόμενες εμφανίσεις τους να πείσουν τουλάχιστον για την προσπάθεια, ανεξαρτήτως των τελικών αποτελεσμάτων , που σίγουρα θα είναι θετικά αν υπάρξει η ανάλογη προσπάθεια. Γιατί σε αυτό το πρωτάθλημα, σε αυτό το επίπεδο, αγώνων playouts, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, κερδίζει αυτός που θέλει τον αγώνα περισσότερο.
Υ.Γ.1: Το να ζητάς συγνώμη είναι θεμιτό και θαρραλέο. Αλλά όταν επαναλαμβάνεται απλά δείχνει παραδοχή του ότι κάτι δεν κάνεις καλά και δεν φροντίζεις να το διορθώσεις. Αν υποβιβαστεί μια ομάδα και αναλάβει τις ευθύνες ο προπονητής και ζητήσουν συγνώμη οι παίχτες, θα αλλάξει άραγε ο βαθμολογικός πίνακας;….ή το συγνώμη και η ανάληψη ευθυνών σημαίνει ότι την επόμενη χρονιά θα αναλάβουν και την οικονομική ζημιά; Γιατί Β’ εθνική σημαίνει απλά οικονομική καταστροφή και εξαφάνιση, όχι απλά της ομάδας, αλλά και της πόλης από το ενεργό ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι…
Υ.Γ.2: Ανέλαβε τις ευθύνες ο προπονητής του Παναιτωλικού για την ήττα με την Λαμία μετατοπίζοντάς τες όμως συγχρόνως στους ποδοσφαιριστές του! Θα είχε ενδιαφέρον να δήλωνε και τι ακριβώς σημαίνει η ανάληψη των ευθυνών εκ μέρους του και πιο το κόστος γι’ αυτόν. Έτσι για να καταλάβουμε και την ουσία αυτής της έκφρασης στο Ελληνικό ποδόσφαιρο…
Υ.Γ.3: Αυτό το «να φύγει ο Χριστοβασίλης», που επιθυμεί μερίδα οπαδών, προσωπικά δεν το αντιλαμβάνομαι, όταν απλά αναφέρεται χωρίς να υπάρχει συνέχεια στον λόγο. Να φύγει για να έρθει ποιος;… Ο Καμίνσκι; Ή να φύγει και … «έχει ο Θεός;». Επίσης, πόσοι είναι πρόθυμοι αυτή την εποχή να επενδύσουν στο Ελληνικό ποδόσφαιρο με όλα αυτά τα «όμορφα» που διαδραματίζονται σε αυτό;…
