Όχι δεν πρόκειται για διαφήμιση κάποιου προϊόντος, ή για κάτι που δεν αφορά το ποδόσφαιρο ή γενικότερα τον αθλητισμό. Πρόκειται για την “ελληνοποίηση” του ρόστερ στο 90% από τον ΠΑΣ Γιάννινα, κάτι που σπάνια βλέπουμε πλέον. Και σαν να μην φτάνει μόνο αυτό, προωθούνται και αρκετά παιδιά από τις ακαδημίες όπως είναι ο Μαυροπάνος. Από την στιγμή όμως που τα πρωταθλήματα γίνανε επαγγελματικά και το marketing ενσωματώθηκε για τα καλά στον ποδοσφαιρικό χάρτη, ξεφεύγοντας οικονομικά πάμπολλες φορές, είναι λογικό αλλά όχι δικαιολογημένο, να βλέπουμε περισσότερο το ξένο στοιχείο.

Κάτι που πολλοί ξεχνάνε είναι το γεγονός ότι πρόκειται για ένα Ελληνικό πρωτάθλημα, από το οποίο λείπουν οι ομογενείς του. Και καλά που βρίσκεται και ο ΠΑΣ να μας θυμίζει την ύπαρξη του “Ελληνισμού” εντός αγωνιστικού χώρου. Οι γαλανόλευκοι αγωνίστηκαν σήμερα με εννιά Έλληνες παρακαλώ, έναν ξένο (τον Λίλα), και έναν άνθρωπο που είναι μισός Έλληνας και μισός Βραζιλιάνος (τον Bruno Χαλκιαδάκη), ο οποίος μπορεί να υπαχθεί εν μέρει στο Ελληνικό κομμάτι και έτσι αυτόματα να πάμε στους δέκα.

Δεν χρειάζεται να κάνει κάποιος πολλά για να διαπιστώσει ότι όντως επαληθεύομαι. Απλά δείτε τα υπόλοιπα ρόστερ στην Superleague και βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Τι θέλω να πω; Δεν υπάρχει λόγος να πάμε και πολύ μακριά. Το καλοκαίρι ο ΠΑΟΚ αντιμετώπισε την Ολιμπίκ Ντόνετσκ σε διπλές αναμετρήσεις. Και στα δύο παιχνίδια παρατάχθηκε στην αρχική ενδεκάδα μόνο με ξένους ποδοσφαιριστές. Χωρίς υπερβολή δεν είδαμε ούτε έναν Έλληνα να ξεκινάει. Έχει χρόνια να συμβεί αυτό. Ο Άρης την περίοδο 2010-2011 είχε αγωνιστεί σε παιχνίδι με μόλις έναν Έλληνα στην ενδεκάδα του και αυτός ήταν ο τερματοφύλακας Σηφάκης. Αλλά έστω υπήρχε μία ελληνική παρουσία εντός αγωνιστικού χώρου. Το να αγωνιστεί μια Ελληνική ομάδα, δίχως κανέναν Έλληνα στην διάταξή της είναι σίγουρα οξύμωρο, αλλά πολύ περισσότερο αποθαρρυντικό.

Ο “Άγιαξ” όμως είναι αυτός που αντιστέκεται σε αυτό το θλιβερό στοιχείο!
Παρατάσσεται συνεχώς στον αγωνιστικό χώρο με την πλειοψηφία να δείχνει… Ελλάδα. Μπορεί απόψε να έ(χ)ασε την ευκαιρία για το τρίποντο, απέναντι στον Πανιώνιο κολλώντας στο 1-1 στους Ζωσιμάδες, που θα τον έστελνε δεύτερο, συνυπολογίζοντας ότι ακολουθεί δύσκολο πρόγραμμα, αλλά το έκανε απλά και ”Ελληνικά“. Και θα συνεχίσει να το κάνει, διότι ο Πετράκης επανειλημμένως έχει δείξει να “απολαμβάνει” την ελληνοποίηση. Μπορεί κάποιος να νομίζει ότι μιλάω πατριωτικά, αλλά το να τονιστεί το γεγονός ότι το πρωτάθλημα της κάθε χώρας πρέπει να προωθεί “τα παιδιά του” και να διαφημίζει την χώρα του είναι απλή λογική και όχι πάντα ποδοσφαιρική.

Εικάζω και ελπίζω ότι ο “ταύρος” θα συνεχίσει να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση σε αυτό το κομμάτι, κάνοντας μία αξιοζήλευτη πορεία.