Όταν κανείς σκέφτεται το ποδόσφαιρο και τους κορυφαίους παίκτες του, συνήθως εικόνες του Μεσι και του Ρόναλντο πετάγονται στο μυαλό του. Όμως, ποιος θα εξυμνήσει το ποδόσφαιρο γυναικών, ένα άθλημα το οποίο αξίζει την ίδια αναγνώριση, τόσο σε φήμη όσο και σε μισθό; Από προσωπική εμπειρία, όσες φορές άκουγα φίλες μου να συζητάνε για την επιθυμία τους για ενασχόληση με το ποδόσφαιρο, ακολουθούσε η φράση «ναι, αλλά αυτά δεν είναι για κορίτσια».
Σε ένα σχολικό προαύλιο, ένα κορίτσι με φανέλα της αγαπημένης του ομάδας κρατάει σφιχτά μια μπάλα. Αυτό το κορίτσι ήταν μια κοπέλα από το χωριό μου, η Χριστίνα. Εκείνη πήγαινε ακόμη και σαν σε χόμπι το ποδόσφαιρο μέχρι να πάει λύκειο. Αλλά τότε ήταν που τα πράγματα έγιναν δυσκολότερα για εκείνη. Έπειτα, αποφάσισε να ασχοληθεί με μια πιο «σοβαρή» καριέρα. Αποφάσισε να ακολουθήσει μια πιο επαγγελματική καριέρα, ακολουθώντας θεωρητική κατεύθυνση. Με αυτό το τρόπο, θάφτηκαν τα όνειρα της. Τα αγόρια παίζουν μεταξύ τους, γελάνε, ανταγωνίζονται. Εκείνη πλησιάζει διστακτικά. «Όχι, δεν παίζουμε με κορίτσια», της λένε, και επιστρέφουν στο παιχνίδι τους. Το κορίτσι κοιτά τη μπάλα στα χέρια της και την αφήνει να κυλήσει.
Σε μια ακαδημία ποδοσφαίρου, δύο γήπεδα χωρίζονται με ένα συρματόπλεγμα. Η «ισχυρή» ομάδα είναι εκείνη των αγοριών και η «αδύναμη» εκείνη των κοριτσιών. Εκείνα τα κορίτσια πολύ πιο δύσκολα θα πάνε σε επαγγελματικό πρωτάθλημα από ό,τι τα αγόρια. Τα κορίτσια θα πρέπει να πείσουν τοyς γονείς τους να τα αφήσουν άλλη μια χρονιά στο χώρο του ποδοσφαίρου. Μπορεί κάποιες από αυτές να τις κόψουν οι γονείς τους από το επάγγελμα των ονείρων του. Και έτσι, άλλο ένα όνειρο φεύγει από τα μάτια τους. Από τη μία, οι άντρες προπονούνται με επαγγελματικά προγράμματα, προπονητές πλήρους απασχόλησης και ακριβά εξοπλισμένα αποδυτήρια. Από την άλλη, τα κορίτσια προπονούνται με δανεικές φανέλες, σε μισή ώρα χρόνου και χωρίς φυσικοθεραπευτή.
Στις τηλεοράσεις μας, η εικόνα του ανδρικού ποδοσφαίρου κυριαρχεί. Κάθε Σαββατοκύριακο μεταδόσεις, αφιερώματα, αναλύσεις, σχολιασμοί. Στις ομάδες των social media, γυναίκες σχολιάστριες των αγώνων χλευάζονται ανελέητα. Δεν θεωρούνται ότι έχουν το «πνεύμα» των αντρών. Είναι άδικο να κρίνεται κάποιος μόνο και μόνο από το φύλο του. Ειδικά στο χώρο επαγγέλματος. Δεν έχει σημασία το πόση δουλειά έχει ρίξει κάποιος, στο τέλος της ημέρας παραμένει γυναίκα, σύμφωνα με τα πατριαρχικά δεδομένα. Και με την ίδια λογική, δεν αξίζει την προσοχή τους. Όταν παίζουν οι γυναίκες; Ίσως μια υποσημείωση στο κάτω μέρος της οθόνης, ίσως μια live μετάδοση που κανείς δεν προωθεί. Λες και το θέαμα είναι λιγότερο όταν το προσφέρουν γυναίκες.
Σε ένα επαγγελματικό γήπεδο, μια γυναικεία ομάδα κατακτά το πρωτάθλημα. Χωρίς πυροτεχνήματα, χωρίς sold-out εισιτήρια, χωρίς τηλεοπτική κάλυψη. Μονάχα μερικοί γονείς και φίλοι στις κερκίδες, να φωνάζουν δυνατά για να γεμίσουν τη σιωπή.
Σε μια συνέντευξη, μια ποδοσφαιρίστρια λέει ότι χρειάζεται να δουλεύει part-time ως σερβιτόρα για να πληρώνει τα μεταφορικά της στις προπονήσεις. Ενώ οι άνδρες συνάδελφοί της κλείνουν χορηγίες εκατομμυρίων, εκείνη παλεύει για ένα ζευγάρι παπούτσια.
Σε ένα σπίτι, ένα μικρό κορίτσι βλέπει τον πρώτο της αγώνα γυναικείου ποδοσφαίρου. Τα μάτια της λάμπουν. «Και εγώ μπορώ», λέει, και την επόμενη μέρα ζητά από τη μαμά της να την γράψει σε ομάδα. Η αλλαγή ξεκινά με μία εικόνα, μία εκπροσώπηση, μία ευκαιρία.
Το ποδόσφαιρο δεν έχει φύλο. Έχει πάθος, ιδρώτα, επιμονή. Κι όμως, η ιστορία του έχει γραφτεί κυρίως από άνδρες — όχι γιατί οι γυναίκες δεν προσπάθησαν, αλλά γιατί δεν τους δόθηκε ο χώρος. Ήρθε η ώρα να ξαναγράψουμε την ιστορία. Με ίση φωνή, ίσες ευκαιρίες, ίση προβολή.
