Επιτέλους το πολυαναμενόμενο «ουφ» ήρθε το Σάββατο το βράδυ. Ο ΠΑΣ Γιάννινα πέτυχε την παραμονή του μία αγωνιστική πριν το φινάλε της Super League και μάλιστα με ασυνήθιστο και παλικαρίσιο νικηφόρο ξέσπασμα στο φινάλε, στο οποίο θα πίστευε κανείς ότι τα πόδια θα ήταν πολύ βαριά για να αντέξουν στην πίεση.
Βγήκε ένα μεγάλο κέρδος τη φετινή σεζόν. Αφορά τον τρόπο που έμαθε να αντιδράει η ομάδα και να δείχνει χαρακτήρα και μέταλλο. Παρότι η απειρία αρκετών παικτών δεν μας προϊδέαζε ότι θα μπορούσε να το κάνει, εν τούτοις είδαμε τον ΠΑΣ να μετατρέπεται σε… αρνητή ήττας σε δύσκολες στιγμές! Μάζεψε 12 βαθμούς από παιχνίδια στα οποία βρέθηκε πίσω στο σκορ. Μάλιστα 2 φορές ισοφάρισε 2 τέρματα διαφοράς (Ιωνικό και Ολυμπιακό) και 2 φορές έκανε ολοκληρωτική ανατροπή (Αστέρα Τρίπολης στον Α’ γύρο και Παναιτωλικό στα πλέι άουτ). Είδαμε επίσης τον ΠΑΣ να κερδίζει τρία σερί ματς στα αγχωτικά πλέι άουτ, κάτι που κάνει πολύ σπάνια.
Κι εδώ να διορθώσουμε και μία ερώτηση που κάναμε στη συνέντευξη τύπου στον κ. Στάικο και να διευκρινίσουμε ότι τρεις σερί νίκες έχει ξαναπετύχει ο ΠΑΣ Γιάννινα καί επί Χριστόπουλου καί στο ξεκίνημα του Πετράκη στον πάγκο και μετέπειτα το ’15 και το ’16, όπως και επί Γιαννίκη. Μένει, λοιπόν, πεδίον δόξης λαμπρό το Σάββατο με τον Λεβαδειακό για την 4η νίκη, που αυτή θα είναι όντως ρεκόρ σερί νικών στο πρωτάθλημα της Super League.
Εν τέλει, όλο αυτό το «σκωτσέτζικο ντους» στο οποίο υπέβαλε η ομάδα τον κόσμο της με το «πέφτω», «μένω», «μένω εύκολα», «βυθίζομαι», «σώζομαι πανηγυρικά», να οδήγησε και μερίδα του κόσμου στα… χάπια. Ήταν μια τρέλα αυτό που γινόταν σε κάθε αγώνα! Οπότε δεν μπορείς να κατηγορήσεις κανέναν για τα αρνητικά συμπεράσματα που έβγαιναν κατά καιρούς.
Μία καλή συμβουλή για το μέλλον, πάντως, για να φύγει η τοξικότητα πάνω από τους «Ζωσιμάδες», είναι να ξεκινάνε όλοι στην αρχή κάθε σεζόν λέγοντας «αυτή η ομάδα δεν θα πέσει». Γιατί στην προσπάθειά τους οι «τα λέγαμε εμείς» να δικαιωθούν, παρακαλάνε όλη τη χρονιά να χάνει η ομάδα και να κάνει λάθη ο προπονητής…
Ο έτερος τρόπος να φύγει η τοξικότητα, αλλά και για να εκληφθεί ως «μάθημα» η φετινή αγχωτική σεζόν, είναι να γίνεται σωστός σχεδιασμός από την αρχή (σ.σ. δεν θα μας ξανασώσει Μουντιάλ Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου), να γίνονται κάποιες μικρές οικονομικές υπερβάσεις για κομβικές θέσεις, όπως τερματοφύλακας, χαφ και σέντερ φορ, να τίθενται υψηλότεροι και όχι μίζεροι στόχοι και να υπάρχει σεβασμός στον κόσμο, που στα δύσκολα φέτος δεν λάκισε, αλλά ήρθε μαζικά στο γήπεδο. Η συγκλονιστική παρουσία στα πλέι άουτ αποδεικνύει ότι ο κόσμος θέλει να είναι «παρών». Ας του δοθεί η δυνατότητα με φθηνά διαρκείας να είναι στις εξέδρες και του χρόνου.
Όσον αφορά την ατομική κριτική των παικτών που συνηθίζουμε να κάνουμε μετά τα ματς, σήμερα δεν έχει κάποιο νόημα, αφού φτάσαμε στο τέλος. Ούτως ή άλλως ήταν και φτωχό από άποψη στατιστικών το ματς με τον Αστέρα.
Εν συντομία μόνο θα μείνουμε σε μερικά παιδιά, όπως ο Αθανασίου που έκανε ένα πολύ καλό παιχνίδι, εξουδετέρωσε δύο καλά σουτ του Μπαρτόλο και ήταν σταθερός σε όλο το ματς. Εξελίσσεται σε τερματοφύλακα που μπορείς να δείξεις εμπιστοσύνη.
Φυσικά θα αναφερθούμε στον Κόντε που πρόλαβε το τελευταίο παιχνίδι στους «Ζωσιμάδες» και ελπίζουμε να ανανεώσει και του χρόνου για να κλείσει έτσι όπως πρέπει το κεφάλαιο του ΠΑΣ Γιάννινα.
Και τρίτον τον Καραχάλιο που κι αυτός έστω και για λίγο έπαιξε μετά τον τραυματισμό που τον άφησε 2,5 μήνες έξω.
Το θερμό και παρατεταμένο χειροκρότημα του κόσμου στις αλλαγές Κόντε και Καραχάλιου ήταν ένα ξεκάθαρο μήνυμα αναγνώρισης της προσφοράς τους.
Υ.Γ.: Αξίζουν πολλά μπράβο στους παίκτες του Αστέρα Τρίπολης και τον τερματοφύλακα Ν. Παπαδόπουλο, που συνέδραμαν οικονομικά για την αποκατάσταση του Δημήτρη, του φίλου του ΠΑΣ Γιάννινα που έπεσε θύμα της τυφλής οπαδικής βίας στα Σεισμόπληκτα.
Υ.Γ. 2: Αυτή η διοίκηση του Αστέρα που άλλαξε τρεις προπονητές και που φαγώθηκε πέρυσι να πληρώσει τη ρήτρα του Μεταξά και να του απλώσει χιλιάδες ευρώ στο διάβα του, από τα Γιάννενα ως την Τρίπολη, μπορεί να μας απαντήσει πόσα πλήρωσε σε προπονητές φέτος για να τερματίσουν τελικά πάλι πίσω από τον ΠΑΣ Γιάννινα; Άντε του χρόνου πάλι…
