Σήμερα είμαστε στη δύσκολη θέση να αποχαιρετίσουμε με βαθιά θλίψη τον Γιώργο Χριστοβασίλη, που για τον ΠΑΣ Γιάννινα ήταν -όχι απλά ένας πρόεδρος- αλλά ένας ποδοσφαιρικός πατέρας, ένας άνθρωπος που δίδαξε τι θα πει διοικώ με σύνεση και εμπιστοσύνη στις επιλογές μου και που για το τοξικό περιβάλλον του ελληνικού ποδοσφαίρου ήταν το διαφορετικό, ήταν η ήρεμη δύναμη.
Το διοικητικό μοντέλο που εφάρμοσε, ειδικά την τελευταία δεκαετία, είναι ένα μοντέλο που δεν αντιγράφεται, όσο κι αν προσπαθήσει κάποιος, γιατί δεν στηριζόταν στο χρήμα και την ανυπομονησία για άμεσα αποτελέσματα, αλλά στην αγάπη για το νέο και το άφθαρτο, την ακλόνητη πίστη και στήριξη σε αυτό, την έλλειψη παρεμβατικότητας στο έργο προπονητή και παικτών και τη δύσκολη ισορροπία μεταξύ των παραγόντων, ειδικά των «μεγάλων» ομάδων, που με το καλημέρα της σεζόν σε καλούν να επιλέξεις «είσαι μ’ εμάς ή με τους άλλους;».
Δεν ήταν ίσως ο πρόεδρος των μεγάλων έργων ούτε φυσικά των μεγάλων λόγων. Όμως, ήταν ένας παράγοντας επικεντρωμένος στο να φέρει εις πέρας ένα βασικό έργο, να έχει μία αξιοπρεπή ομάδα που θα δίνει κάθε χρόνο το στίγμα της και δεν θα είναι ούτε παρίας ούτε λαθρεπιβάτης στην… άμαξα της Super League. Και το κατάφερε στο απόλυτο. Ο ΠΑΣ Γιάννινα ήταν μία ομάδα πρότυπο για το πώς ξεπερνούσε όλες τις δυσκολίες και έκανε μεγάλες πορείες, χωρίς να ξοδεύει πακτωλό χρημάτων, αντιθέτως έκανε και έσοδα.
Μέσα απ’ αυτή τη δύσκολη διαδικασία που επέλεξε να διοικεί δεν απέκτησε χειροκροτητές στο γήπεδο ούτε άκουσε πολλές φορές το σύνθημα «είναι τρελός ο πρόεδρος». Αντιθέτως συναντούσε κάθε Ιούνιο και Ιούλιο δυσπιστία για τις επιλογές του και μετά, όταν τον Μάιο όλοι πανηγύριζαν, ξεχνούσαν τη δική του συμβολή και υπομονή. Ήταν ένα από τα παράπονά του αυτό, αλλά ήταν τόσο αξιοπρεπής που δεν τον ενδιέφερε να πάρει εκείνος τη δόξα από τα δικά του παιδιά, δηλαδή τους παίκτες και τους προπονητές.
Πολλές φορές ακουγόταν ότι δεν είχε όραμα, αλλά κάνοντας ο καθένας τον απολογισμό αυτών των 15 ετών, ίσως να συνειδητοποιήσει ότι το όραμα μάς το εμφύσησε χωρίς να το καταλάβουμε. Οραματιζόταν και έφτιαξε μία ομάδα αυτάρκη που επιβιώνει με τα δικά της έσοδα από τηλεοπτικά και πωλήσεις παικτών και εσχάτως από τα ποσοστά του στοιχήματος. Έδειχνε εμπιστοσύνη στους νέους. Έκανε την επιλογή των ταλέντων σε συνδυασμό πάντα με τον καλό τους χαρακτήρα. Τους έδινε στήριξη, έδειχνε εμπιστοσύνη, υπομονή, κράταγε μία οικογένεια τα αποδυτήρια, προσέγγιζε τα πράγματα με ρεαλισμό που δεν είναι εύκολος στο ποδόσφαιρο που κυριαρχεί το συναίσθημα και το θυμικό και εφάρμοσε ένα οικονομικό πλάνο χωρίς ακρότητες.
Γενικώς ο Χριστοβασίλης δεν καβαλούσε το κύμα επιλέγοντας τα «σίγουρα» πρόσωπα, αλλά ήταν άνθρωπος που -ίσως και λόγω της επιχειρηματικής του ιδιότητας ή και λόγω ανάγκης- να κατέληγε στα ρίσκα.
Αναμφισβήτητα κατατάσσεται στην ιστορία ως ο κορυφαίος όλων των προέδρων, ως ο άνθρωπος που μπόρεσε να δημιουργήσει μία σύνδεση της σύγχρονης ιστορίας της ομάδας με τη μακρινή δεκαετία του ’70 και να δημιουργήσει για τις νεότερες γενιές φιλάθλων, νέες διηγήσεις επιτυχιών και κατορθωμάτων.
Πάντα η ιστορία αξιολογεί καλύτερα, ειδικά όταν θα έρθουν οι συγκρίσεις με όσα ακολουθήσουν στο μέλλον, αλλά στην παρούσα στιγμή ο εκλιπών αφήνει ένα μεγάλο κενό, τόσο στην ομάδα όσο και στην οικογένειά του, όπως αφήνει κενό και ως φυσική παρουσία για όλους εμάς που είχαμε την τύχη να τον συναντούμε και να συνομιλούμε μαζί του.
Είναι αυτονόητο ότι η πόλη πρέπει να τιμήσει τη μνήμη του και την προσφορά του ως αναμορφωτή στα τοπικά αθλητικά δρώμενα, αλλά και του ίδιου ως ανθρώπου της προσφοράς, αφού βοήθησε πολλούς αθόρυβα χωρίς ποτέ να ακουστεί τίποτα.
Αιωνία του η μνήμη… Τον ευχαριστούμε για όλες τις μεγάλες στιγμές που μας χάρισε και ευχόμαστε δύναμη και κουράγιο στην οικογένειά του.
