Στο ποδόσφαιρο ο κόσμος ενθουσιάζεται με τις πολλές ντρίμπλες, τα τακουνάκια, τα τσαλιμάκια κτλ, αλλά δεν θα βρείτε πλέον πολλούς προπονητές που να τα προτιμούν. Για την ακρίβεια κανέναν. Όλοι ζητάνε απλότητα, γρήγορες πάσες, κινήσεις χωρίς την μπάλα κτλ. Δεν τους ενδιαφέρει να μπαίνουν γκολ με ανάποδα ψαλιδάκια ή σαν του Μαραντόνα που πέρασε όλη την άμυνα της Αγγλίας στο Μουντιάλ του 1986. Τους ενδιαφέρει να μπαίνει γκολ κι ας είναι και σαν του… Βουτσά στη γνωστή ταινία που χαμογελούσε στην κερκίδα και η μπάλα τον βρήκε κατά λάθος στο κεφάλι…
Το ίδιο απλό καμιά φορά είναι και το να διοικείς. Πρώτα πρέπει να ρωτήσεις τον εαυτό σου «ποιος είναι ο στόχος; Μου προκύπτουν νέες προκλήσεις που θέλω να τις αντιμετωπίσω;». Μετά ρωτάς «διακυβεύεται κάτι για μία θέση πάνω ή κάτω;». Και τρίτη ερώτηση «με ποιους και τι έκανα πέρυσι;».
Αν στις παραπάνω ερωτήσεις η απάντηση είναι «θέλω κάτι καλύτερο από πέρυσι», τότε είναι απλά τα πράγματα. Αυξάνεις το μπάτζετ, αλλάζεις αυτούς που έπιασαν ταβάνι και προχωράς ως το σημείο που νιώθεις σίγουρος ότι αντέχεις οικονομικά και ότι ο νέος στόχος επιτυγχάνεται.
Αν ο στόχος επετεύχθη και δεν τον αλλάζεις για τη νέα χρονιά, τότε επίσης τα πράγματα είναι απλά. Διώχνεις εκείνους που δεν πέρασαν τον πήχη ποτέ, κρατάς αυτούς που τον πέρασαν άνετα και αποφασίζεις τι θα κάνεις με εκείνους που έριξαν δύο φορές τον πήχη και τον πέρασαν μία. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν διώχνεις τους πετυχημένους για να πάρεις νέα ρίσκα.
Υπάρχει κι ένα άλλο μοντέλο του «πάμε κι όπου βγει», αλλά αυτό καλύτερα να αποφεύγεται… για ευνόητους λόγους.
Το απλό, πάντως, είναι και σχετικό, γιατί έχει να κάνει με την οπτική γωνία που βλέπεις κάποια πράγματα. Αλλιώς τα βλέπεις από ψηλά στην κερκίδα, αλλιώς από την τηλεόραση και αλλιώς όταν παίζεις ο ίδιος.
Ομοίως, αλλιώς φαίνονται τα πράγματα όταν διοικεί άλλος και πρέπει να πάρει εκείνος τις αποφάσεις, αλλιώς όταν διοικείς ο ίδιος και υφίστασαι όλες τις επιπτώσεις καλών και κακών αποφάσεων.
Εν κατακλείδι, όλος ο παραπάνω «πρόλογος» για να καταλήξουμε στον… «επίλογο» και στο πως άραγε θα επιλέξουν να κινηθούν οι Παναγιώτης και Γιάννης Χριστοβασίλης μέσα σε όλο αυτό που ανοίγεται μπροστά τους. Αναλαμβάνουν μία ιστορική ΠΑΕ, η οποία αποτελεί σημείο αναφοράς τα τελευταία χρόνια στο ελληνικό ποδόσφαιρο και πρέπει να διαφυλάξουν ως κόρη οφθαλμού αυτό που τους παρέδωσε ο πατέρας τους.
Το κυριότερο δε, είναι να αποτιμήσουν σωστά την προσφορά του καθενός και να μη φοβηθούν να διορθώσουν λάθη, όταν τα αναγνωρίσουν, γιατί η διοίκηση μίας ΠΑΕ είναι μία συνεχής μάχη μεταξύ καλών, κακών και δύσκολων αποφάσεων. Αλίμονο αν ήταν όλοι τέλειοι, γιατί τότε δεν θα είχε καμία αξία η νίκη, αφού όλοι θα ήταν νικητές.
Πραγματικά θα ευχηθούμε καλή επιτυχία, αντοχή και δύναμη στο έργο των αδερφών Χριστοβασίλη και να διαγράψουν τη δική τους ξεχωριστή ιστορία στην ομάδα.
